บทที่ 77 เปลี่ยนร่างที่สอง! ดักตุ๋ยเสือคลั่ง

กลยุทธ์ในครั้งนี้สรุปสั้นๆ ได้ด้วยคำเดียวว่า: "ดักตบ!" 

เสือคลั่งดัดแปลงและเกราะถล่มฟ้านั้นมี "ข้อมูลที่เหลื่อมล้ำ" กับเขาอยู่ พวกมันคิดว่าเขาไม่รู้ แต่เขารู้ดีว่าพวกมันจะบุกมาที่นี่ตอนเวลาตีหนึ่งสามนาที

เมื่อเขารู้บทละครล่วงหน้าแล้ว ขั้นตอนการจัดการที่เหลือก็ง่ายขึ้นเยอะ!

หวังหลิง (หลินยวน) ระลึกถึงภาพอนาคตที่เนตรสัจจะมองเห็น เสือคลั่งดัดแปลงในอนาคต—เสือคลั่งอัคคีผลาญ พุ่งทะยานดุจดาวตกถล่มน่านฟ้า เพียงการโจมตีเดียวก็บดขยี้โล่ป้องกันของโจวเฉวียนในอนาคตจนแหลกละเอียด พลังทำลายล้างนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้รับภารกิจหนึ่งมาด้วย

เป้าหมายภารกิจคือการกำจัดเสือคลั่งอัคคีผลาญ เพื่อรับตรรกะคุณภาพไร้ที่ติที่สอดคล้องกัน

และตอนนี้? โอกาสทำภารกิจมาถึงแล้ว!

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือคราวนี้มันมีพรรคพวกมาด้วย ซึ่งต้องจัดการไปพร้อมๆ กัน

[แจ้งเตือน: เปิดใช้งานภารกิจเหตุการณ์ "วิกฤตลวงจริง" หากกำจัด "เสือคลั่งอัคคีผลาญ" และ "จอมราชันย์ทลายบรรพต" พร้อมกัน จะได้รับตรรกะคุณภาพไร้ที่ติเป็นรางวัลพิเศษ!]

"มีเรื่องดีแบบนี้ด้วย!" หวังหลิงดีใจ ลำพังแค่ลงมือสำเร็จเขาก็จะได้ตรรกะไร้ที่ติมาครองถึงสองอย่าง

แต่เพื่อความไม่ประมาท... ก่อนลงมือ เขาต้องเตรียมการบางอย่างล่วงหน้า

"ราชาหมาป่า" หวังหลิงเรียกชื่อมัน แต่ในตอนนี้นั้น ราชาหมาป่าอเมริกาเหนืออยู่ในร่างลูกสุนัข นั่งจ้องหม้อไฟรอเวลากินข้าว

เมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง ราชาหมาป่าก็เงยหน้ามองหวังหลิง หัวกลมๆ ขนฟูดูน่ารัก ดวงตาใสแจ๋ว แต่แฝงไว้ด้วยแววตาที่ดูเท่และเคร่งขรึม

"แกรู้จักเสือคลั่งดัดแปลงไหม?"

ลูกหมาป่าพยักหน้า มันรู้จักเสือคลั่งตัวนั้นดี เคยสู้กันมาหลายครั้ง และทุกครั้งมันจะเป็นฝ่ายกดข่มเสือตัวนั้นเสมอ

หากไม่ใช่เพราะอยู่ในห้องทดลอง ไอ้เสือคลั่งสติฟั่นเฟือนตัวนั้นคงตายภายใต้กรงเล็บของมันไปนานแล้ว

นับตั้งแต่ที่มันหนีออกมา หมอเฮนเตอร์ไม่รู้ว่าฉีดอะไรให้เสือคลั่งนั่น พลังของมันพุ่งพรวดจนไม่ด้อยไปกว่ามันเลย เพียงแต่สมองยังคงบ้าคลั่งไม่ปกติเหมือนเดิม

"แล้วเกราะถล่มฟ้าล่ะ รู้จักไหม?" หวังหลิงถามต่อ

ลูกหมาป่าพยักหน้าอีกครั้ง มันรู้จักเกราะถล่มฟ้าเช่นกัน เดิมทีมันเป็นแมลงที่วิวัฒนาการหลังการทดลอง—ด้วงกว่าง ต่อมาถูกนำไปสังเคราะห์ชีวภาพกับสิ่งมีชีวิตกึ่งมนุษย์ จนกลายเป็นมนุษย์ด้วงยักษ์ รูปลักษณ์อัปลักษณ์แต่พละกำลังมหาศาล

ความแข็งแกร่งโดยรวมสู้มันไม่ได้ แต่การจะกำจัดเจ้าตัวนี้ในเวลาสั้นๆ นั้นทำได้ยาก เพราะพลังป้องกันของมันแข็งแกร่งเกินไป!!

"ระหว่างเกราะถล่มฟ้ากับเสือคลั่งดัดแปลง ถ้าต้องลอบโจมตี ตัวไหนฆ่าง่ายกว่ากัน?" หวังหลิงถาม "ถ้าเป็นเกราะถล่มฟ้าให้พยักหน้า ถ้าเป็นเสือคลั่งให้ส่ายหน้า"

ลูกหมาป่าส่ายหน้าทันทีโดยไม่ต้องคิด ไอ้เสือคลั่งนั่นมันโรคจิตและเก่งกว่าเกราะถล่มฟ้าจริง! แต่พลังป้องกันและความอึดของมันเทียบไม่ได้เลยกับเกราะถล่มฟ้า

เกราะถล่มฟ้านั้นเป็นพวกประเภท... แค่นอนนิ่งๆ ให้มันตบ มันยังต้องใช้เวลานานกว่าจะจัดการได้!

หวังหลิงเห็นมันส่ายหน้า ก็พอจะเดาออกแล้ว

"โฮ่ง?" ลูกหมาป่าเอียงคอสงสัย

จ้าวชีชีที่อยู่ข้างๆ ก็สงสัยเหมือนกัน หวังหลิงบอกว่าจะออกไปข้างนอก แต่ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องเสือคลั่งกับเกราะถล่มฟ้าขึ้นมา เธอรู้แค่ว่าในเกมแข่งรถที่เธอเล่น มีรถชื่อเกราะถล่มฟ้าด้วยคันหนึ่ง!

หวังหลิงเอ่ย "อดีตเพื่อนร่วมงานของแกกำลังจะมาแล้ว อีกไม่นาน คาดว่าน่าจะถึงตอนตีหนึ่งสามนาที เดี๋ยวแกหาจังหวะสะกดเสือคลั่งไว้ ที่เหลือฉันจัดการเอง"

"โฮ่ง!" ลูกหมาป่าตกใจแต่ก็ยอมรับแผนการของหวังหลิง ทว่า... มันไม่พอใจที่หวังหลิงเรียกพวกนั้นว่าอดีตเพื่อนร่วมงาน

จ้าวชีชีดูเหมือนจะเข้าใจอารมณ์ของมัน เธอช่วยอธิบายว่า "ก็เป็นพวกวัวควายที่โดนทดลองเหมือนกัน เรียกว่าเพื่อนร่วมงานก็ไม่ผิดหรอกน่า แต่ตอนนี้แกเป็นอิสระแล้ว! แล้วฉันล่ะต้องทำอะไร? ฉันต้องลอบโจมตีใคร!!"

พูดจบเธอก็เตรียมชักกระบี่สัมฤทธิ์ธาตุทองที่ข้างเอวออกมา ตอนนี้เธอเองก็เป็นผู้เหนือธรรมชาติ แถมมีกระบี่วิเศษ พลังต่อสู้ก็นับว่าใช้ได้เลยทีเดียว

"เธอน่ะเหรอ..."

จ้าวชีชีทำตาเป็นประกาย ราวกับจะถามว่า "แล้วฉันล่ะ! แล้วฉันล่ะ!"

หวังหลิงครุ่นคิดแล้วบอกว่า "เธอนั่งกินหม้อไฟอยู่ตรงนี้แหละ แสดงให้เนียนๆ อย่าแอบเติมบทให้ตัวเองล่ะ"

"ก็ได้..." เธอเกอดอกด้วยความผิดหวัง ใจนิ่งสุดๆ ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย เกมนำห่างขนาดนี้ มีอะไรน่ากลัว?

หวังหลิงเดินออกจากบ้านไป

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขาเปิดใช้งานตรรกะ เจ็ดลักษณ์ประสานสำเนียง · นกเค้าแมว!

เขาขยับปีกอย่างเงียบเชียบ บินออกจากโถงทางเดินกลมกลืนไปกับความมืดมิดยามราตรี เร้นกายอยู่บนต้นไม้ริมสวนสาธารณะหลี่หูข้างระเบียงเล็กๆ

กรงเล็บเกี่ยวเกาะกิ่งไม้ที่แข็งกระด้าง ปีกหุบเข้าแนบชิดร่างกาย ใบไม้บนกิ่งช่วยบดบังร่าง กลิ่นอายถูกเก็บงำอย่างมิดชิด หากไม่สังเกตให้ดีจะไม่มีใครรู้เลยว่าบนกิ่งไมียามดึกสัดนี้ มีนกเค้าแมวยืนอยู่หนึ่งตัว! และมันกำลังกวาดสายตาเฝ้าระวังรอบกายอย่างเฉียบคม!

หวังหลิงนับเวลาในใจ

เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนตรง เงาดำขนาดยักษ์สองร่างก็พุ่งขึ้นมาจากน้ำในทะเลสาบหลี่หู!

ทะเลสาบหลี่หูเป็นแหล่งน้ำที่เชื่อมต่อกับแม่น้ำ เสือคลั่งดัดแปลงและเกราะถล่มฟ้าดำน้ำตามแม่น้ำมาตลอดทางจนถึงที่นี่

เสือคลั่งดัดแปลงมีลำตัวยาวกว่าสามเมตร มันไม่มีหาง ขนาดตัวใหญ่กว่าเสือโคร่งไซบีเรียเสียอีก ในความมืดมิด ผิวลายพาดกลอนมีท่วงท่าการเคลื่อนไหวคล้ายมนุษย์ แววตาแผ่ซ่านไปด้วยรังสีอำมหิต หากคนธรรมดามาเห็นเข้าคงหัวใจวายตายแน่นอน!!

ส่วนตัวที่เดินมาข้างเสือคลั่งยิ่งเป็นสัตว์ประหลาด เกราะถล่มฟ้ามีขนาดใหญ่กว่าเสือคลั่งเสียอีก บนหลังมีเกราะหนาเตอะ ร่างกายกึ่งมนุษย์กึ่งแมลง กึ่งลิง แววตาสีเขียวฉายแสงดุร้าย พวกมันย่องเงียบเข้าหาพิกัดเป้าหมาย

"โฮก..." เสือคลั่งส่งเสียงต่ำ ส่งสัญญาณให้เกราะถล่มฟ้าเงียบเสียง ยืนยันตำแหน่งเป้าหมายก่อนค่อยเริ่มโจมตี

เสือคลั่งค่อยๆ ยืนขึ้น ลำตัวที่ยาวกว่าสามเมตรเมื่อใช้ขาหลังพยุงตัวยืนตรง มันมีความสูงเกือบห้าเมตร!

มันสามารถมองเห็นหน้าต่างชั้นสองได้ในระดับสายตาพอดี เงาของมันทอดยาวบดบังเงาไม้ที่สั่นไหว เมื่อมันมองผ่านหน้าต่างเข้าไป หากจ้าวชีชียืนอยู่ที่ระเบียง เธอคงจะสบตาเข้ากับมันพอดี!

มันเคลื่อนไหวไร้เสียง ดวงตาเสือคู่หนึ่งจ้องผ่านแสงสว่างและกระจกหน้าต่าง เห็นจ้าวชีชีนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารกำลังต้มหม้อไฟพลางดูซีรีส์ไปพลาง โดยมีลูกหมาป่าอเมริกาเหนือนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรอรับอาหาร

หนวดเสือของมันกระตุก ใบหน้าปรากฏแววเจ้าเล่ห์ดุจมนุษย์ ก่อนจะค่อยๆ หมอบต่ำลง

พวกมันไม่รู้เลยว่า ห่างออกไปไม่ไกล บนกิ่งไม้ข้างๆ มีนกเค้าแมวตัวหนึ่งจ้องมองพวกมันอยู่เงียบๆ จากมุมสูง!

"ตรวจสอบข้อมูล" หวังหลิงล็อกเป้าหมายไปที่ เกราะถล่มฟ้า เพื่อดูข้อมูลของมัน

[แจ้งเตือน: ปัจจุบัน / อนาคต?]

"ทั้งหมด!"

[ข้อมูล (ปัจจุบัน): เกราะถล่มฟ้า] —— คำอธิบาย: เดิมทีเป็นด้วงกว่างเหนือธรรมชาติ หมอเฮนเตอร์ลงมือผ่าตัดด้วยตัวเอง ทดลองหลายครั้งโดยการเย็บรวมเลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิตหลายชนิด จนวิวัฒนาการกลายเป็นอาวุธชีวภาพที่มีพลังป้องกันและพลังชีวิตที่น่าหวาดกลัว ตรรกะ: สายเลือดสังเคราะห์ (โดดเด่น), เกราะสวรรค์ (โดดเด่น), พุ่งชนมรณะ (ระดับวิญญาณ), ปีกจักจั่น (ระดับวิญญาณ)!