บทที่ 82 การสังเวยด้วยเลือด! ข้ากำลังรอวันตายของเจ้า

หวังหลิง ลู่จิ้ง และสวีหมั้นตี๋ ทั้งสามคนร่วมกันตามหาจนพบตัวเจียงเยว่

เมื่อเจียงเยว่เห็นรอยแผลบนใบหน้าของสวีหมั้นตี๋ และท่าทางหวาดกลัวที่เขามีต่อหวังหลิง เธอก็แสดงความรังเกียจออกมาทันที: "น่าขายหน้าจริงๆ ฉันอายเหลือเกินที่มีนายเป็นพวก! หวังหลิง เธอกับฉันอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ อย่าหวังว่าฉันจะช่วยอะไร ถ้าจะรบก็รบกันเลย!" เจียงเยว่สะบัดหน้าหนี ริมฝีปากบางเหยียดเย้ย แววตาไร้เยื่อใยและไม่เกรงกลัว

ลู่จิ้งที่อยู่ข้างๆ เห็นเธอมีศักดิ์ศรีขนาดนี้จึงเอ่ยขึ้น: "ถ้าคุณให้ความร่วมมือกับเรา เราจะบันทึกความดีความชอบให้คุณหนึ่งครั้งนะคะ"

"ตกลงตามนั้น!" ดวงตาของเจียงเยว่เป็นประกายและตอบรับทันที ทำเอาสวีหมั้นตี๋ถึงกับเจ็บใจ ตัวเองโดนซ้อมปางตายแต่กลับไม่ได้อะไรเลย การเห็นเจียงเยว่ได้ความดีความชอบนั้นทำให้เขารู้สึกแย่ยิ่งกว่าตอนโดนหวังหลิงอัดเสียอีก

ไม่นานหลังจากนั้น ทั้งสี่คนก็พบที่คุมขังของเวยเทา

หวังหลิงใช้ใช้วิธีเดิมทำลายประตูใหญ่เข้าไป

เขามองเข้าไปข้างในและได้เห็นเวยเทา อดีตหัวหน้ากลุ่มฝ่ายก้าวหน้า 

ในเวลานี้เวยเทานั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น เส้นผมสีดำสนิทของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน แววตาไร้ซึ่งความดุร้ายเหมือนแต่ก่อน ราวกับกลายเป็นคนละคน

"พวกคุณมาแล้วสินะ ที่นี่อันตรายมาก ตามผมมาเถอะ" เวยเทาเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นทั้งสี่คน แม้จะเห็นหวังหลิงเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ไม่มีจิตสังหารหรืออารมณ์อื่นอย่างที่หวังหลิงคาดไว้ ราวกับเห็นเพียงคนรู้จักคนหนึ่งเท่านั้น

เวยเทาลุกขึ้นยืนและพาทั้งสี่คนไปยังจุดศูนย์กลางของค่ายกลสังเวยแห่งหนึ่ง ที่นี่ภูมิประเทศมิดชิดยากแก่การสังเกต เสียงจากภายนอกไม่สามารถลอดเข้ามาได้ และจะไม่ถูกทำร้ายจากการสังเวยเลือด

พื้นที่ขนาดไม่ใหญ่นัก แต่เพียงพอสำหรับคนห้าคน

"เวยเทา นายโดนทรมานมาเหรอ? ทำไมถึงดูไม่เหมือนเวยเทาที่ฉันจำได้เลย" สวีหมั้นตี๋เอ่ยถาม

เวยเทาตอบอย่างราบเรียบ: "นี่ต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของผม เมื่อก่อนผมแค่หลงระเริงในความเกลียดชังจนบังตา น่าเสียดายที่กว่าจะเข้าใจก็สายเกินไปเสียแล้ว"

เมื่อนึกถึงตอนที่ตนเองลงมือสังหารบิดาด้วยน้ำมือตนเอง เขาก็รู้สึกหมดอาลัยตายอยาก

หวังหลิงหาเก้าอี้ตัวเล็กนั่งลง และเลือกที่จะตรวจสอบข้อมูลอนาคตของเวยเทา

[ข้อมูล (อนาคต): เวยเทา] —— คำอธิบาย: อดีตหัวหน้ากลุ่มฝ่ายก้าวหน้า วันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2030 ได้รับการปล่อยตัวจากคุกหลังจากสร้างผลงานใหญ่ในสงครามครั้งหนึ่ง วันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 2030 หลังจากทราบว่าศัตรูที่ฆ่าแม่ของตนเสียชีวิตแล้ว เขาจึงเลือกจบชีวิตตัวเอง

หลังจากอ่านข้อมูลอนาคตของเวยเทาจบ หวังหลิงก็ไม่รู้จะประเมินอย่างไรดี ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไปตามทางของมัน

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป

จุดที่เวยเทาเลือกนั้นพิเศษมาก มันอยู่ในที่ลับตา แต่กลับสามารถมองเห็นห้องโถงใหญ่ของคุกใต้ดินได้อย่างชัดเจน

เวลาล่วงเลยมาถึง 02:25 น. ณ ห้องโถงคุกใต้ดิน หมอเฮนเตอร์ ปรากฏตัวขึ้น!

หมอเฮนเตอร์สวมชุดกาวน์สีขาว ใส่หน้ากากเครื่องมือแพทย์ที่ละเอียดซับซ้อนจนมองไม่เห็นใบหน้า ความสูงประมาณ 172 ซม. รูปร่างค่อนข้างผอม ให้ความรู้สึกเหมือนปัญญาชนผู้สุภาพ

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ เดินมาที่กลางโถง นักโทษส่วนใหญ่ต่างก็มารวมตัวกันที่นั่น

"บุตรแห่งดาวน้ำเงิน ลูกหลานของเทพที่แท้จริงทั้งหลาย ผมนำเจตจำนงของเทพมาเพื่อช่วยเหลือกู้คืนพวกคุณแล้ว" เสียงของหมอเฮนเตอร์มีความดึงดูดใจมาก ทำให้ผู้ฟังรู้สึกอยากเชื่อถือโดยสัญชาตญาณ

เหล่านักโทษกลุ่มบุตรแห่งดาวน้ำเงินต่างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความปีติ: "ขอบคุณเทพที่แท้จริง!!" แววตาของพวกเขาลุกโชนด้วยความคลั่งไคล้ เทพที่พวกเขาศรัทธาไม่ได้ทอดทิ้งพวกเขาจริงๆ

"ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยกู้อย่างเดียว แต่มาเพื่อมอบบทลงโทษด้วย" หมอเฮนเตอร์กางแขนออกแล้วกล่าวว่า: "เป็นเวลานานแล้วที่เราต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ดิน แต่วันนี้เรื่องทั้งหมดจะจบสิ้นลง ภายใต้สายตาของเทพที่แท้จริง เราจะได้ใช้ชีวิตอยู่ใต้แสงตะวัน ในฐานะบริวารของเทพ และกลับไปยังตำแหน่งเดิมที่ควรเป็นของเรา! สำหรับผู้ที่ไม่ได้เป็นลูกหลานของเทพที่อยู่ที่นี่ พวกคุณมีโอกาสหนึ่งครั้งที่จะเข้าร่วมกับเรา! ผมขอเชิญชวนพวกคุณด้วยความจริงใจ"

หมอเฮนเตอร์เหวี่ยงแขนขวา เสียงของเขามีพลังโน้มน้าวใจสูงมาก: "เข้าร่วมกับเรา เข้าร่วมครอบครัวใหญ่ จากนี้ไปจะไม่ต้องโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ไม่ต้องถูกกดขี่อีกต่อไป จงตะโกนไปพร้อมกับผม——เทพที่แท้จริง จงจุติ! ให้ผู้ที่หลงทางซึ่งไม่ใช่ลูกหลานของเทพทุกคนได้ยินเสียงตะโกนของเรา!"

"เทพที่แท้จริง——" "จงจุติ!!" สมาชิกบุตรแห่งดาวน้ำเงินเริ่มตะโกนตามเป็นกลุ่มแรก

จากนั้นก็ตามด้วยเสียงตะโกนซ้ำ! ผู้เหนือธรรมชาติบางส่วนได้รับผลกระทบจากบรรยากาศนี้จนตะโกนตามไปด้วย: "เทพที่แท้จริง จงจุติ!"

ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของหวังหลิง ในตอนนี้หมอเฮนเตอร์แข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งกว่าตัวเขาเอง

"ตรวจสอบข้อมูล" หวังหลิงเลือกดูข้อมูลปัจจุบันของเขา

[ข้อมูล (ปัจจุบัน): หมอเฮนเตอร์ / หนิงเหมี่ยว] —— คำอธิบาย: ทรมานจากโรคร้ายที่รักษาไม่หาย จึงได้ตามหาดินแดนลึกลับในตำนาน ยอมสละทุกสิ่งเพื่อเอาชีวิตรอด จนถูกครอบงำด้วยเจตจำนงของ 'นักบุญน้อยโลหิตมาร'  กลายเป็นผู้นำกลุ่มบุตรแห่งดาวน้ำเงินในลั่วตู

ปัจจุบันอยู่ในสภาวะบาดเจ็บ พลังอยู่ในระดับขัดเกลากายา ช่วงกลาง มีพลังการต่อสู้สูงมาก ตรรกะ : เลือดแปดเปื้อน (ระดับสัจจะ , ความรู้ชั่วร้าย (ไร้ที่ติ ขั้น 3), หัตถ์ศัลยกรรม (ไร้ที่ติ ขั้น 3), สละชีพเรียกวิญญาณ (ไร้ที่ติ), เสียงล่อลวง (โดดเด่น ขั้น 4) และอื่นๆ

มิน่าล่ะ พลังของหมอเฮนเตอร์คนนี้ถึงได้น่ากลัวขนาดนี้! พูดตามตรง เขาไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์ได้เต็มปากแล้ว เพราะถูกครอบงำด้วยเจตจำนงชั่วร้ายของนักบุญน้อยโลหิตมาร ตรรกะระบุว่า "เลือดแปดเปื้อน" เห็นได้ชัดว่าเลือดที่ไหลเวียนในกายเขาไม่ใช่เลือดมนุษย์อีกต่อไป

ส่วนนักบุญน้อยโลหิตมารคืออะไรนั้น หวังหลิงยังนึกภาพไม่ออก

หวังหลิงมองดูสัตว์ประหลาดตนนี้และรู้สึกอัศจรรย์ใจที่หลันหลิงปอสามารถซัดมันจนบาดเจ็บสาหัสได้ เขารู้สึกเลื่อมใสในตัวหัวหน้าหน่วยหงเซิ่นจริงๆ

ส่วนหัวหน้าหน่วยโจวเฉวียน หวังหลิงได้ยินจากหลินยิงว่า เพราะคนทรยศในหน่วยอย่างจางอิ้น ทำให้โจวเฉวียนถูกยิงบาดเจ็บสาหัสขณะปกป้องหลันหลิงปอตั้งแต่วันแรกที่ยังไม่ได้เริ่มสู้ ช่างเป็นคนที่โชคร้ายจริงๆ

ความจริงคือหลันหลิงปอร่วมกับโจวเฉวียนที่บาดเจ็บ ซัดหมอเฮนเตอร์จนเกือบตาย

หลังจากนั้น หมอเฮนเตอร์กลับฟื้นตัวขึ้นมาในสภาวะที่แปลกประหลาด ถึงกระนั้น เขาก็ยังอยู่ในสภาวะบาดเจ็บสาหัสอยู่ดี

"เขามีตรรกะระดับสัจจะ และตรรกะอื่นๆ ก็แข็งแกร่งมาก มิน่าล่ะ ในการทำนายอนาคต ตัวผมในตอนนี้ถึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา" หวังหลิงคิดในใจ

แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ยังคงสงบนิ่ง

ลู่จิ้งที่อยู่ข้างๆ ตื่นเต้นที่สุด ตอนนี้มีเพียงเธอกับหวังหลิงสองคน จะไปสู้กับศัตรูมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? ส่วนสามคนจากฝ่ายก้าวหน้านั้นหวังพึ่งไม่ได้เลย

เธอกระวนกระวายใจ แอบมองหวังหลิงแวบหนึ่ง เห็นเขาสงบนิ่ง ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ช่างเป็นคนใจกล้าจริงๆ!

แต่เมื่อคิดดูแล้ว ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะลงมือจริงๆ เพราะศัตรูมีจำนวนมากเกินไปและกำลังคลุ้มคลั่ง

เสียงตะโกน "เทพที่แท้จริง จงจุติ" ดังระงมขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่คนที่ไม่แยแสกลุ่มบุตรแห่งดาวน้ำเงินก็ยังถูกกระทบโดยไม่รู้ตัวจนเผลอตะโกนตามออกมา

นอกจากห้าคนที่อยู่ในค่ายกลแล้ว ผู้เหนือธรรมชาติที่เดินเตร่อยู่รอบๆ ต่างก็มุ่งหน้าไปยังห้องโถงใหญ่ พวกเขาเหมือนถูกผีเข้า ตะโกนก้องอย่างบ้าคลั่ง!

เวลา 02:27 น. เริ่มจากคนหนึ่งล้มลงโดยไม่ทราบสาเหตุ

หมอกสีแดงในอากาศเริ่มหนาแน่นขึ้น คนอื่นๆ ไม่ได้หวาดกลัว กลับยิ่งถูกกระตุ้นจนอยู่ในสภาวะตื่นตัวถึงขีดสุด

คนที่ถูกหมอเฮนเตอร์ล่อลวงล้มลงเป็นทอดๆ ในเวลาไม่นาน คนที่ยืนอยู่เหลือเพียงเขาคนเดียว

"เทพของข้า—! มอบชีวิตให้ข้าอีก มอบให้มากกว่านี้ กายนี้ ชีวิตนี้ จะปฏิบัติตามบัญชาของท่าน! ยอมเป็นดาบของท่าน! ยอมเป็นสุนัขล่าเนื้อของท่าน! ยอมถวายทุกสิ่ง!!" หมอเฮนเตอร์คุกเข่าลง หมอบกราบอ้อนวอนด้วยท่าทางที่ต่ำต้อยยิ่งนัก

ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของหวังหลิง

ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีความเป็นคน มีเพียงความต่ำต้อยของการร้องขอ

อีกสามปีข้างหน้าเมื่อยุคพลังวิญญาณฟื้นฟูมาถึง การละทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อความอยู่รอดและการร้องขอพลังอาจกลายเป็นเรื่องปกติ

แต่ในยุคปัจจุบัน การเป็นมนุษย์ที่ยอมต่ำต้อยราวกับปศุสัตว์เช่นนี้ หวังหลิงเห็นแล้วรู้สึกหดหู่ใจยิ่งนัก

หวังหลิงมองไปที่เวยเทา สวีหมั้นตี๋ และเจียงเยว่ ทั้งสามคน

พวกฝ่ายก้าวหน้าก็ต่ำต้อยแบบนี้ด้วยหรือเปล่า?

"อย่ามองพวกเราแบบนั้น" เวยเทากล่าวเสียงเย็น: "แม้ฝ่ายก้าวหน้าจะทำอะไรบุ่มบ่าม แต่พวกเราไม่ได้ต่ำต้อย และไม่มีวันยอมกลายเป็นสิ่งครึ่งคนครึ่งผีแบบนั้น"

"เขาพูดถูก ฝ่ายก้าวหน้าเมื่อเทียบกับบุตรแห่งดาวน้ำเงินแล้ว ดูปกติกว่าเยอะ" ลู่จิ้งพยักหน้า ปัญหาเดียวของฝ่ายก้าวหน้าคือความทะนงตัว มักคิดว่าตนเองเดินอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้องและไม่เกรงกลัวกฎหมาย

การซุ่มโจมตีหรือการวางระเบิด ฝ่ายก้าวหน้าทำมาไม่น้อย

แต่หากสืบไปถึงเจตนารมณ์ดั้งเดิม ฝ่ายก้าวหน้ามักจะมีการกระทำที่มีจุดมุ่งหมายชัดเจน ไม่ได้คลุ้มคลั่งเหมือนบุตรแห่งดาวน้ำเงิน

ลู่จิ้งสังเกตเห็นว่า มีเลือดไหลออกมาจากร่างของผู้ที่ล้มลงบนพื้น ลวดลายสีเลือดปรากฏขึ้นบนพื้นดิน พลังเลือดที่เข้มข้นไหลเข้าสู่ร่างของหมอเฮนเตอร์

เธอกล่าวอย่างระแวดระวัง: "หวังหลิง เราควรเตรียมลงมือได้แล้วหรือยัง ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เขาจะแข็งแกร่งขึ้นมากนะ"

นักโทษเหนือธรรมชาติเสียชีวิตหมดแล้ว เหลือเพียงหมอเฮนเตอร์ที่มีชีวิตอยู่ตามทฤษฎี นี่คือจังหวะลงมือที่ดีที่สุด

หากปล่อยให้เขาสังเวยเลือดจนเสร็จ พลังคงจะพุ่งทะยานจนไม่มีใครหยุดได้

คนที่เธอนึกถึงได้มีเพียงหลันหลิงปอในสภาวะสมบูรณ์ หรือคุณหนูจากหน่วยเยี่ยอิ่งที่ประกาศตัวว่าไร้เทียมทานในสำนักเท่านั้น!

"รอคำสั่งผม"

หวังหลิงเฝ้ามองอย่างเงียบๆ เห็นการสังเวยของหมอเฮนเตอร์ เลือดไหลเข้าสู่ร่างกาย เสื้อกาวน์สีขาวของเขาฉีกขาด ที่แขน หัวไหล่ และแผ่นหลัง ปรากฏผิวหนังที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำละเอียด!

ที่หน้าผากของเขามีเขาพุ่งออกมาหนึ่งกิ่ง ดันหน้ากากเครื่องมือแพทย์จนหลุดออก เผยให้เห็นใบหน้าเดิม เป็นคนเอเชียผิวเหลืองชัดเจน ไม่ใช่คนขาวแน่นอน!

ใบหน้าตอบของหมอเฮนเตอร์ โหนกแก้มสูง คิ้วเรียวยาว ดวงตาสีดำสนิทเย็นชา เขารู้สึกถึงพลังชีวิตที่ไหลเข้าสู่ร่างกาย ที่ลำคอมีเกล็ดงอกออกมาเรื่อยๆ! เทพที่ชื่อว่า 'ความกลัว' กำลังทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น

ต่างจากความสงบนิ่งของหวังหลิง ลู่จิ้งและสามคนจากฝ่ายก้าวหน้าต่างคิดว่านี่คือจังหวะลงมือที่ดีที่สุด

อาศัยจังหวะที่หมอเฮนเตอร์ขยับตัวไม่ได้ ลอบโจมตีและขัดขวางการสังเวย จะต้องจัดการเขาได้แน่นอน!

"โอกาสทองจะไม่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง" เวยเทาที่เงียบมาตลอดอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาหนึ่งประโยค

ลู่จิ้งมองหวังหลิง กัดฟันแล้วพูดว่า: "ตอนนี้พิจารณาลงมือได้จริงๆ นะคะ"

หวังหลิงกอดอกและตอบอย่างมั่นคง: "รออีกสักพัก ผมคนเดียวก็เพียงพอแล้ว"

"...!" เจียงเยว่มองหวังหลิงด้วยความตกตะลึง

เขา... เอาความมั่นใจมาจากไหน! หมอเฮนเตอร์ตรงหน้าแทบไม่เหลือเค้าความเป็นคนแล้ว เขากำลังวิวัฒนาการและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

เฮนเตอร์กำลังรอที่จะแข็งแกร่งขึ้นหลังการสังเวย แล้วคุณล่ะรออะไรอยู่?

รอให้คู่ต่อสู้ฟื้นฟูจนถึงจุดสูงสุดแล้วค่อยเปิดศึกซึ่งหน้าอย่างนั้นหรือ?

ในตอนนั้นเอง สวีหมั้นตี๋ก็พูดขึ้นมาว่า: "หวังหลิง เมื่อก่อนฉันคิดว่านายแค่พึ่งพาอาวุธที่คมกริบ ฉันมองคนผิดไป ที่แท้นายคือลูกผู้ชายตัวจริง!"

"รับทราบแล้ว เงียบๆ หน่อย" หวังหลิงรู้ดี เขาปรับลมหายใจ ค่อยๆ ปลุกพลังและหล่อเลี้ยงกระบี่กลืนทองกับกระถางสำริด

คนเหล่านี้ไม่เข้าใจว่าจังหวะการต่อสู้ที่แท้จริงคืออะไร ลงมือตอนนี้ผลลัพธ์จะไม่สวยงาม

เวลาที่จะลงมือจริงๆ ใกล้จะมาถึงแล้ว!