ตอนที่ 91
บทที่ 94 ไม้จิตวิญญาณคืนชีพ!
minibunny · 13,706 ตัวอักษร
“นึกไม่ถึงว่าจะมาเร็วขนาดนี้” หลินยวนคิดในใจ ตามแผนเดิมที่เขาวางไว้ การจะหาสิ่งของทางจิตวิญญาณที่สามารถแบกรับพลังปราณได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
การจัดตั้งค่ายกลรวมปราณจะทำได้เมื่อไหร่นั้นขึ้นอยู่กับโชค หากดวงไม่ดีก็ยากที่จะได้สมบัติที่ต้องการมาครอง
ก็นะ... ใช่ว่าทุกคนจะเป็นเหมือนจ้าวชีชีที่มีคำโปรย 'บุตรแห่งโชคลาภ' เสียเมื่อไหร่!
ตอนแรกที่เห็นของสามชิ้นสุดท้าย: หัวหอกนิลดำ, แจกันกระเบื้องสถิตวิญญาณ และค้อนกระดูก ในใจของหลินยวนนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง
ในบรรดาสามสิ่งนี้ แม้แต่แจกันกระเบื้องสถิตวิญญาณก็ถือเป็นของที่มีก็ได้ไม่มีก็ได้สำหรับเขา
ความสามารถของมันคือการดูดซับพลังปราณ กักเก็บไว้ และปลดปล่อยออกมาได้ยามจำเป็น! หากเป็นผู้เหนือสามัญคนอื่นคงยินดีที่จะคว้ามันไว้เพื่อใช้เป็นพลังปราณสำรอง
แต่หลินยวนไม่ใช่แบบนั้น ด้วย 'วิชาลมหายใจอนุพัทธ์แท้' เขาได้รับความรักจากพลังปราณแห่งฟ้าดิน สามารถช่วงชิงความลี้ลับของวิญญาณมาได้ พลังปราณทั่วบริเวณรัศมีร้อยเมตรเขาสามารถช่วงชิงและดูดซับมาได้อย่างดุดัน!
พลังปราณที่แจกันนั่นดูดซับได้ อาจจะไม่เท่ากับพลังปราณที่เขาช่วงชิงมาจากการหายใจเพียงไม่กี่ครั้งด้วยซ้ำ
แต่นึกไม่ถึงเลยว่าในความสิ้นหวังจะยังมีหนทาง สมบัติที่แท้จริงกลับกลายเป็นกล่องไม้พะยูงที่ใช้ใส่แจกันนั่นเอง!
ภายนอกมันดูเหมือนกล่องไม้ธรรมดาที่ใช้ใส่แจกัน แต่ความจริงแล้วตัวมันคือ 'ไม้สถิตวิญญาณปราณลึกลับ' ที่สามารถแบกรับพลังปราณได้! มูลค่าของมันนั้นไร้ขีดจำกัด!
คงเป็นเพราะนักประเมินของสมาคมผู้เหนือสามัญค้นไม่พบความลับของมัน มิฉะนั้นหากเอาไม้นี้ไปทำลูกปัดไม้หรือของอย่างอื่น มูลค่าของแต่ละชิ้นคงไม่ต่ำกว่าของสามชิ้นที่นำมาประมูลนี้แน่
หลินยวนใช้มือเท้าคาง
สายตาไล่มองกล่องบรรจุภัณฑ์ของสิ่งของอีกสองชิ้นที่เหลือ
【ข้อมูล (ปัจจุบัน): กล่องไม้เชอร์รี่ —— คำอธิบาย: กล่องไม้ที่ทำจากไม้เชอร์รี่ งานประณีต สวยงามมาก คำโปรย: ประณีต (ระดับสูง)】
【ข้อมูล (ปัจจุบัน): กล่องอลูมิเนียมอัลลอยด์ —— คำอธิบาย: กล่องอลูมิเนียมที่ทำจากอุตสาหกรรมสมัยใหม่ ทนทานต่อการทำลายและการเสื่อมสภาพ คำโปรย: แข็งแกร่ง (ระดับสูง)】
“ธรรมดามาก” หลินยวนคิดในใจ ยืนยันเป้าหมายที่จะประมูลได้แล้ว ชิ้นนี้แหละ!
แจกันกระเบื้องสถิตวิญญาณ!!
ไม่ว่าจะต้องจ่ายเท่าไหร่ ห้าหมื่น หรือต้องเทหมดหน้าตักเขาก็ไม่เสียดาย!
เย่โผซัวริมฝีปากอิ่มแนบกับกล้องยาสูบยาว สูดควันเข้าไปช้าๆ แล้วเอ่ยถาม “ทั้งสองคน มีชิ้นไหนที่ถูกใจไหมคะ?”
“อาวุธดูแล้วก็ใช้ได้ครับ แต่ผมมีดาบแล้ว” ดาบกลืนทองของหลินยวนนั้น ทั้งเย่โผซัวและเซี่ยเหยาต่างก็รู้จักดี
ไม่ว่าจะเป็นหน่วย 314 หรือสมาคมผู้เหนือสามัญ ต่างก็รู้ว่าดาบสีทองเล่มนั้นมีพลังทำลายล้างมหาศาล ขยายใหญ่ย่อเล็กได้ตามใจนึก ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก!
เซี่ยเหยาก้มหน้าครุ่นคิด แต้มของเธอเหลือไม่ถึง 30,000 แต้มแล้ว เธอพูดว่า “ฉันเหลือแต้มอยู่สองหมื่นกว่าๆ หวังว่าจะคว้าแจกันนั่นมาได้นะ ส่วนอีกสองชิ้นฉันไม่สนใจ ชิ้นนี้ดูแล้วถูกชะตาที่สุด”
“หัวหอกนิลดำกับค้อนกระดูก สองชิ้นนี้คงมีคนต้องการเยอะ แต่แจกันนั่นแทบทุกคนคงอยากได้ เพราะฉะนั้น... สองหมื่นกว่าแต้มอาจจะคว้ามาได้ยากหน่อยนะคะ” เย่โผซัวให้ความเห็นตามประสบการณ์ ราคาเท่านี้การจะคว้าแจกันสถิตวิญญาณมาครองนั้นถือว่ายากมาก
ในระหว่างที่คุยกัน รายการแรก 'หัวหอกนิลดำ' ก็เริ่มการประมูลขึ้น
ราคาเริ่มต้น 5,000 แต้ม เพิ่มครั้งละไม่ต่ำกว่า 500 แต้ม! จบราคาประมูลที่: 49,500 แต้ม!
“เหอะๆ” หลินยวนยังรู้สึกว่าราคานี้มันเกินจริงไปมาก
ของบางอย่างที่เขาประมูลมาได้ก่อนหน้านี้ไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าหัวหอกนิลดำเลย แต่ใช้แต้มไปไม่ถึง 1,500 แต้มด้วยซ้ำ!
“ของสถิตวิญญาณหาได้ยากมากค่ะ โดยเฉพาะอาวุธที่เข้ามือนั้นยิ่งหายากเข้าไปใหญ่” เย่โผซัวส่ายหัว รู้สึกว่าตัวเองพูดมากไปจึงตัดบท “ช่างเถอะค่ะ!”
คนสองคนนี้ เซี่ยเหยาเป็นหัวหน้ากลุ่มในหน่วย 314 ไม่ขาดแคลนอาวุธดีๆ ใช้อยู่แล้ว ส่วนหลินยวน ดาบทองของเขาในลั่วตูนี้ก็จัดว่าเป็นดาบวิญญาณระดับต้นๆ เลยทีเดียว!
สำหรับคนสองคนนี้ หัวหอกนิลดำจึงดูธรรมดาๆ ไปเลย
สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของทั้งคู่ได้จริงๆ คือแจกันดูดวิญญาณ!
รายการประมูลที่สอง 'ค้อนกระดูก' เริ่มขึ้นแล้ว
เช่นเดียวกัน ราคาเริ่มต้น 5,000 แต้ม เพิ่มครั้งละไม่ต่ำกว่า 500 แต้ม! จบราคาประมูลที่: 45,500 แต้ม!
“จริงๆ แล้วค้อนกระดูกแข็งแกร่งกว่าหัวหอกนิลดำนะคะ” เย่โผซัวให้ความเห็น
“ไม่แน่ครับ หัวหอกนิลดำถ้าได้รวมเข้ากับไม้จิตวิญญาณธรรมชาติ อานุภาพจะเพิ่มขึ้นได้อีก” หลินยวนพูดพลางนึกถึงไม้สถิตวิญญาณปราณลึกลับ
แต่พอคิดอีกที เอาไม้สถิตวิญญาณปราณลึกลับไปทำเป็นด้ามหอกเนี่ย... มันช่างเสียของอย่างแรง!
เย่โผซัวมองหลินยวนด้วยความประหลาดใจ แม้แต่เรื่องนี้เขาก็มองออกงั้นเหรอ? เย่โผซัวชอบอ่านหนังสือมาแต่ไหนแต่ไร เธอมีความรู้กว้างขวางตั้งแต่ก่อนจะมายังบลูสตาร์เสียอีก ขนาดนั้นเธอก็ยังมองออกเพียงเลือนลางว่าหัวหอกนิลดำมีความลับซ่อนอยู่
ไม่นึกเลยว่าเขาจะมองออกในพริบตาเดียว
นักประมูลยิ้มให้ทุกคน
แล้วเริ่มแนะนำของชิ้นที่สาม
“แจกันกระเบื้องสถิตวิญญาณ สามารถดูดซับพลังปราณได้ มาพร้อมกับกล่องไม้พะยูงบรรจุภัณฑ์ ราคาเริ่มต้น 5,000 แต้ม เพิ่มครั้งละไม่ต่ำกว่า 500 แต้ม! เริ่มประมูลได้ครับ!”
“โอ้ มีเพื่อนสมาชิกเสนอราคามาที่ 20,000 แต้มแล้วครับ!” นักประมูลและทุกคนสามารถเห็นราคาเสนอสูงสุดบนหน้าจอ
“21,000 แต้ม!”
ภายในห้อง เซี่ยเหยาลังเลอย่างหนัก สุดท้ายเธอก็กัดฟัน! กด All-in หมดตัว!
วัดดวงกันไปเลย!
ดูซิว่าการ All-in ทันทีจะขู่คนอื่นให้ถอยไปได้ไหม เพื่อจะคว้ามันมาให้ได้
“เสนอราคา... 27,500!” เธอกดเสนอราคา!
จากนั้นเธอก็มองหลินยวนด้วยสายตาที่ระแวดระวัง
แต้มของเขามีเยอะเกินไป เธอไม่มีทางสู้ได้เลย หากหลินยวนจะแย่งกับเธอ ต่อให้เธอมีแต้มเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าก็คงสู้เขาไม่ได้
เซี่ยเหยาอดไม่ได้ที่จะถาม “แจกันใบนี้ นายจะเอาไหม?”
“เอาสิครับ แต่ผมเห็นว่าคุณดูจะชอบมันมาก ผมจะเห็นแก่หน้าคุณ ยอมยกให้ก็ได้ แต่ยังไงคุณก็ต้องให้อะไรผมเป็นการตอบแทนบ้างนะ” หลินยวนพูดอย่างเปิดเผย แสดงท่าทีเหมือนอยากจะผูกมิตรด้วยจริงๆ
เซี่ยเหยาฟังออก เธอคิดว่าตัวเองเป็นถึงผู้เหนือสามัญที่แข็งแกร่งที่สุดในหน่วย 314 แถมยังน่ารักสวยงามขนาดนี้ การที่หลินยวนอยากจะทำความรู้จักกับเธอนั้นมันสมเหตุสมผลมาก
เมื่อคิดได้แบบนี้เธอก็โล่งอก ขอแค่ไม่แย่งกับเธอก็พอ
แจกันดูดวิญญาณใบนี้ เธอชอบมันจริงๆ และอยากได้มันมาครองจริงๆ!
ใบหน้าเล็กๆ ของเธอเริ่มมีรอยยิ้ม “ได้เลย! งั้นฉันรับนายเป็นเพื่อนแล้วนะ! หลังจากฉันประมูลได้แล้ว กล่องไม้พะยูงนั่นดูประณีตดี ฉันจะยกให้เท่านายก็แล้วกัน! ส่วนแจกันฉันจะเก็บไว้เอง”
“ตกลงตามนี้ครับ” หลินยวนยกมือขวาขึ้น เซี่ยเหยาไม่รอช้ารีบแท็กมือ กับหลินยวนเพราะกลัวเขาเปลี่ยนใจ แล้วรีบพูดว่า “นี่คือข้อตกลงของสุภาพบุรุษแล้วนะ!”
ในใจหลินยวนมั่นคงแล้ว! ได้สมบัติมาแบบฟรีๆความรู้สึกนี้มัน... สะใจจริงๆ!
เย่โผซัวมองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคน เธอเป็นคนฉลาดจึงเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ หรือว่า... กล่องไม้พะยูงจะมีมูลค่าอื่นซ่อนอยู่?
จากการประมูลที่ผ่านมา สายตาของหลินยวนนั้นเฉียบคมมาก
หรือว่าเธอจะดูพลาดไปจริงๆ?
แต่ว่า... มันก็ดูเหมือนกล่องไม้พะยูงธรรมดา และผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญหลายคนแล้ว ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไรนี่นา
“ฉันคงคิดมากไปเองมั้งคะ” เย่โผซัวคิดในใจ บางทีหลินยวนอาจจะแค่อยากให้เกียรติเซี่ยเหยาเท่านั้นเอง
ทว่าในตอนนั้นเอง
นักประมูลก็ตะโกนขึ้น “35,000 แต้มครับ!!”
เมื่อนักประมูลขานตัวเลขนี้ออกมา เซี่ยเหยาก็พิงหลังกับโซฟา เอามือกุมขมับ ปวดหัวสุดๆ! คู่แข่งที่แข็งแกร่งอย่างหลินยวนไม่แย่งกับเธอแล้ว แต่ตอนนี้ดันมีคนใหม่โผล่มาอีก!
“โธ่เอ๋ย จบเห่แล้ว กล่องไม้พะยูงก็คงให้ไม่ได้แล้วล่ะ” เซี่ยเหยาถอนหายใจ แต้มของเธอมีน้อยเกินไปจริงๆ!
หลินยวนยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าคุณชอบมันจริงๆ พอดีแต้มของผมยังไม่ได้ใช้ทำอะไร ผมสามารถให้คุณยืมเอาไปประมูลก่อนได้นะ”
เซี่ยเหยาเงยหน้าขึ้นทันทีด้วยความประหลาดใจและดีใจ เธอเห็นว่าสายตาของเขาดูจริงใจ แม้แต่เสียงของเขาก็ฟังดูอบอุ่นมาก! เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า เขาหล่อจริงๆ ทั้งหน้าตาดีและจิตใจดี
“ได้เลย!” เซี่ยเหยาตอบตกลงทันที พร้อมให้สัญญากับหลินยวน “ฉันหาแต้มได้เร็วมาก ต่อให้หาช้า ฉันก็ยินดีจะช่วยงานนายเพื่อชดใช้แต้มให้! ขอยืมก่อนสักห้าหมื่น ชิ้นนี้ฉันต้องได้มาให้ได้!”
“ไม่มีปัญหาครับ” หลินยวนโอนแต้มให้เซี่ยเหยาห้าหมื่นแต้ม พร้อมพูดทิ้งท้ายอย่างใส่ใจ “ถ้าไม่พอ เดี๋ยวผมโอนให้เพิ่มครับ”
“หลินยวน นายนี่เป็นคนดีจริงๆ เลยนะ” เมื่อเห็นแต้มเข้าบัญชี เซี่ยเหยามองหลินยวนด้วยสายตาที่ไม่มีการระแวดระวังอีกต่อไป
เธอกดราคาอย่างช่ำชอง: 60,000 แต้ม! เพื่อประมูล!
กดดันคู่แข่งทุกคนด้วยราคาสูงลิ่วในทันที!
“60,000 แต้ม ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง... ครั้งที่สาม! ขายครับ!!” นักประมูลตะโกนก้อง พร้อมพูดว่า “ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้การสนับสนุน กิจกรรมการประมูลในครั้งนี้จบลงเพียงเท่านี้ครับ!”
ผ่านไปอีกไม่กี่นาที
เจ้าหน้าที่สมาคมผู้เหนือสามัญก็เข็นรถคันเล็ก นำสิ่งของที่หลินยวนและเซี่ยเหยาประมูลได้เข้ามาส่ง
เซี่ยเหยาประมูลได้สามชิ้น: แหวนคริสตัล, หินอำพัน และแจกันสถิตวิญญาณ
หลินยวนประมูลได้สองชิ้น: เศษงาช้างวิญญาณโบราณ และไข่เจียวหลงสยบวิญญาณ ใช้แต้มไปทั้งหมด 6,700 แต้ม! ในมือยังเหลือแต้มอยู่อีก 48,700 แต้ม!
ส่วนแต้มที่ให้เซี่ยเหยายืมไปห้าหมื่นแต้ม รอให้เธอคืนให้เขาก็พอแล้ว
“สวยจริงๆ!” เซี่ยเหยาดีใจมาก ของทั้งสามชิ้นต่างก็มีความสวยงามโดดเด่น แวววาวระยิบระยับ! เธอมองดูของที่หลินยวนประมูลได้
หน้าต่างกระดูกแตกๆ กับไข่หินก้อนหนึ่ง ต่อให้มูลค่ามันจะเป็นยังไงก็เถอะ แต่มัน "น่าเกลียด" จริงๆ เลยนะเนี่ย!
“หลินยวน”
“ครับ?” หลินยวนไม่ได้พูดถึงเรื่องกล่องไม้พะยูง เซี่ยเหยาจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นเอง “กล่องไม้พะยูงนี่ตามที่ตกลงกันไว้ ฉันยกให้พ่อนายนะ!”
“ถ้าคุณไม่ทวง ผมเกือบลืมไปแล้วนะเนี่ย” หลินยวนยิ้มบางๆ “งั้นก็ขอบคุณมากครับ”
“ไม่ต้องเกรงใจ! วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวแทนนะ มีธุระด่วน ขอตัวก่อนล่ะ!” เซี่ยเหยาอารมณ์ดีมาก เธอหยิบของทั้งสามชิ้นแล้วบอกลาทั้งคู่ ก่อนจะเดินจากไปอย่างร่าเริง
จนกระทั่งเซี่ยเหยาเดินพ้นไปจากห้อง
ภายในห้อง
เหลือเพียงหลินยวนและเย่โผซัวเพียงสองคนเท่านั้น
เย่โผซัวจึงหลุดขำออกมาแล้วพูดว่า “ถ้าดูจากอายุ เซี่ยเหยาน่าจะแก่กว่านายปีนึงนะ แต่สำหรับนายแล้ว เธอดูเหมือนลูกกระต่ายน้อยที่ไร้เดียงสาจริงๆ เลย”
“คุณโผซัวหมายความว่ายังไงครับ?” หลินยวนแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ
“พ่อหนุ่มหลินยวน กล่องไม้พะยูงใบนี้คงไม่เรียบง่ายอย่างที่ตาเห็นสินะคะ? พอจะให้ฉันได้เปิดหูเปิดตาหน่อยได้ไหม ว่าแท้จริงแล้วมันคือสมบัติแบบไหนกันแน่?” ตั้งแต่หลินยวนเสนอตัวให้เซี่ยเหยายืมแต้ม เธอก็ปักใจเชื่อแล้วว่าหลินยวนเล็งกล่องไม้ใบนั้นไว้!
หลินยวนมีทั้งดาบทองเล่มงามและกระถางสำริดอยู่ในครอบครอง แถมการประมูลที่ผ่านมาสายตาเขาก็เฉียบแหลมมาก ของที่เขาให้ความสำคัญจนยอมควักแต้มสามหมื่นให้ยืมเพื่อจะเอามันมาให้ได้ มูลค่าของมันต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!
เย่โผซัวอดถอนหายใจไม่ได้
“ฉันและผู้เชี่ยวชาญหลายคนต่างก็ดูไม้กล่องนี้มาแล้ว แต่ไม่มีใครมองออกเลยว่ามันมีจุดพิเศษตรงไหน...”
“ในเมื่อคุณโผซัวพูดขนาดนี้” หลินยวนมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเย่โผซัว และรู้ว่าพื้นฐานนิสัยของเธอไม่ใช่คนเลวร้าย ให้เธอดูหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร
เขาหยิบกล่องไม้พะยูงขึ้นมา สายตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เขาอัดพลังปราณเข้าไปในกล่องไม้นั้นทันที! และในวินาทีนั้นเอง!
กล่องไม้พะยูงที่ดูธรรมดาก็ระเบิดแสงสีเขียวออกมา กิ่งก้านที่เคยแห้งเหี่ยวกลับมามีชีวิตชีวา (ไม้ตายคืนชีพ) แตกกิ่งก้านใบออกมาอย่างรวดเร็ว! เพียงไม่กี่วินาที ใบสีเขียวชอุ่มก็ปรากฏแก่สายตา มีพลังปราณพ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง จนอากาศรอบๆ หนาแน่นไปด้วยพลังปราณ
“นี่มัน... ไม้สถิตวิญญาณปราณลึกลับ!!” มือที่ถือกล้องยาสูบยาวของเย่โผซัวถึงกับค้างไปทันที เธอเคยอ่านตำราโบราณมาแล้ว ไม่ผิดแน่ นี่คือของวิเศษจากรอยแยกมิติเร้นลับที่หาได้ยากยิ่งและมีมูลค่าสูงส่งมาก!
“ก็แค่กิ่งเล็กๆ ที่เอามาทำกล่องน่ะครับ ไม่ได้ล้ำค่าขนาดที่คุณคิดหรอก” เมื่อหลินยวนถอนพลังปราณกลับคืน กิ่งก้านใบที่เคยเขียวชอุ่มก็สลายไป กลับกลายเป็นสภาพกล่องไม้แห้งๆ ดังเดิม
หลินยวนเก็บเศษงาช้างวิญญาณโบราณและไข่เจียวหลงสยบวิญญาณลงในกล่องไม้พะยูง แล้วเอ่ยลาเย่โผซัวก่อนจะเดินจากไป
จนกระทั่งหลินยวนลับสายตาไป
เย่โผซัวก็ยิ้มเยาะตัวเองเบาๆ
ตอนแรกเธอคิดว่าเซี่ยเหยาติดกับโดยไม่รู้ตัว ยอมจ่ายแต้มมหาศาลเพื่อสมบัติแล้วยกบรรจุภัณฑ์ให้หลินยวนเหมือน 'ซื้อหีบคืนมุก' (เปรียบเปรยถึงการได้ของรองแต่ทิ้งของจริง)
แต่ตอนนี้มาดูสิ คนที่ทำเรื่องโง่เขลาไม่ได้มีแค่เซี่ยเหยาเสียแล้ว! ไม้สถิตวิญญาณปราณลึกลับ ต่อให้เป็นแค่กิ่งเล็กๆ แต้มเพียงไม่กี่หมื่นคงไม่พอแม้แต่เศษเสี้ยวของราคามันด้วยซ้ำ
สมบัติสามชิ้นที่ได้มา หลินยวนเก็บพวกมันเข้ากระเป๋ามิติมหึมาทันทีหลังจากเดินออกจากสมาคมผู้เหนือสามัญ
“การประมูลแบบนี้หาของดีได้จริงๆ ด้วย” หลินยวนอารมณ์ดีมาก เขานั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับในรถพานาเมร่า มองจ้าวชีชีที่กำลังตั้งใจขับรถ ใบหน้าด้านข้างของเธอสวยมาก โดยเฉพาะภายใต้แสงไฟนีออนของเมือง ดูแล้วเจริญตาเจริญใจยิ่งนัก ทำให้อารมณ์เขายิ่งดีขึ้นไปอีก
จ้าวชีชีสงสัย “หลินยวน ไปที่สมาคมคราวนี้ได้อะไรมาเยอะเลยสินะ!”
“การได้ของน่ะส่วนหนึ่งครับ แต่ที่สำคัญคือการได้ของมาฟรีๆ นี่มันสะใจจริงๆ!” หลินยวนตัดสินใจแล้วว่า การประมูลอาทิตย์หน้าเขาต้องมาอีกให้ได้!
“ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ด้วยสายตาของคุณ ต้องไม่มีปัญหาแน่นอนอยู่แล้วค่ะ!” จ้าวชีชีรู้ว่าสายตาของหลินยวนเฉียบแหลมมาก เธอจึงเอ่ยถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา “พ่อส่งข้อความมาบอกฉันค่ะว่าตอนนี้ท่านยังกลับมาไม่ได้ แต่มีพัสดุส่งวัตถุโบราณบางอย่างกลับมาให้ บอกให้ฉันอย่าลืมไปรับพรุ่งนี้นะ!”
“ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหมครับ”
“วัตถุโบราณพวกนั้น เห็นว่าบางชิ้นมาจากแม่น้ำหนีซาด้วยค่ะ”
“พรุ่งนี้เราไปพร้อมกันเถอะ!”
หลินยวนเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง “ชีชีครับ ผมรู้สึกว่าตั้งแต่รู้จักคุณมา ดวงของผมดีขึ้นเยอะเลย”
“จริงเหรอคะ พ่อก็พูดแบบนี้เหมือนกันค่ะ บอกว่าตั้งแต่มีฉัน ธุรกิจที่เคยลุ่มๆ ดอนๆ ก็ราบรื่นมาตลอดเลย!” มุมปากของจ้าวชีชีโค้งขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นลักยิ้มที่น่ารัก ดวงตาหยีลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ดูมีความสุขมากจริงๆ
“แน่นอนครับ ก็คุณเป็น 'บุตรแห่งโชคลาภ' ของผมนี่นา!”
“หลินยวน... คุณชอบใช้คำพูดหลอกล่อเด็กสาวแบบนี้บ่อยหรือเปล่าคะ?”
“คุณเป็นคนแรกครับ”
“อ้าว แล้วคนที่สองคือใครล่ะคะ?”
มุมมองความสนใจของเธอทำให้หลินยวนตั้งตัวไม่ติดเลยทีเดียว!
ทั้งคู่แวะทานมื้อค่ำด้วยกันก่อนจะกลับถึงบ้านในเวลาสี่ทุ่ม
จ้าวชีชีกลับเข้าห้องของตัวเองไป แถมยังแอบจิ๊กมือถือของหลินยวนไปเปิดดูบอร์ดฟอรั่มของสมาคมผู้เหนือสามัญด้วย
ภายในห้องนอน...
หลินยวนนั่งสมาธิอยู่บนเตียงเพียงลำพัง
“เอาละนะ” หลินยวนโบกมือวูบหนึ่ง
ไข่ทองคำจุติ ที่มีแสงสีทองไหลเวียนก็ปรากฏขึ้นบนผ้าปูเตียงสีเทา! มันวางอยู่นิ่งๆ แบบนั้น
สิ่งที่ถูกนำออกมาพร้อมกับไข่ทองคำคือไข่ฟอสซิล หรือเรียกให้ถูกต้องคือ: ไข่เจียวหลงสยบวิญญาณ! มันมีพลังชีวิตสถิตอยู่และสามารถฟักเป็นตัวเจียวหลงสยบวิญญาณได้!
“เจียวหลงสยบวิญญาณ บ้าคลั่งกระหายเลือด ยากแก่การฝึกฝน...” หลินยวนล้มเลิกความคิดที่จะฟักมันออกมา โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงอนาคตที่มันจะกลายเป็นจ้าวมังกรคะนองศึก!
แถบแจ้งเตือนของระบบปรากฏขึ้นอีกครั้ง
【แจ้งเตือน: อันตราย! คุณกำลังเผชิญหน้ากับเป้าหมายระดับ 「มหันตภัย (☆☆☆☆)」! เป้าหมายอันตรายมาก! โปรดเตรียมพร้อม!】
“เป้าหมายระดับมหันตภัยงั้นเหรอ?” หลินยวนพึมพำเบาๆ จากนั้นเขาก็สะบัดมือขวาออกไป เดินวิชาลมหายใจอนุพัทธ์แท้ช่วงชิงพลังปราณ พร้อมกับใช้คำโปรย-วิชากลืนกินปราณทันที!
ผลลัพธ์ของทั้งสองอย่างทับซ้อนกันและถาโถมเข้าใส่ไข่เจียวหลงสยบวิญญาณใบนี้ แรงดูดอันมหาศาลระเบิดออกมาจนไข่ฟอสซิลทั้งใบสั่นสะท้าน! บนผิวไข่ที่เคยหม่นแสงปรากฏร่างวิญญาณของเจียวหลงออกมา ร่างมันไม่ใหญ่นักแต่นิสัยดุดัน มันพุ่งเข้าใส่หลินยวนราวกับงูพิษที่เตรียมจะฉก
“สลายไปซะ!” หลินยวนไม่เกรงใจ เขาฟาดฝ่ามือลงไปบดขยี้มันจนแหลกเหลว จากนั้น... เขาก็สูบเอาพลังชีวิตทั้งหมดในไข่ฟอสซิลออกมา และชำระล้างวิญญาณเจียวหลงที่ถูกบดขยี้ทิ้งไป
พลังชีวิตที่มหาศาลและบริสุทธิ์ลอยอยู่กลางอากาศ ควบแน่นกลายเป็นกลุ่มก้อนสีเขียวมรกตที่ใสกระจ่าง หลินยวนรู้สึกอยากจะอ้าปากกินมันเข้าไปเองเลยทีเดียว!
“ไป!”
หลินยวนควบคุมพลังปราณ นำกลุ่มก้อนพลังชีวิตนี้ค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับไข่ทองคำจุติ
เมื่อได้กินพลังงานชีวิตที่เข้มข้นขนาดนี้ มังกรขนทองในไข่ทองคำต้องเร่งความเร็วในการฟักตัวขึ้นแน่นอน! ในขณะที่หลินยวนกำลังคิดอยู่นั้น...
เขาก็พลันรู้สึกว่าพลังชีวิตที่ควบคุมอยู่เริ่มควบคุมไม่ได้ ไข่ทองคำจุติระเบิดคลื่นแสงสีทองออกมาเป็นระลอกๆ มันดึงดูดพลังชีวิตเข้าไปและดูดกินอย่างตะกละตะกลาม!
หลินยวนสัมผัสได้ผ่านวิชาลมหายใจอนุพัทธ์แท้ว่า สิ่งมีชีวิตภายในไข่ทองคำจุติกำลังตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว! อีกไม่นานเกินรอ มันก็จะตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์และฟักออกมาเป็นตัว!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น