บทที่ 84 สังหารราชาอสูรหลอกจริง! ไข่ทองคำลึกลับ

หมอเฮนเตอร์ยืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นอายความมืดอบอวลไปทั่วร่าง เปี่ยมไปด้วยจิตอาฆาต

"ช่างปากดีนักนะ ไว้รอตอนที่แกคุกเข่าอยู่ต่อหน้าฉัน ความเป็นความตายขึ้นอยู่กับฉันเพียงปลายนิ้ว ถึงตอนนั้นฉันอยากจะเห็นนักว่าแกยังจะปากเก่งแบบนี้ได้อีกไหม!" น้ำเสียงของเขาดุดันและอำมหิตอย่างยิ่ง

หวังหลิง (หลินยวน) หัวเราะในลำคอเบาๆ "โดนจี้จุดนิดหน่อยก็ทนไม่ได้จนต้องเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาแล้วสินะ"

"โฉมหน้าที่แท้จริง? เหอะ... แกมันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับ 'ความหวาดกลัว'!"

หมอเฮนเตอร์กางแขนออกกะทันหัน ท่าทางบ้าคลั่ง เกล็ดตามร่างกายเดือดพล่านราวกับน้ำเดือด ไอสีดำข้นคลั่กพุ่งทะลักออกมาห่อหุ้มตัวเขาทั้งหมด

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวราวกับจอมมารจุติปรากฏขึ้น พื้นดินสั่นสะเทือน!

หวังหลิงจดจ้องอย่างละเอียด ในคำทำนายอนาคตเคยมีการบรรยายไว้

หมอเฮนเตอร์จะมีการเปลี่ยนแปลงหนึ่งครั้ง แต่ผลลัพธ์สุดท้ายจะไม่เปลี่ยนแปลง

ดูเหมือนนี่จะเป็นการวิวัฒนาการขั้นสุดท้ายของเขาแล้ว

กร๊อบ! กร๊อบ! เสียงกระดูกเคลื่อนไหวดังขึ้นอย่างต่อเนื่องภายในม่านไอสีดำนั้น ฟังแล้วชวนขนหัวลุก

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา

เสียงคำรามแห่งความหวาดกลัวฉีกกระชากไอสีดำจนขาดสะบั้น ลมพายุปีศาจที่คลุ้มคลั่งหอบเอาไอสีดำพุ่งกระแทกไปทั่ว แสงไฟพากันดับวูบเป็นแถบๆ สิ่งของบนพื้นถูกแรงปะทะจนกระเด็นหายไป

หวังหลิงหรี่ตาลง กลิ่นอายนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!

หากเขาไม่ได้เห็นอนาคตมาก่อน ของพรรค์นี้เขาคงไม่อยากตอแยด้วยแน่ เพราะไม่มีความมั่นใจว่าจะรับมือไหว

ส่วนที่จุดศูนย์กลางของค่ายกล

ลู่จิ้ง เวยเทา และคนอื่นๆ ต่างพากันอึ้งทึ่ง หมอเฮนเตอร์คนนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! หวังหลิงต้องโดนฆ่าตายแน่ๆ... เวยเทาแอบคิดในใจ

ลมปีศาจและไอสีดำจางหายไป หมอเฮนเตอร์หายไปแล้ว

สิ่งที่ปรากฏขึ้นแทนที่คือ สัตว์ประหลาดกึ่งมนุษย์ที่มีความสูงเกือบ 3 เมตร ร่างกายมหึมา! ใบหน้าของมันปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำ เขาเดี่ยวบนหน้าผากยาวเฟื้อยดูน่าเกรงขาม ดวงตาที่มีแต่สีดำสนิทเย็นเยียบดุจขุมนรก ดูสยดสยองอย่างยิ่ง

มันราวกับก้าวออกมาจากความมืดมิดในบรรพกาล เพียงแค่สบตาก็ทำให้รู้สึกหวาดกลัวอย่างจับใจ

"ดูดีใช้ได้นี่" หวังหลิงพิจารณามันพลางหัวเราะหึๆ

จากนั้นจึงตรวจสอบข้อมูลของมัน

[ข้อมูล (ปัจจุบัน): ราชาอสูรหลอกจริง] —— คำอธิบาย: ราชาอสูรที่เลือกเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของตน เนื่องจากยังตื่นรู้ไม่เต็มที่ จึงยังไม่อยู่ในจุดสูงสุดของพลังต่อสู้ มีระดับพลังอยู่ที่ ขัดเกลากายา · จุดสูงสุด แนะนำให้หลบหนี ตรรกะ: เลือดแปดเปื้อน (ระดับสัจจะ), กายามารนอกรีต (ไร้ที่ติ ขั้น 4), การปนเปื้อนชั่วร้าย (ไร้ที่ติ ขั้น 3), หัตถ์แห่งความหวาดกลัว (ไร้ที่ติ ขั้น 3), สละชีพเรียกวิญญาณ (ไร้ที่ติ) และอื่นๆ

มันได้กลายเป็นราชาอสูรหลอกจริงอย่างเต็มตัวแล้ว!

"ข้าคือ... ราชาอสูรหลอกจริง!" มันยกมือขวาขึ้น ปลายนิ้วแหลมคม เสียงของมันแหบพร่า "ในที่สุด... โลกใบนี้ก็ได้ตื่นขึ้นอีกครั้ง และข้าก็จะได้รับชีวิตใหม่..."

พริบตาเดียว เสียงของมันก็เปลี่ยนไป "หวังหลิง วันตายของแก มาถึงแล้ว——!" ภายใต้ใบหน้าที่น่าเกรงขามนั้น ดูเหมือนจะมีใบหน้าของหมอเฮนเตอร์แฝงอยู่

ราชาอสูรหลอกจริงร่างยักษ์ว่องไวราวกับภูตพราย กลิ่นอายระเบิดพุ่งเข้าใส่หวังหลิงโดยตรง! แขนของมันแปลงเป็นดาบปีศาจฟันเข้าที่ไหล่ขวาของหวังหลิง

"ไป!" แสงสีทองเจิดจ้าบินออกมาจากจมูกของหวังหลิง เขาเดินวิชาลมหายใจสัจจะวิวัฒน์ขับเคลื่อน กระบี่กลืนทอง เข้ารับการจู่โจมนี้ไว้!

กระบี่กลืนทองเปล่งแสงเจิดจ้า ต้านทานการโจมตีของราชาอสูรหลอกจริงไว้ได้โดยไม่มีอาการสั่นสะเทือนแม้แต่น้อย หวังหลิงเองยังรู้สึกประหลาดใจ เมื่อเขาเดินวิชาลมหายใจสัจจะวิวัฒน์ เขาพบว่าอนุภาคพลังงานลึกลับในอากาศมีปริมาณมากขึ้นกว่าเดิม!

อนุภาคเหล่านี้ไม่เพียงแต่เสริมพลังให้ตัวเขา แต่ยังเสริมพลังให้กระบี่กลืนทองด้วย แล้วถ้าเป็น กระถางสัมฤทธิ์สัจจะวิวัฒน์ ล่ะ? เมื่อคิดได้ดังนั้น

หวังหลิงกำหนดจิต เมล็ดสีทองอีกเม็ดพุ่งออกมาจากลมหายใจ กลายเป็นกระถางสัมฤทธิ์สัจจะวิวัฒน์! กลิ่นอายของมันรุนแรงกว่าที่เคยมีมา ลวดลายบนตัวกระถางเปล่งแสงเรืองรอง อักขระโบราณแต่ละตัวส่องประกายอัดแน่นด้วยพลังลึกลับ

"เป็นไปได้ยังไง...!" ราชาอสูรหลอกจริงไม่ยากจะเชื่อ ตัวมันในตอนนี้ควรจะแข็งแกร่งที่สุดสิ

ทำไมการโจมตีเต็มกำลังของมัน ถึงถูกหวังหลิงใช้กระบี่เพียงเล่มเดียวรับไว้ได้

"ไป!" หวังหลิงขับเคลื่อนกระบี่กลืนทอง กระบี่ระเบิดแสงสีทองพุ่งขยายร่างจนมีความยาวกว่า 5 เมตร ดูโอ่อ่าตระการตา

หวังหลิงเห็นแล้วยังอึ้ง พลังลึกลับนี้คืออะไรกันแน่? ถึงได้มีประสิทธิภาพที่น่าอัศจรรย์ขนาดนี้

เวยเทา สวีหมั้นตี๋ และเจียงเยว่ ที่ซ่อนตัวอยู่ต่างพากันอ้าปากค้าง กระบี่เล่มนี้มัน... เกินเบอร์ไปมาก!

เมื่อก่อนฟันอะไรก็ขาด ตอนนี้ยังยาวตั้ง 5 เมตร แฝงไปด้วยอานุภาพทำลายล้างที่น่าเกรงขาม จนราชาอสูรหลอกจริงดูตัวเล็กลงไปถนัดตา

พวกเขามองกระบี่ทองคำที่ดูเกินจริงเล่มนี้ด้วยความตะลึง

"มาได้จังหวะ! รับกระบี่ข้าไปซะ!!" หวังหลิงเลียนแบบสรรพนามของมันพลางขับเคลื่อนกระบี่กลืนทองฟันลงไป!

ราชาอสูรหลอกจริงไม่กล้ารับตรงๆ มันกระโดดหลบ พลังกระบี่ฟาดฟันลงบนพื้นจนเกิดรอยแยกยาวหลายสิบเมตร เพดานห้องเกือบจะพังทลายลงมา

"ไป!"

กระถางสัมฤทธิ์บินวนออกไป พริบตาเดียวก็ขยายใหญ่กว่าหนึ่งจาง (ราว 3.3 เมตร) น้ำหนักพุ่งไปถึง 10 ตัน พละกำลังมหาศาลแผ่รัศมีออกมาอย่างน่าทึ่ง มันทับลงไปที่ราชาอสูรหลอกจริงโดยตรง!

หวังหลิงรู้สึกสะใจอย่างยิ่ง ความรู้สึกเหมือนใช้โปรโกงแบบนี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ! เขาขยับจิตสั่งเสียงเข้ม: "กระบี่กลืนทอง ไปอีกรอบ!"

กระบี่ทองคำและกระถางสัมฤทธิ์ผลัดกันจู่โจมเข้าใส่ราชาอสูรหลอกจริง หากมันพลาดเพียงนิดเดียวหลบไม่พ้น ถ้าโดนฟันเกล็ดก็จะแตกละเอียด ถ้าโดนกระถางเบียดเนื้อหนังก็จะแหลกเหลว พลังทำลายล้างช่างน่ากลัวยิ่งนัก

"แกมีศัสตราวุธวิญญาณแบบนี้ได้ยังไง! กลิ่นอายแบบนี้... แกไม่ใช่คน!!" ราชาอสูรคำรามลั่น พอพูดจบก็เห็นหวังหลิงง้างหมัดขวาที่ห่อหุ้มด้วยเลือดลมอันน่าสยดสยองชกเข้ามา!

หวังหลิงชกเข้าที่กลางหลังของราชาอสูรหลอกจริงพลางตะโกน: "เอาหมัดเหล็กของปู่แกไปกินซะ!! แถมให้อีกหมัด!"

เขาเคลื่อนย้ายเลือดลมจากแขนและขา หวังหลิงกระโดดชกกลางอากาศอีกครั้งจนแผ่นดินสั่นสะเทือน ร่างมหึมาของราชาอสูรหลอกจริงจมลงไปในดิน! เกล็ดทั่วร่างแตกกระจาย เลือดไหลนอง ดูน่าเวทนายิ่งนัก

ราชาอสูรกระอักฟันที่แตกออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอาฆาต หากมันสามารถแสดงพลังออกมาได้เพียงแค่หนึ่งในร้อยส่วน มันคงไม่ถูกมนุษย์จ้อยคนนี้หยามเกียรติขนาดนี้!!

ร่างยักษ์ของมันตกลงไปในหลุมลึกจนขยับไม่ได้ หวังหลิงชกซ้ำลงไปอีกครั้ง

"กินหมัดปู่แกไปอีกรอบ!" หวังหลิงนึกถึงท่าทางต่ำต้อยอ้อนวอนของหมอเฮนเตอร์แล้วยิ่งโมโห เขาจึงระบายโทสะทั้งหมดออกมาในหมัดนี้

การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้หลินยิงและสมาชิกหน่วยคนอื่นๆ ที่ตามมาถึงกับยืนตะลึง

พวกเขามองเห็นหวังหลิงราวกับเทพสงครามที่กำลังทุบตีราชาอสูรหลอกจริง และที่สำคัญที่สุดคือ... รอบตัวเขามีกระบี่ทองคำยาว 5 เมตร และกระถางสัมฤทธิ์ที่ดูราวกับภูเขาลูกย่อมๆ! ทั้งกระบี่ทั้งภูเขาต่างฟาดฟันและทับลงบนร่างราชาอสูร

หวังหลิงรวบรวมสมาธิ

เขารู้ว่าจุดเปลี่ยนกำลังจะมา ราชาอสูรหลอกจริงมีความสามารถหนึ่งคือ: วิชาเคลื่อนย้าย!

"ฮึ่ม!" หวังหลิงสูดลมหายใจลึก เดินวิชาลมหายใจสัจจะวิวัฒน์ อนุภาคลึกลับไหลเวียนเข้ามา ลมหายใจส่งเสียงดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าคำรณ!

จากนั้นเขาก็ตวาดก้อง: "การคุ้มครองแห่งแสง!!"

ใจยึดมั่นในความถูกต้อง แสงสว่างคุ้มครองวิญญาณ ต้านทานพิษร้าย! การคุ้มครองแห่งแสงเมื่อผสานกับอนุภาคลึกลับ เดิมทีที่สามารถข่มขวัญเป้าหมายที่มีธาตุมืดได้อยู่แล้ว ตอนนี้กลับกลายเป็นการกดทับด้วยแสงบริสุทธิ์!

ราชาอสูรหลอกจริงฉายแววอาฆาตในดวงตา เตรียมจะใช้วิชาเคลื่อนย้าย แต่ทันใดนั้น! กลิ่นอายแสงสว่างที่ร้อนแรงดุจเปลวเพลิงก็กดทับลงมา ผิวหนังและเกล็ดของมันส่งเสียงดังเปรี้ยะพร้อมมีควันพวยพุ่งและส่งกลิ่นเหม็นไหม้

"น่าแค้นนัก!!" ราชาอสูรยอมแลกด้วยความเจ็บปวด พริบตาเดียวมันก็หายวับไปจากที่เดิม แล้วไปปรากฏตัวอีกครั้งที่ทางเดินขาออก

ร่างของมันยังคงใหญ่โตและน่ากลัว แต่ใครๆ ก็ดูออกว่ามันอ่อนแอลงอย่างถึงที่สุด ไม่หลงเหลือสง่าราศีเหมือนเมื่อครู่เลย

"ยิง!! เร็วเข้า!" หลินยิงและทุกคนดีใจ นี่มันลาภลอยชัดๆ!

ปืนยิงลูกระเบิด ปืนลูกซอง จรวด RPG ต่างกระหน่ำยิงเข้าที่หน้าอกของราชาอสูรหลอกจริงพร้อมกันจนเกิดระเบิดสนั่น!

ในสภาวะปกติมันไม่กลัวการโจมตีเหล่านี้หรอก แต่ตอนนี้ล่ะ? มันอ่อนแอจนถึงขีดสุด ถูกระเบิดจนถอยร่นต่อเนื่อง ไม่สามารถดิ้นรนหนีไปได้เลย

"ได้ผล! ระเบิดมือ รีบโยนไปเร็ว!" พวกเขาโหมโจมตีหนักขึ้น

และในจังหวะนั้นเอง...

กระถางสัมฤทธิ์สัจจะวิวัฒน์ขยายใหญ่ขึ้นจนถึงขีดสุด มีความยาวเกือบ 4 เมตร น้ำหนักหลายสิบตัน เสริมด้วยเลือดลมและอนุภาคลึกลับ ทับลงไปอย่างหนักหน่วง!

ราชาอสูรหลอกจริงเบิกตาโพลงด้วยความไม่ยินยอมและเคียดแค้น มันมีพลังมหาศาลแต่กลับต้องมาแพ้แบบนี้ ช่างน่าแค้นใจนัก!

กระถางสัมฤทธิ์กระแทกลงพื้น พื้นดินยุบตัวลงเป็นชั้นๆ แรงปะทะมหาศาลซัดจนหลินยิงและคนอื่นๆ ล้มคะมำไปตามๆ กัน ทั่วทั้งสำนัก 314 สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว

ส่วนราชาอสูรหลอกจริงนั้น เลือดเนื้อและกระดูกถูกบดขยี้จนกลายเป็นผุยผง ความคิดและเจตจำนงที่หลงเหลืออยู่ถูกอนุภาคลึกลับซัดจนสลายหายไปสิ้น

ฝุ่นตลบอบอวล เศษหินปลิวว่อน คุกใต้ดินทั้งแห่งพังพินาศยับเยินจนดูไม่ได้

หวังหลิงใช้มือปิดจมูกและปาก

เขาไม่ปิดบังความดีใจในดวงตา ในที่สุดก็กำจัดตัวปัญหาลงได้เสียที

"หืม?" หวังหลิงรู้สึกว่าอนุภาคลึกลับที่เสริมพลังในกายได้หายไปแล้ว

มันหายไปพร้อมกับการตายของราชาอสูรหลอกจริง

ขณะที่หวังหลิงกำลังถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หัวใจของเขากลับเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกถึงความยำเกรง

กลางโถงคุกใต้ดินแห่งนี้ ค่ายกลสังเวยเลือดที่เคยหม่นแสงลงไปแล้ว กลับระเบิดแสงสีเลือดและสีทองออกมาพร้อมกัน พลังทั้งสองสายดูเหมือนกำลังต่อสู้และเข่นฆ่ากันเอง!

ตูม——! ณ ใจกลางโถง เสียงระเบิดราวกับกำแพงเสียงถูกทำลายดังสนั่น หวังหลิงตาพร่ามัวไปชั่วครู่ ก่อนจะเห็นเศษเพดานด้านบนพังถล่มลงมา

ค่ายกลสังเวยเลือดหายไปแล้ว หวังหลิงรู้สึกประหลาดใจ เพราะเรื่องนี้ไม่มีระบุไว้ในคำทำนายอนาคต

เขาก้าวเข้าไปในโถงใหญ่

เงยหน้ามองด้านบน พบว่ามีรูขนาดใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณครึ่งเมตรเจาะทะลุเพดานที่หนาหลายสิบเมตรขึ้นไป! ที่ขอบรูยังมีร่องรอยไอสีดำจางๆ หลงเหลืออยู่

เมื่อก้มลงมองที่พื้นโถง มี ไข่ทองคำ ผิวเรียบเนียนใบหนึ่งวางอยู่อย่างสงบ มันมีความสูงประมาณ 30 ซม. ใหญ่กว่าไข่นกกระจอกเทศมาก และแผ่กลิ่นอายอันเก่าแก่โบราณออกมา

ผิวของไข่ทองคำเรียบเนียน แต่ภายในกลับอัดแน่นด้วยกลิ่นอายพลังชีวิตอันมหาศาล หวังหลิงพลันเข้าใจทันที กลิ่นอายพลังงานที่ไข่ใบนี้แผ่ออกมา เหมือนกับอนุภาคลึกลับก่อนหน้านี้ไม่มีผิด!

"อาหยวน นายไม่เป็นไรนะ!" หวังหลิงได้ยินเสียงพี่สาวลอยมาจากด้านหลัง ท่ามกลางฝุ่นที่ตลบจนมองเห็นได้ไม่ชัด

เมื่อเห็นดังนั้น ก่อนที่จะมีใครสังเกตเห็น หวังหลิงก็ไม่ลังเลเลย เขาสะบัดมือวูบเดียว เก็บไข่ทองคำใบนี้เข้าสู่ถุงมิติใบใหญ่ทันที!

เขาตอบกลับไปว่า "ไม่เป็นไรครับ วางใจเถอะ"

ขณะที่พูด กระบี่กลืนทองและกระถางสัมฤทธิ์ต่างบินกลับมาลอยวนรอบตัวหวังหลิง

การแจ้งเตือนจากระบบตรรกะปรากฏขึ้นตรงหน้า...