บทที่ 83 กระหน่ำซัดหมอฮันเตอร์! ไอ้แก่ไร้ยางอาย

หมอเฮนเตอร์ดูดซับพลังจากการสังเวยเฮือกสุดท้ายเสร็จสิ้น พร้อมกับยืดตัวขึ้นตรง!

จากเดิมที่มีร่างกายผอมแห้ง ตอนนี้เขากลายเป็นคนละคนด้วยความสูงเกือบสองเมตร ร่างกายเต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อที่ทรงพลัง ผิวหนังภายนอกบริเวณใบหน้าและลำตัวปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำขนาดเท่าเมล็ดข้าว และมีเขาเดี่ยวสีดำทะมึนงอกออกมาจากหน้าผาก

"หรือว่า... พวกเราอย่าออกไปเลยดีกว่าค่ะ เขาดูน่ากลัวมากเลย" ลู่จิ้งกระซิบกับหวังหลิงด้วยความกังวล

เธอกลัวว่าถ้าหวังหลิงออกไป จะถูกหมอเฮนเตอร์ทุบจนตาย

หมอเฮนเตอร์ในตอนนี้ดูสยดสยองเกินไป! แม้แต่หัวหน้าหลัน (หลันหลิงปอ) ในช่วงท็อปฟอร์มบวกกับหัวหน้าโจว (โจวเฉวียน) ร่วมมือกันก็ยังไม่แน่ว่าจะเอาเขาลง

หวังหลิงผ่อนลมหายใจออกมา ยืนตัวตรงแล้วปรายตามองคนอื่นๆ

"พวกคุณอย่าเพิ่งออกมา"

พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปหาหมอเฮนเตอร์! ลู่จิ้งพยายามจะคว้าแขนเขาไว้แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง ได้แต่ยืนมองเขาเดินออกไปหน้าตาเฉย

เวยเทาผมขาวมองตามหลังหวังหลิงแล้วเอ่ยว่า "เขาจะโดนอัดตาย จากนั้นพวกเราก็จะถูกพบตัว และโดนอัดตายตามไปติดๆ"

"บางทีเขาอาจจะทำได้ก็ได้นะ?" สวีหมั้นตี๋แม้จะรู้ว่าหวังหลิงสู้หมอเฮนเตอร์ไม่ได้แน่ แต่ในใจส่วนลึกยังคงแอบหวังอยู่เช่นนั้น

ณ โถงใหญ่คุกใต้ดิน

หมอเฮนเตอร์สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหว จึงหันกลับมาและพบว่ามีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน!

มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้! ค่ายกลสังเวยเลือดครอบคลุมไปทั่วคุกใต้ดิน แม้แต่ปีศาจรากไม้ที่พยายามเจาะทะลวงดินขึ้นมายังถูกสูบเลือดจนแห้งตาย เด็กหนุ่มคนนี้ติดอยู่ในคุกย่อมต้องถูกพลังแห่งการสังเวยกวาดล้างไปแล้วสิ

แต่พอนึกดูอีกที ไม่ตายก็คือไม่ตาย! โลกใบนี้มีเรื่องที่ตัดสินด้วยตรรกะปกติไม่ได้อยู่ตั้งมากมาย

"นายดูหน้าคุ้นๆ นะ... อ้อ นึกออกแล้ว หวังหลิง! หลานชายของอดีตผู้อำนวยการสำนัก 314 นี่เอง!" หมอเฮนเตอร์ยกมือขวาขึ้นมาดู มือที่ปกคลุมด้วยเกล็ดละเอียด นิ้วทั้งห้าแต่ละนิ้วสามารถกลายเป็นอาวุธสังหารที่ร้ายกาจที่สุดได้ ตัวเขในตอนนี้ช่างแข็งแกร่งจนน่าหลงใหล

เขามองมาที่หวังหลิง มุมปากเหยียดยิ้มชั่วร้าย "อารมณ์ฉันกำลังดี จะให้โอกาสนายรอดชีวิตสักครั้ง คุกเข่าลง แล้วอ้อนวอนฉันซะ"

"นายเปิดปากพูดทีไรก็น่าขำทุกที" หวังหลิงหลุดหัวเราะออกมาโดยไม่ปิดบังความเหยียดหยามที่มีต่ออีกฝ่าย

พร้อมกันนั้นเขาก็ตรวจสอบข้อมูลปัจจุบันของหมอเฮนเตอร์

[ข้อมูล (ปัจจุบัน): หมอเฮนเตอร์ / หนิงเหมี่ยว] —— คำอธิบาย: ทรมานจากโรคร้ายที่รักษาไม่หาย สละทุกสิ่งเพื่อรอดชีวิตจนถูกเจตจำนงของ 'นักบุญน้อยโลหิตมาร' ครอบงำ

ปัจจุบันอยู่ในสถานะท็อปฟอร์ม พลังระดับ ขัดเกลากายา · ช่วงท้าย มีพลังต่อสู้สูงมาก ตรรกะ: เลือดแปดเปื้อน (สัจจะ), กายาแปดเปื้อน (ไร้ที่ติ ขั้น 4), ความรู้ชั่วร้าย (ไร้ที่ติ ขั้น 3), หัตถ์ศัลยกรรม (ไร้ที่ติ ขั้น 3), สละชีพเรียกวิญญาณ (ไร้ที่ติ), เสียงล่อลวง (โดดเด่น ขั้น 4) และอื่นๆ

พลังเพิ่มขึ้นมาถึงระดับขัดเกลากายาช่วงท้าย! ด้วยพลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ ตามปกติแล้วการที่หวังหลิงมาปรากฏตัวที่นี่ก็ไม่ต่างจากการหาที่ตาย

เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดแบบนี้ ย่อมไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย

ทว่า... หวังหลิงรู้มากกว่านั้น!

หมอเฮนเตอร์ไม่ใช่คนโง่ เขารู้สึกประหลาดใจ "พูดแบบนี้ หมายความว่านายอยากเป็นคู่มือของฉันงั้นสิ"

"ไม่ใช่คู่มือ แต่เป็นคนที่มาสังหารแก!" หวังหลิงส่ายหน้า

"น่าสนใจ!"

สิ้นคำพูด หมอเฮนเตอร์พุ่งตัวด้วยความเร็วที่น่าขนลุก เกล็ดที่แขนขวาชูชัน เพียงพริบตาก็มาถึงตรงหน้าหวังหลิง เหวี่ยงหมัดที่เปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาลทุบลงมา!

การโจมตีนี้ ไอ้เด็กตรงหน้าต้องตายแน่นอน! หมอเฮนเตอร์มั่นใจเต็มร้อย ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่น หมอเฮนเตอร์ก้มหน้าลงมองด้วยความตกตะลึง เขาพบว่าหวังหลิงใช้เพียงแขนข้างเดียวรับการโจมตีนี้ไว้ได้!

แม้แต่ผู้เหนือธรรมชาตระดับขัดเกลากายาช่วงกลางก็ไม่มีทางทนการโจมตีนี้ได้ เด็กหนุ่มคนนี้กลับทำได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ

"น่าสนใจ ดูเหมือนตาแก่คนนั้นจะทิ้งของดีไว้ให้นายไม่น้อยเลยนะ" หมอเฮนเตอร์แววตาลุกโชน มือปีศาจอีกข้างเตรียมจะแทงเข้าที่ท้องของหวังหลิง แต่กลับเห็นเลือดลมของหวังหลิงระเบิดออกมา พุ่งชนเข้าใส่เขาราวกับกระทิงคลั่ง

หมอเฮนเตอร์ป้องกันไม่ทัน ร่างปลิวไปตามแรงกระแทก เขาก้าวเท้าโซเซถอยหลังไปหลายก้าวกว่าจตั้งหลักได้ สายตาที่มองหวังหลิงเปลี่ยนเป็นเหลือเชื่อทันที ไอ้เด็กนี่เอาเรี่ยวแรงมหาศาลขนาดนี้มาจากไหนกัน

สมาชิกฝ่ายก้าวหน้าสามคนที่ซ่อนอยู่มองราวกับเห็นผี ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน หวังหลิงแอบไปกินยาเทวดามาหรือไง! พลังนี้มันน่าสยดสยองเกินไปแล้ว!

ส่วนลู่จิ้งนั้นดีใจจนเนื้อเต้น ใช่แล้ว หวังหลิงเป็นหลานอดีตผู้อำนวยการ ต้องมีไพ่ตายอยู่แล้ว รอดแล้ว! รอดแล้วเรา!

หวังหลิงบิดไหล่ไปมา ไอ้หมอนี่เป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ เกล็ดมันแข็งมาก แม้ตอนชนจะมีเลือดลมคุ้มกายแต่ยังรู้สึกปวดหนึบ

ทว่า เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างหนึ่ง หวังหลิงสัมผัสได้ผ่านวิชาลมหายใจสัจจะวิวัฒน์ว่า ในอากาศมีอนุภาคพลังงานลึกลับบางอย่าง

มันพุ่งออกมาจากการโจมตีของหมอเฮนเตอร์ ทุกครั้งที่เขาปะทะกับหมอเฮนเตอร์ พลังนั้นจะช่วยปกป้องเขา คอยลดทอนพลังทำลายล้างของหมอเฮนเตอร์ลงอย่างไร้รูป แล้วเปลี่ยนมาเสริมพลังเลือดลมให้ตัวเขาแทน

ดูเหมือนนี่จะเป็นสาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมในอนาคตที่เขาทำนายไว้ หลังจากหมอเฮนเตอร์ได้รับพลังสังเวยเสร็จแล้ว พลังต่อสู้กลับสู้เขาไม่ได้นั่นเอง

ในตอนนั้น หมอเฮนเตอร์เริ่มอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่งและตะโกน "เอาอีก!"

"มาเลย!" หวังหลิงแววตาเฉียบคม ผมสีดำปลิวไสว ร่างกายเดินวิชาลมหายใจสัจจะวิวัฒน์โดยอัตโนมัติ ดูดซับพลังปราณอย่างต่อเนื่องเพื่อฟื้นฟูเลือดลมและพลังจิตที่เสียไปอย่างรวดเร็ว!

พร้อมกันนั้น เขาก็โคจรแก่นแท้มรรพยุทธ์ที่อาจารย์ถ่ายทอดให้! เลือดลมทั่วร่างเดือดพล่านราวกับจะลุกเป็นไฟ พลังโลหิตแผดเผาขั้น 4 เสริมพลัง 800% เต็มพิกัด!

ณ โถงใหญ่คุกใต้ดิน ทั้งสองปะทะกันแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน พลังระดับหลายสิบตันเข้าปะทะกันอย่างต่อเนื่อง พื้นที่ทำขึ้นมาเป็นพิเศษยุบตัวลง คอนกรีตและโลหะผสมเมื่อถูกลูกหลงก็แตกกระจายหรือบิดเบี้ยวระเบิดออกทันที!

หวังหลิงรุกหนักขึ้น ร่างกายที่ปราดเปรียวราวกับได้รับพลังของมังกรและพยัคฆ์เสริมส่ง

เขาคว้ามือทั้งสองข้างของหมอเฮนเตอร์ที่พุ่งเข้ามาชนไว้แน่น ขณะที่รับแรงกระแทก เขาก็เคลื่อนย้ายเลือดลมในกายไปที่หัวเข่าขวา! จากนั้นก็แทงเข่าขวาเข้าที่หน้าท้องของหมอเฮนเตอร์อย่างจัง!

เฮนเตอร์ป้องกันไม่ทัน รับลูกนี้เข้าไปเต็มๆ จนแผ่นหลังที่อยู่ตรงข้ามหน้าท้องสั่นสะเทือน ลูกตาทะลักออกมาเล็กน้อย!

หลังจบไปหนึ่งที หวังหลิงไม่หยุด เขาเคลื่อนย้ายเลือดลมแทงเข่าขวาซ้ำ ทีที่สอง ทีที่สาม! จนถึงทีที่สี่ เฮนเตอร์พยายามดิ้นรนสุดชีวิตจนหลุดจากการเกาะกุม สลัดมือหวังหลิงออกแล้วถอยร่นรวดเดียวเพื่อทิ้งระยะห่าง เขากุมหน้าท้องที่บุบยุบลงไป ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย

เขาก้มมองหน้าท้อง กล้ามเนื้อยุบตัว เกล็ดที่ปกคลุมร่างกายบิดเบี้ยวเสียรูป ถ้าโดนไปอีกสักทีใยกล้ามเนื้อต้องฉีกขาดแน่ๆ... พลังทำลายล้างอะไรจะขนาดนี้!

หมอเฮนเตอร์มองหวังหลิงอีกครั้งด้วยสายตาที่ต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

พลังของเด็กหนุ่มคนนี้มันน่ากลัวเกินไป! อาจจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าหลันหลิงปอเสียอีก!

"..." สวีหมั้นตี๋ตบหน้าผากตัวเองแรงๆ นี่เขาเคยคิดจะสู้ตายกับหวังหลิงคนนี้งั้นเหรอ... บ้าไปแล้วชัดๆ!

"ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ?" เจียงเยว่เหล่มองเขา ดูจากสภาพตาบวมปากเบี้ยวของเขาตอนนี้ เห็นชัดเลยว่าหวังหลิงออมมือให้มากแค่ไหน

ลู่จิ้งกำหมัดน้อยๆ ทำตัวเหมือนแฟนคลับเบอร์หนึ่งของหวังหลิง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น และที่สำคัญคือเธอไม่ลืมที่จะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอไว้ด้วย!

เธอตั้งใจว่าหลังจบการต่อสู้ จะส่งวิดีโอนี้เข้ากลุ่ม 'หน่วยหงเซิ่นรักใคร่กลมเกลียว' ให้ทุกคนได้เปิดหูเปิดตาเสียหน่อย

เปรี้ยะ... เปรี้ยะ... สายไฟส่งเสียงดังสปาร์ค

การปะทะกันระหว่างหวังหลิงและหมอเฮนเตอร์ทำให้อุปกรณ์และวงจรไฟฟ้าในคุกใต้ดินเสียหาย สายไฟที่หลุดลุ่ยส่งประกายไฟออกมา

คุกใต้ดินที่เคยสว่างไสว เริ่มมืดสลัวลงเพราะหลอดไฟและวงจรไฟฟ้าถูกทำลาย

หมอเฮนเตอร์ละมือที่กุมหน้าท้องออก ในวินาทีต่อมา กล้ามเนื้อที่ยุบตัวและเกล็ดที่บิดเบี้ยวก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างสมบูรณ์

"แรงดีนี่ แต่ไม่มีประโยชน์หรอก" เขานิ่งคางขึ้นมองหวังหลิงด้วยความเหยียดหยาม

เขามีพลังฟื้นฟูที่แข็งแกร่งที่สุด ส่วนหวังหลิงเป็นมนุษย์ ยังไงก็ต้องเหนื่อย และคงสภาพนี้ไว้ได้ไม่นาน!

หวังหลิงหยุดเดินวิชาลมหายใจสัจจะวิวัฒน์ด้วยตัวเอง วิชาลมหายใจระดับสัจจะนี่มันโกงจริงๆ! เพียงแค่ตั้งใจเดินเครื่อง เลือดลมที่เสียไปในการต่อสู้ก็ฟื้นกลับมาเต็มเปี่ยมทันที แม้แต่ภายใต้ผิวหนังทุกตารางนิ้วก็อัดแน่นไปด้วยเลือดลม

เมื่อเห็นเกล็ดสีดำที่หน้าท้องของหมอเฮนเตอร์ฟื้นฟูกลับมา หวังหลิงก็เอ่ยว่า "ครึ่งคนครึ่งผี"

"ครึ่งคนครึ่งผี? น่าขำ โลกใบนี้เดิมทีก็ไม่มีข้อต้องห้าม ทุกสิ่งล้วนมีอิสระ" หมอเฮนเตอร์พูดอย่างยโส หากหวังหลิงไม่มีฝีมือ เขาคงไม่ชายตาแลด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายมีฝีมือพอที่จะคุยด้วยได้บ้าง

หวังหลิงเห็นเขาลำพองใจจึงถามว่า "นายแม้แต่ชื่อตัวเองยังไม่กล้าเอ่ย เมื่อกี้ยังคุกเข่าอ้อนวอนอย่างต่ำต้อยอยู่บนพื้นแท้ๆ ตอนนี้มาพูดเรื่องไร้ข้อต้องห้าม มีอิสระ อิสระในการเป็นวัวเป็นควายให้พวกภูตผีปีศาจน่ะเหรอ?"

คำพูดนี้ปักใจหมอเฮนเตอร์เข้าอย่างจัง เขาเถียงกลับ "นายไม่เข้าใจหรอกว่าคนที่ต้องเผชิญกับความสิ้นหวังจากการรอความตายจะต่ำต้อยได้ขนาดไหน"

"โอกาสเพียงริบหรี่ก็จะไม่ปล่อยให้หลุดมือ ใครก็ตามที่ได้รับโอกาสแบบฉันก็จะทำแบบเดียวกันทั้งนั้น! ฉันแค่ทำในสิ่งที่คนส่วนใหญ่จะทำ แถมยังรู้จักยับยั้งชั่งใจมากกว่าตั้งเยอะ"

"เลิกพูดจาสวยหรูได้แล้ว นายมีสิทธิ์อะไรมาอ้างว่าเป็นตัวแทนของทุกคน? ฉันคนหนึ่งละที่ไม่ตกลงให้แกมาเป็นตัวแทน!" หวังหลิงแค่นเสียง

เขาเคยเห็นตัวเองในอนาคตตายมาหลายครั้ง แต่ไม่ว่าจะยังไง เขาก็จะยึดมั่นในหลักการของตน จะไม่ฆ่าแกงมั่วซั่วเพื่อแย่งชิงตรรกะมาแก้ตายให้ตัวเองเด็ดขาด

"นาย? อายุแค่นี้จะไปรู้อะไร น่าขำ!" หมอเฮนเตอร์ส่ายหน้า "เพื่อความอยู่รอด จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น จริงๆ แล้วฉันไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่นายว่าหรอก ตรงกันข้าม ฉันเป็นคนมีเมตตาด้วยซ้ำ!"

"มีเมตตา? ที่นายเอาสิ่งมีชีวิตที่มีปัญญา หรือแม้แต่คนมาทดลองสดนี่เพื่อความอยู่รอดงั้นเหรอ? ล่อลวงคนอื่น ทำลายชีวิตคนอื่นก็เพราะมีเมตตา?" หวังหลิงยิ่งรู้สึกว่าเขาน่าขำ "นายคงไม่อยากบอกหรอกนะว่า พิธีกรรมนองเลือดนี่ก็ทำไปเพราะความเมตตาเหมือนกัน?"

"นายไม่ใช่ 'หนิงเหมี่ยว' คนป่วยที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดคนนั้นตั้งนานแล้ว! สิ่งที่นายทำอยู่ตอนนี้ มีเรื่องไหนบ้างที่คู่ควรกับคำพูดนาย? ไอ้พวกสอพลอขี้ขลาด ดีแต่พร่ำเพ้อว่าตัวเองถูกต้อง มีเมตตา นายหารู้ไม่ว่าถ้าครอบครัวของผู้บริสุทธิ์รู้เรื่องที่นายทำ พวกเขาคงอยากจะลากนายลงนรกทั้งสิบแปดขุม!"

"ศพนับร้อยที่นอนเกลื่อนอยู่ที่นี่ ไอ้แก่ไร้ยางอาย ไหนบอกฉันซิ นายเอาหน้าไหนมาพล่ามเรื่องความดีความชั่วความเมตตากับฉัน" หวังหลิงตวาดปิดท้าย

หมอเฮนเตอร์เริ่มหายใจแรงขึ้น ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ ดวงตาฉายแววอำมหิต ราวกับอสูรกายจากขุมนรก