บทที่ 81 วางแผนพิชิตไว้หมดแล้ว! ตีให้หมอบก่อนค่อยคุย

หวังหลิงสรุปข้อมูลสำคัญสั้นๆ ได้ดังนี้:

1. เวลา 02:27 น. พิธีสังเวยเลือดเริ่มต้นขึ้น

2. เวลา 02:30 น. ตัวเขาลงมือสู้กับเฮนเตอร์ ผลออกมาคือบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่

3. สามเกลอฝ่ายก้าวหน้า (เวยเทา, เจียงเยว่, สวีหมั้นตี๋) รอดพ้นจากการสังเวย แต่จุดยืนในตอนนี้ยังไม่แน่ชัด

"พิธีสังเวยเริ่มตอนตีสองยี่สิบเจ็ดนาที เวลาตรงนี้จะเป๊ะไหม... ต้องลองทดสอบดู" หวังหลิงคิดในใจ

ทันใดนั้นเขาก็เอ่ยถามขึ้น "ใครรู้บ้างว่าเวยเทา, เจียงเยว่ และสวีหมั้นตี๋ ถูกขังอยู่ที่ไหน?"

"ฉันรู้ค่ะ" คนที่ตอบคือลู่จิ้ง

ลู่จิ้งเป็นหญิงสาวตัวเล็กกะทัดรัด ตัวไม่สูงแต่ดวงตาโตมาก ดูท่าทางฉลาดเฉลียว มิน่าล่ะถึงรอดชีวิตมาได้ตลอดในคำทำนาย

"ดี" หวังหลิงกล่าว "เตรียมตัวให้พร้อม เวลา 02:20 น. เราสองคนจะเข้าไปข้างใน เธอพาฉันไปหาพวกเวยเทา แล้วคอยสังเกตการณ์อยู่กับพวกเขา"

"เอ่อ... ค่ะ" ลู่จิ้งไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรอจนเกือบจะตีสองแบบนั้น

แต่ในเมื่อหวังหลิงสั่ง เธอก็พร้อมทำตาม

"ตรวจสอบข้อมูล" หวังหลิงล็อกเป้าหมายที่ลู่จิ้งเพื่อดูอนาคต

[ข้อมูล (อนาคต): ลู่จิ้ง] —— คำอธิบาย: วันที่ 17 ตุลาคม เวลา 02:20 น. เข้าสู่คุกใต้ดินพร้อมกับหวังหลิง ตามหาและพิชิตสวีหมั้นตี๋กับเจียงเยว่จนยอมสยบด้วยฝีมือหวังหลิง จนในที่สุดก็พบเวยเทา ทั้งห้าคนซ่อนตัวในที่ปลอดภัย เวลา 02:27 น. เห็นพิธีสังเวย ทุกคนตายหมดยกเว้นทั้งห้าคน เวลา 02:29 น. กลิ่นอายสังหารจางหาย หวังหลิงเข้าต่อสู้กับเฮนเตอร์ที่ยังดูดซับพลังไม่เสร็จ แต่กลับพ่ายแพ้และหนีไป ลู่จิ้ง เสียชีวิต

การลงมือครั้งนี้ราบรื่นขึ้นมาก อาจเป็นเพราะตัวเขาไปกับลู่จิ้งด้วยตัวเอง

เขาสามารถกำราบสวีหมั้นตี๋และเจียงเยว่จนหมอบ แล้วไปพบเวยเทาเพื่อหลบเลี่ยงพิธีสังเวยได้สำเร็จ

แต่ประเด็นคือ ตอนตีสองยี่สิบเก้าที่เขาลงมือสู้กับเฮนเตอร์ที่กำลังบาดเจ็บและยังดูดพลังไม่เสร็จ เขากลับ "พ่ายแพ้จนต้องหนี" และลู่จิ้งก็ยังตายอยู่ดี

"ทำไมถึงแพ้ล่ะ..." หวังหลิงคิด หรือว่าในช่วงที่เฮนเตอร์กำลังดูดซับพลัง มันจะมีสภาวะป้องกันที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ?

เขาจึงลองปรับเวลาใหม่ "02:20 น. มันสายไปหน่อย เราจะเริ่มตอน 02:15 น."

เขาเช็กข้อมูลลู่จิ้งอีกครั้ง ผลลัพธ์กลับแย่ลง: [เวลา 02:29 น. หวังหลิงพ่ายแพ้จนตัวตาย ลู่จิ้งเสียชีวิต]

"ขอโทษที ฉันจำเวลาผิด เราจะไปตอน 02:10 น." หวังหลิงเปลี่ยนอีกรอบ

ลู่จิ้งตาปริบๆ พยักหน้า "ได้ค่ะ"

การไปเร็วขึ้นก็น่าจะเป็นเรื่องดี แต่เธอแอบกังวลว่าไปกันแค่สองคนจะไหวเหรอ เพราะนักโทษข้างล่างเยอะมาก

ในขณะที่ลู่จิ้งกำลังกังวล ข้อมูลอนาคตใหม่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าหวังหลิง: [เวลา 02:30 น. หวังหลิงสู้กับเฮนเตอร์ที่ดูดซับพลังเสร็จแล้ว ผลคือบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่ ลู่จิ้งตายเพราะโดนลูกหลง]

หวังหลิงใช้มือลูบคาง พยายามคิดย้อนศรจากมุมที่ขัดแย้งกันเพื่อหาจุดร่วม

"จุดร่วมของการเห็นอนาคตหลายครั้งคือ... ถ้าพยายามเข้าไปขวางตอนเฮนเตอร์กำลังสังเวย ผลลัพธ์จะแย่มาก แต่ถ้าปล่อยให้มันทำจนจบ ผลลัพธ์กลับไม่ได้เลวร้ายที่สุด"

"ในทางกลับกัน พิธีสังเวยเลือดเป็นเรื่องดีสำหรับเฮนเตอร์จริงเหรอ? แล้วมันเป็นเรื่องแย่สำหรับฉันจริงๆ หรือเปล่า?" หวังหลิงรู้สึกเหมือนเห็นแสงสว่าง

เขาลองตัดสินใจว่าจะปล่อยให้เฮนเตอร์ทำพิธีให้เสร็จ แล้วค่อยดูว่าผลจะเป็นยังไง!

"ลู่จิ้ง"

หวังหลิงยังไม่ทันพูด ลู่จิ้งก็ไหล่ตกแล้วชิงตอบก่อน "คุณจะบอกว่ากี่โมงก็ได้ค่ะ! ฉันไปได้หมด!"

"ดี"

หวังหลิงเช็กอนาคตลู่จิ้งอีกครั้ง

[ข้อมูล (อนาคต): ลู่จิ้ง] —— คำอธิบาย: วันที่ 17 ตุลาคม เวลา 02:07 น. เข้าสู่คุกใต้ดินพร้อมหวังหลิง หลังจากสยบสวีหมั้นตี๋และเจียงเยว่ได้แล้วก็พบเวยเทา ทั้งห้าคนซ่อนตัวในที่ปลอดภัย

เวลา 02:27 น. เห็นพิธีสังเวยเลือด ทุกคนตายหมดยกเว้นทั้งห้าคน เวลา 03:10 น. เฮนเตอร์ได้รับพลังจากการสังเวยครบถ้วน! เมื่อพบพวกหวังหลิงจึงเข้าโจมตี แต่กลับถูกหวังหลิงใช้กระบี่กลืนทองฟันจนบาดเจ็บ จนต้องใช้วิชาเคลื่อนย้ายหลบหนีไป ลู่จิ้ง รอดชีวิต

"เป็นแบบนี้จริงๆ ด้วย!" หวังหลิงรู้สึกแปลกใจ การปล่อยให้เฮนเตอร์สังเวยจนเสร็จ กลับทำให้มันอ่อนแอลง (หรือตัวเขาแข็งแกร่งพอจะข่มมันได้) จนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอีกต่อไป

ติดอยู่แค่เรื่องเดียวคือ เฮนเตอร์มี 'วิชาเคลื่อนย้าย' ที่ใช้หนี ถ้าดักทางจุดนี้ได้ ก็จะจับตัวมันได้แน่นอน

หวังหลิงรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาทันที หมอกสีแดงที่เคยดูสยดสยองและลึกลับก็ดูไม่น่ากลัวเหมือนเก่าแล้ว

เขาลองปรับเปลี่ยนเวลาและคาดการณ์อนาคตอีกสองสามรอบจนมั่นใจในทุกตัวแปร และนั่นทำให้เขารู้สาเหตุว่าทำไมในอนาคตวิกฤตนี้ถึงจบลงได้

"นี่... น้องชาย นายจะเปลี่ยนใจอีกกี่รอบเนี่ย?" หลินยิงทนไม่ไหวจนต้องถาม เพราะหวังหลิงเปลี่ยนแผนไปมาหลายรอบมาก

ลู่จิ้งเองก็เริ่มมองด้วยสายตาระแวง ถ้าไม่ติดว่าหวังหลิงเป็นหลานอดีตผู้อำนวยการ เธอคงคิดว่าโดนแกล้งเล่นแน่ๆ เปลี่ยนเวลาเก่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสีซะอีก!

"ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว!"

หวังหลิงลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วบอกลู่จิ้ง "เราไปกันเดี๋ยวนี้เลย ไปหาพวกสวีหมั้นตี๋ก่อน ในนี้มีพิธีกรรมสังเวยเลือด บุ่มบ่ามเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าจะตายเอาได้

คนอื่นๆ เฝ้าอยู่ที่นี่ อย่าให้ใครหนีออกมาได้ และที่สำคัญคือห้ามเข้าไปข้างในเด็ดขาด! รอจนกว่าผมจะส่งสัญญาณให้หลินยิงว่าลงมือได้ ถึงตอนนั้นค่อยขนอาวุธหนักเข้าไป โดยเฉพาะพวกที่มีพลังทำลายสูงๆ จำไว้ว่าให้รุมถล่มไปที่หมอเฮนเตอร์คนเดียว"

"อืม... เข้าใจแล้ว!" หลินยิงพยักหน้าอย่างจริงจัง ครั้งนี้หวังหลิงดูเอาจริงที่สุด

คนอื่นๆ ก็พยักหน้ารับคำสั่ง

ร่างของหวังหลิงและลู่จิ้งหายลับเข้าไปในหมอกสีเลือดท่ามกลางสายตาส่งท้ายของเพื่อนร่วมงานสิบกว่าคน

"ปล่อยไปแค่สองคนจะไม่อันตรายเหรอ ไม่ต้องให้พวกเราช่วยจริงๆ น่ะเหรอ?" อู๋จินอิ้นอดพูดไม่ได้

หลินยิงเอ่ย "อย่าเข้าไปเกะกะเลย เชื่อใจหวังหลิงเถอะ เขาไม่ใช่คนบุ่มบ่าม!" ในสถานการณ์นี้เธอไม่เรียกเขาว่าน้องชายเพื่อความเหมาะสม

"ก็ได้... งั้นพวกเราเตรียมพร้อมรอสัญญาณ! เช็กกระสุนให้ดี!"

ภายในคุกใต้ดิน

หมอกสีแดงเข้มอบอวลไปทั่วจนมองเห็นได้ไม่ไกลนัก

หวังหลิงคำนวณอนาคตมานับครั้งไม่ถ้วน แต่นี่คือครั้งแรกที่เขาได้ก้าวเข้ามาสัมผัสของจริง

คอนกรีตที่แข็งแกร่งและผนังโลหะถูกรากไม้ชอนไชจนพังพินาศ ตามโถงทางเดินเห็นรากสีเขียวสดดูคล้ายลำตัวงูยักษ์ที่ใหญ่เกินจริง และดูเหมือนพวกมันกำลังขยับเขยื้อนอยู่จางๆ

หวังหลิงสังเกตเห็นว่าทางออกถูกปิดกั้นด้วยหมอกประหลาดนี้แล้ว หากเขาไม่เชี่ยวชาญเรื่องค่ายกลรวบรวมปราณคงไม่เอะใจ ส่วนลู่จิ้งที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็ได้แต่ทำหน้าที่นำทางไปอย่างระมัดระวัง

ระหว่างทาง พวกเขาเจอพวกนักโทษเหนือธรรมชาติที่พยายามจะแหกคุก พวหมันเข้าโจมตีทันทีที่เห็นหน้า บางคนก็ตะโกนเรียกพวกมาสมทบ

หวังหลิงไม่เกรงใจ ใครโผล่มาเขาก็ฟันเรียบ ใครขวางเขาฆ่าหมด เพราะเขาเห็นข้อมูลอนาคตมาเยอะจนรู้สันดานคนพวกนี้ดี

"ที่คุมขังของสวีหมั้นตี๋กับเจียงเยว่อยู่ใกล้ๆ กัน ตรงนี้แหละค่ะ" ลู่จิ้งชี้ หวังหลิงจึงใช้กระบี่กลืนทองฟันกุญแจจนขาด

เคร้ง! ประตูเปิดออก สวีหมั้นตี๋ที่กำลังนั่งหลับตารวบรวมสมาธิเอ่ยเสียงเข้ม "บอกแล้วไงว่าฉันไม่มีวันร่วมมือกับพวกคนบ้า!"

พอเขาลืมตาขึ้นแล้วเห็นว่าไม่ใช่หมอเฮนเตอร์ แต่เป็นหวังหลิงกับลู่จิ้ง ความโกรธก็พุ่งพล่าน เลือดลมเดือดพล่านไปทั่วร่าง "ที่แท้ก็แกเองเรอะ! มาเลย! ครั้งก่อนยังสู้กันไม่รู้แพ้รู้ชนะ ครั้งนี้ต้องตัดสินกันให้เด็ดขาด!!"

สวีหมั้นตี๋หัวเราะร่า สะบัดแขนทั้งสองข้างสร้างดาบโลหิตขึ้นมาแล้วพุ่งใส่หวังหลิงทันที

ผ่านไปครึ่งนาที...

สวีหมั้นตี๋กุมหน้าผากที่ปูดนูนขึ้นมาหลายลูก ดวงตาทั้งสองข้างเขียวช้ำ ปากเบี้ยวผิดรูป เขามองหวังหลิงด้วยความหวาดผวา ไอ้หมอนี่ไปกินยาดีอะไรมา ทำไมเวลาแค่แป๊บเดียวพลังถึงได้น่าสยดสยองขนาดนี้!

"พาเราไปหาเจียงเยว่" หวังหลิงพูดนิ่งๆ

เห็นหวังหลิงยกมือขึ้น สวีหมั้นตี๋ก็รีบหดคอแล้วตอบเสียงอ่อย "ได้ๆ คุยกันดีๆ ก็ได้ เชิญทางนี้ครับ"