บทที่ 97 ปั่นหัวเซี่ยน้อยโลหิตมาร!

เซี่ยเหยา และเซี่ยน้อยโลหิตมาร - เย่ลี่ ทั้งคู่กลับเข้าห้ำหั่นกันอีกครั้ง!
แต่ต่างจากครั้งก่อน ครั้งนี้ดาบสงครามสีแดงชาดในมือเซี่ยเหยาระเบิดปราณดาบออกมาอย่างบ้าคลั่ง เย่ลี่ไม่ได้ใช้มือเปล่ารับอีกต่อไป เขาชักดาบยาวรูปทรงประหลาดออกมาเล่มหนึ่ง

ดาบยาวเล่มนั้นแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งความบ้าคลั่ง ราวกับมีอสูรกระหายเลือดกำลังคำรามกึกก้องอยู่ภายใน!

"งั้นจะเล่นด้วยสักหน่อยแล้วกัน" เย่ลี่ยิ้มบางๆ กลิ่นอายรอบตัวพุ่งสูงขึ้น พลังเลือดอันพุ่งพล่านของขอบเขต ขัดเกลาร่างกาย · ระยะปลาย ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์

สมาชิกวิหารเทพแท้จริงอีกสิบกว่าคนด้านหลังต่างมองเย่ลี่ด้วยสายตาคลั่งไคล้! การที่เขาสามารถปะทะกับหัวหน้ากลุ่มที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดของหน่วย 314 ได้อย่างสูสี ทั้งยังดูเหมือนจะซ่อนพลังไว้อีก ท่านประมุขช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน

และในสิบกว่าคนนั้น ย่อมรวมไปถึง ไป๋เอ้อร์หลาง ด้วย!

เดิมทีร่างกายของไป๋เอ้อร์หลางนั้นค่อนข้างดี แต่ต่อมาเขาไปข้องแวะกับอบายมุข ทั้งเหล้า บุหรี่ และยาเสพติด จนร่างกายเริ่มทรุดโทรมลง

ภายหลังเมื่อได้สัมผัสกับกลุ่มบุตรแห่งบลูสตาร์ เขาจึงเริ่มทำการสังเวยบูชาหลายต่อหลายครั้ง ทุกครั้งที่สัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย ซ่อมแซมและเสริมสร้างกล้ามเนื้อ ความรู้สึกนั้นทำให้เขาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น!

ด้วยเหตุนี้ เขาถึงขั้นแอบจัดพิธีสังเวยกลางงานเลี้ยงรุ่น สังเวยเพื่อนร่วมรุ่นไปสิบกว่าคนในคราวเดียว เพื่อแลกกับพลังเลือดที่มากขึ้น!

จนถึงตอนนี้...

เมื่อมองดูเย่ลี่ เซี่ยน้อยโลหิตมารที่แข็งแกร่งและดูองอาจกว่าหมอฮันเตอร์หลายเท่า ไป๋เอ้อร์หลางก็รู้สึกตื่นเต้น! ขอเพียงได้แข็งแกร่งขึ้น ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเขาก็ยอม

ในขณะที่ไป๋เอ้อร์หลางกำลังคิดเช่นนั้น...

ปีกที่ไร้สุ้มเสียงก็วาดผ่านอากาศ หลินยวนเริ่มเคลื่อนไหว! ดวงตาอันเฉียบคมจ้องเขม็งไปที่ไป๋เอ้อร์หลาง

นี่คือโอกาสที่ดีที่สุด

เซี่ยเหยาและเย่ลี่ ทั้งคู่ต่างอยู่ในระดับขัดเกลาร่างกายระยะปลาย ตัวเขาเองต่อให้มี "รัศมีวิหคทองคำ" ของจินเป่าเสริมพลัง ก็มีอานุภาพเพียงระดับขัดเกลาร่างกายระยะกลางเท่านั้น!

การเข้าไปแทรกแซงโดยตรงมีแต่จะเจ็บตัว

สู้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์อยู่รอบนอกดีกว่า!

"จัดการสมุนที่จะกลายเป็นกำลังสำคัญของเซี่ยน้อยโลหิตมารในอนาคตให้หมด ปล่อยให้มันกลายเป็นหัวหน้าหัวหลักหัวตอไปซะ!" หลินยวนคิดในใจ

ต่อให้แข็งแกร่งระดับเซี่ยน้อยโลหิตมาร แต่ในโลกที่มนุษย์ยังเป็นใหญ่อยู่นี้ เขาก็ยังต้องการลูกน้อง และต้องการลูกน้องที่เก่งกาจด้วย!

ลูกน้องเก่งๆ ช่วยให้งานสำเร็จง่ายขึ้น แต่ถ้าได้ลูกน้องดวงกุดล่ะก็... คงมีแต่หลุมให้ข้าม มีแต่กับดักให้เหยียบ!

ตัดสินใจถูกไม่เคยทำ ตัดสินใจผิดทำตลอด!

หลินยวนนึกถึงไป๋เอ้อร์หลางในอนาคต เจ้าจ้าวมารไป๋หลิงที่สูงกว่าสามจ้างนั่น การที่จากคนเปลี่ยนไปเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวขนาดนั้นได้ ย่อมต้องเป็นมือซ้ายมือขวาของเซี่ยน้อยโลหิตมารแน่นอน

การที่มันกลายเป็นแบบนั้นได้ แสดงว่ามันต้องได้รับความไว้วางใจจากเย่ลี่มากทีเดียว

"งั้นก็... ขอโทษด้วยแล้วกันนะ...!" หลินยวนขยับปีกเบาๆ ท่ามกลางความมืดมิด นกเค้าแมวบินเงียบกริบ

เมื่ออยู่ในร่างนกเค้าแมว คำโปรยเดิมของหลินยวน เช่น สัจธรรมวรยุทธ จะปรับตัวเข้ากับร่างนกโดยอัตโนมัติ ทำให้การบินนอกจากจะไร้เสียงแล้ว ยังรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

เขาให้จินเป่ารออยู่บนกิ่งไม้ใกล้ๆ ให้มันแอบอยู่ในพุ่มใบไม้เงียบๆ โผล่มาแค่ดวงตากลมโตคู่หนึ่งที่จ้องมองหลินยวนเพื่อเรียนรู้อย่างตั้งใจ

ด้านหลังสระว่ายน้ำ...

ไป๋เอ้อร์หลางกำลังจูงสุนัขดำตัวหนึ่ง สุนัขตัวนี้ผ่านการทดลองทางชีวภาพจนก้าวเข้าสู่ระดับเหนือสามัญ ร่างกายใหญ่โต ขนสีดำเป็นมันเงา ทั้งยังมีเขี้ยวขนาดมหึมาดูดุร้ายอย่างยิ่ง

ไม่ไกลจากพวกเขา สมาชิกวิหารเทพแท้จริงคนอื่นๆ ต่างสวมสูทสีดำ ในมือถือทั้งอาวุธปืนและอาวุธเหนือธรรมชาติดูคุกคาม พวกเขาเฝ้าสังเกตการณ์การต่อสู้ของยอดฝีมือทั้งสอง และคอยระวังหลังให้เย่ลี่เพื่อกันท่ากลุ่มเงาราตรีที่มีจำนวนมากกว่า

"ระวังกันหน่อยนะ ท่านเซี่ยแข็งแกร่งมาก แต่ก็อาจจะถูกลอบโจมตีได้!" ไป๋เอ้อร์หลางที่จูงสุนัขดำอยู่ ตะโกนกำชับเสียงดัง

เขาสั่งให้คนอื่นเพิ่มความระมัดระวัง

ทันใดนั้น มีลมสายหนึ่งพัดผ่านแก้ม ไป๋เอ้อร์หลางรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีลมพัดจนผมเขาปลิว! ลมแรงมาก

ในวินาทีที่นกเค้าแมวพับปีกร่อนลง ท้ายทอยของไป๋เอ้อร์หลางก็อยู่ตรงหน้า กรงเล็บของนักล่าแทงทะลุเข้าไปโดยตรง! เจาะกะโหลก เปิดฝาหัว และบดขยี้สมองจนแหลกเหลว ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา จากนั้นมันก็รวบปีกแล้วหักเลี้ยวตัว

กรงเล็บอีกข้างแทงทะลุเบ้าตาขวาของสุนัขดำ เข้าไปกวนสมองจนพินาศ เสียงกระดูกแตกดัง กร๊อบ จากนั้นนกเค้าแมวสีเทาก็สะบัดตัวบินขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที

ไป๋เอ้อร์หลางที่ไม่มีสมองเหลือแล้วยืนนิ่งอยู่กับที่ สมาชิกวิหารเทพแท้จริงรอบๆ ถึงกับอึ้ง พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น! นกบ้าที่ไหนโผล่มาจากไหน!

ทว่าเซี่ยน้อยโลหิตมารเย่ลี่ที่อยู่ไม่ไกลกลับโกรธจัด ตะโกนลั่น: "บังอาจ—!!" ต่อหน้าต่อตาเขาแท้ๆ กลับมีสัตว์มารกล้ามาฆ่าลูกน้องของเขา!

เขาตั้งความหวังกับไป๋เอ้อร์หลางไว้สูงมาก เพราะมันหัวไว มีความคิดที่เฉียบคม อนาคตต้องรุ่งแน่ๆ แม้แต่สุนัขดำนั่นก็มีศักยภาพไม่เลว อาจจะเติบโตเป็นจ้าวมารได้ หรืออย่างน้อยก็เป็นสุนัขรับใช้ที่ใช้งานได้ดี

แต่ตอนนี้? ถูกนกเค้าแมวที่ไหนไม่รู้โผล่มาฆ่าทิ้งหมด

"อย่าคิดว่าจะหนีพ้น!" ดวงตาของเย่ลี่ลึกล้ำราวกับมหาสมุทร หัวคิ้วปรากฏรอยตั้งฉาก พลังเลือดมหาศาลระเบิดออกมาจากแผ่นหลัง กลายเป็นปีกสีแดงเลือดกว้างสองจ้าง พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง!

เขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที ตั้งใจจะจับตัวนกเค้าแมวปริศนาตัวนี้ให้ได้ ความเร็วในการพุ่งตัวของเขานั้นน่าตกใจมาก

หลินยวนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลราวกับถูกสัตว์ร้ายบรรพกาลจ้องเล่นงาน! พลังเลือดที่เดือดพล่านของระดับขัดเกลาร่างกายระยะปลายนั้นช่างดุดันจริงๆ

"แต่ว่า...!" หลินยวนยังคงมีสติมั่นคง เขาไม่ได้บินขึ้นที่สูง แต่กลับบินเลี้ยวเข้าไปตามช่องว่างระหว่างแมกไม้และอาคาร

ในร่างนกเค้าแมว เขาปกปิดกลิ่นอายได้มิดชิด บินได้ไร้เสียง เพียงไม่กี่อึดใจก็พ้นจากสายตาของเซี่ยน้อยโลหิตมาร สัมผัสได้เพียงเสียงลมคาวเลือดที่พัดกรรโชกอยู่ด้านบน

เย่ลี่แค้นจัด ที่มีคนมาฆ่าลูกน้องคนสำคัญต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ มันช่าง... น่าเจ็บใจที่สุด

ตอนสู้กับเซี่ยเหยา เขายังไม่มีจิตสังหารด้วยซ้ำ แค่อยากจะทดสอบฝีมือยอดฝีมือมนุษย์ในลั่วตูดูเท่านั้น

แต่ตอนนี้ เย่ลี่โกรธจริงๆ แล้ว

ภายใต้แสงจันทร์ยามดึก ปีกสีเลือดของเขากระพืออยู่กลางอากาศ เขามองลงไปที่ป่าและอาคารเบื้องล่าง แต่กลับไม่พบร่องรอยของนกเค้าแมวตัวร้ายนั้นเลย

เย่ลี่คำราม: "แกจงออกมาเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้น ฉันจะเลาะกระดูกเลาะเอ็นแกออกมาให้หมด ให้แร้งมารุมทึ้งเนื้อแก ให้แกอยู่ไม่สู้ตาย!!"

เมื่อได้ยินคำขู่ของเซี่ยน้อยโลหิตมาร

หลินยวนยังคงรักษาใจให้สงบ

เขาไม่โกรธหรอก เพราะตอนนี้เขากำลังอารมณ์ดีสุดๆ

ดวงตานกเค้าแมวของหลินยวนจ้องมองไปที่การแจ้งเตือนของระบบ

【แจ้งเตือน: เปิดใช้งานเหตุการณ์ถาวร 「อนาคตแห่งท่วงทำนอง」 กำจัดจ้าวมารไป๋หลิง! ได้รับแต้มเหตุการณ์ +1,000 แต้ม! และได้รับคำโปรยแบบสุ่ม: พรจากเทพแท้จริง (ระดับวิญญาณแท้)!】

【แจ้งเตือน: คำโปรย 'พรจากเทพแท้จริง' ขัดแย้งกับคำโปรย 'พลังเที่ยงธรรม' (ระดับล้ำเลิศ·ขั้นที่ 2) ต้องการทำการสังเคราะห์หรือไม่?】

"สังเคราะห์" หลินยวนตัดสินใจทันที

คำโปรยพลังเที่ยงธรรมนี้ ปกติอาจจะไม่ค่อยได้ใช้ แต่ยามที่ต้องใช้จริงๆ มันคือคำโปรยระดับเทพที่ช่วยรักษาชีวิตได้เลย

ตอนนี้ได้สังเคราะห์กับคำโปรยระดับวิญญาณแท้ ผลลัพธ์ย่อมต้องแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน

หลินยวนปกปิดกลิ่นอาย หลบอยู่ตามซอกหลังคาอาคาร ไม่กังวลเลยว่าจะถูกเซี่ยน้อยโลหิตมารพบเข้า! และมันก็ไม่มีทางตามหาเขาเจอแบบนี้ได้ตลอดไป

เป็นไปตามคาด ไม่ไกลนักมีเสียงตวาดของเซี่ยเหยาดังขึ้น: "ทุกคนจงยกมือยอมแพ้ซะ! ไม่อย่างนั้น! ถึงคุกใต้ดินจะยังสร้างไม่เสร็จ แต่ฉันก็จะฆ่าทิ้งให้หมด!!"

"ท่านเซี่ยช่วยพวกเราด้วย—!" เริ่มมีคนส่งเสียงขอความช่วยเหลือจากเซี่ยน้อยโลหิตมารแล้ว

เซี่ยน้อยโลหิตมารลอยตัวอยู่กลางอากาศ ปีกสีเลือดกระพือไม่หยุด เขามองซ้ายแลขวา ดวงตาสีแดงฉานให้ความรู้สึกหนาวเหน็บอย่างยิ่ง

จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมา: "หึหึ เธอคิดว่าฉันจะไปช่วยพวกมันงั้นเหรอ ผิดแล้ว วันนี้เธอต้องตาย!!"

เซี่ยน้อยโลหิตมารเพิกเฉยต่อเสียงขอความช่วยเหลือของลูกน้องโดยสิ้นเชิง เขาขยับปีกบินขึ้นที่สูงกว่าเดิมเพื่อมองภาพรวมทั้งหมด

ผ่านไปหลายวินาทีก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เมื่อเห็นว่าคำขู่ของตนไม่ได้ผล

"จงรอคอยยามลมสงบแล้วคลื่นลมจะพาไป!" เย่ลี่ท่องบทกวีโบราณบทหนึ่งออกมา จากนั้นก็หักตัวกระพือปีกสีเลือดลงมา ไม่รอช้าอีกต่อไป เขาถือดาบโลหิตเข้าขัดขวางเซี่ยเหยาอีกครั้ง

ภายใต้ซอกหลังคา...

หลินยวนในร่างนกเค้าแมวสัมผัสได้ถึงผลึกสว่างไสวในสมองที่กำลังหลอมรวมกัน เส้นด้ายสีทองนับพันหมื่นเส้นเกาะเกี่ยวไปตามเส้นชีพจรและกระดูก... ทุกส่วนที่มันสัมผัส พลังชีวิตและร่างกายจะแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า!

เส้นด้ายสีทองที่ยุ่งเหยิงเริ่มหนาแน่นขึ้น ถักทอเข้าด้วยกันจนเกิดรัศมีเจิดจ้า หลินยวนสัมผัสได้ลางๆ ว่านี่ดูเหมือนจะเป็นค่ายกลบางอย่าง ทั้งยังปรากฏตัวอักษรลึกลับโบราณออกมามากมาย! ทั้งหมดล้วนอำนวยพรให้แก่ร่างกายของเขา!

ร่างกายเขาสว่างไสว กระดูกแข็งแกร่งดุจเพชร สิ่งชั่วร้ายไม่อาจย่างกราย! ทั้งยังสามารถเดินวิชาลมหายใจเพื่อขับเคลื่อนตัวอักษรลึกลับโบราณเหล่านี้ ปลดปล่อยลำแสงสุริยันออกมาสยบสิ่งอัปมงคลได้

【แจ้งเตือน: สังเคราะห์คำโปรย 「ตราเทพสุริยันรังสรรค์ (ระดับวิญญาณแท้)」 สำเร็จ! ต้องการตรวจสอบข้อมูลหรือไม่?】

"ตรวจสอบ!"

【ตราเทพสุริยันรังสรรค์ (ระดับวิญญาณแท้) —— คำอธิบาย: รอยจารึกแห่งกฎเกณฑ์ของดวงสุริยันอันรุ่งโรจน์ สลักลงบนกระดูกและกล้ามเนื้อ ทิ้งไว้ซึ่งตราเทพหนึ่งแสนเจ็ดพันตรา สามารถปกป้องร่างกายด้วยพลังหยางแท้ หมื่นพิษไม่อาจแผ้วพาน หมื่นสิ่งชั่วร้ายหวาดเกรง! ทั้งยังสามารถเดินพลังเลือดและปราณเพื่อปลุกรอยจารึกกฎเกณฑ์บางส่วนออกมา กดข่มตัวตนใดๆ ก็ตามที่หวาดกลัวต่อกฎเกณฑ์แห่งดวงสุริยัน!】

หลังจากดูข้อมูลคำโปรยตราเทพสุริยันรังสรรค์แล้ว หลินยวนก็รำพึงในใจ

นี่มันคือ... แอนติบอดี ระดับเทพชัดๆ!

มีตราเทพสุริยันรังสรรค์ติดตัว ภูตผีปีศาจหรือสิ่งอัปมงคลใดๆ ก็ไม่อาจเข้าสิงร่างเขาได้ แค่เข้าใกล้ก็อาจจะทำไม่ได้ด้วยซ้ำ! และเมื่อเขาโคจรพลังเลือดและปราณเพื่อปลุกตราเทพออกมา เขาก็จะสามารถกดข่มใครก็ตามที่กลัวพลังดวงอาทิตย์ได้ ซึ่งรัศมีครอบคลุมนี้มันกว้างขวางมาก

หลินยวนสันนิษฐานว่า เซี่ยน้อยโลหิตมารตรงหน้านี้ก็น่าจะกลัวกฎเกณฑ์แห่งดวงอาทิตย์เช่นกัน!

"เป็นคำโปรยระดับเทพ และความต้านทานระดับเทพจริงๆ" หลินยวนซาบซึ้ง การออกมาข้างนอกครั้งนี้คุ้มค่ามาก จัดการไป๋เอ้อร์หลางที่ยังไม่เติบโตได้หนึ่งคน พลังรวมของเขาก็พุ่งขึ้นไปอีกระดับทันที

หลังจากปิดข้อมูลตราเทพสุริยันรังสรรค์

การแจ้งเตือนอีกอย่างก็ปรากฏขึ้น

【แจ้งเตือน: เปิดใช้งานเหตุการณ์ถาวร 「อนาคตแห่งท่วงทำนอง」 กำจัดสุนัขมารเยือกแข็ง! ได้รับแต้มเหตุการณ์ +200 แต้ม! และได้รับคำโปรยแบบสุ่ม: โลหิตเยือกแข็งพุ่งพล่าน (ระดับล้ำเลิศ)!】

【แจ้งเตือน: คำโปรย 'โลหิตเยือกแข็งพุ่งพล่าน' ขัดแย้งกับคำโปรย 'สัจธรรมวรยุทธ' (ระดับไร้ที่ติ·ขั้นที่ 4) ต้องการหลอมรวมหรือไม่?】

"หลอมรวม"

ผลึกไอเย็นปรากฏขึ้นในสมองของหลินยวน

ทว่ายังไม่ทันได้หลอมรวมอย่างสมบูรณ์ กลิ่นอายแห่งการเผาผลาญเลือดที่เดือดพล่านก็กลืนกินมันเข้าไปทั้งหมด! กินลงไปคำเดียว ไอเย็นก็สลายไปราวกับไม่เคยมีอยู่

หลินยวนสัมผัสได้ว่าพลังเผาผลาญเลือดเพิ่มขึ้นเล็กน้อย เพียงแต่ยังไม่สามารถทะลวงลำดับขั้นได้

"ก็นะ อันนึงระดับล้ำเลิศ อีกอันระดับไร้ที่ติ" หลินยวนพึมพำ

จากนั้น

เขาสะบัดปีกเบาๆ รู้สึกมีความมั่นใจมากขึ้น

ตอนนี้เขามีคำโปรยตราเทพสุริยันรังสรรค์ ทั้งยังมีจินเป่าและเซี่ยเหยาคอยสนับสนุน ยิ่งไม่ต้องกลัวเซี่ยน้อยโลหิตมารเย่ลี่อีกต่อไป!

เพียงแต่... หลินยวนได้ตรวจสอบข้อมูลของเย่ลี่ดูแล้ว เขามีพลังที่แข็งแกร่งมาก! แข็งแกร่งสุดๆ! แถมยังมีไม้ตายซ่อนไว้อีกเยอะ การจะจัดการเขาให้ได้ในวันนี้ดูจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยสมจริงนัก

"ถ้าอย่างนั้นล่ะก็..." ดวงตานกเค้าแมวของหลินยวนคมปลาบอีกครั้ง ปีกค่อยๆ กางออกอย่างเงียบเชียบ

บินออกมาจากซอกหลังคา...

เห็นเซี่ยเหยายังคงต่อสู้กับเซี่ยน้อยโลหิตมารอยู่! เธอตั้งใจจะจับกุมหรือฆ่าเซี่ยน้อยโลหิตมารให้ได้ พลังสายเลือดลึกลับของเธอเดือดพล่านจนถึงขีดสุด พลังต่อสู้แข็งแกร่งกว่าที่หลินยวนคาดไว้เสียอีก

"น่าเสียดายที่ยังไม่พอ" หลินยวนเสียดายในใจ เซี่ยน้อยโลหิตมารนั้นอยู่อีกระดับหนึ่ง ขอเพียงเขายอมจ่ายค่าตอบแทน เขาก็สามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตขัดเกลาร่างกายระดับจุดสูงสุดได้ทันที!

สมาชิกกลุ่มเงาราตรีไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไป เพราะกลัวว่าจะถูกลูกหลงจากพลังของเซี่ยน้อยโลหิตมาร

หลินยวนมองไปรอบๆ

เห็นสมาชิกวิหารเทพแท้จริงที่เหลืออยู่อีกสิบเอ็ดคน ทั้งสิบเอ็ดคนนี้ไม่มีใครมีพลังทะลวงถึงระดับขัดเกลาร่างกายเลย! ทั้งหมดเป็นเพียงผู้เหนือสามัญทั่วไปเท่านั้น!

พวกมันระแวดระวังมาก การตายของไป๋เอ้อร์หลางก่อนหน้านี้ทำให้พวกมันขวัญหนีดีฝ่อ

"ตรวจสอบข้อมูล" หลินยวนไม่ได้รีบลงมือ แต่ตรวจสอบข้อมูลพวกมันก่อน เพื่อค้นหาว่าในสิบเอ็ดคนนี้ ใครมีศักยภาพในการเติบโตในอนาคตที่สูงบ้าง และเขาก็เจอมาเจ็ดคน

จากนั้น...

เขาก็บินร่อนลงไปในทิศทางที่พวกมันไม่ได้ระวังตัวท่ามกลางความมืด... ไกลออกไป ดวงตากลมโตของจินเป่าจับจ้องมองอย่างตั้งใจเพื่อเรียนรู้

ชิ้ง! ผัวะๆๆ! ปีศาจมารในอนาคตสามตน กะโหลกแตกกระจาย สมองไหลพุ่งออกมา!

คนที่อยู่รอบๆ ตกใจสุดขีด รีบตะโกนบอก: "เร็ว! หลบเร็ว! มันกลับมาอีกแล้ว!!"

ชิ้ง! นกเค้าแมวบินเร็วปานลูกธนู พวกมันไม่มีทางหลบพ้น ปีกขยับอย่างไร้เสียงราวกับดาวตกพุ่งผ่าน ผัวะๆ! หัวระเบิดไปอีกหลายคน สมองกระจายว่อน

จนกระทั่งขยี้เป้าหมายสุดท้ายเสร็จ หลินยวนก็ไม่ชักช้า เขาบินกลับทางเดิมทันที ขยับปีกร่อนต่ำหนีหายไป โดยไม่สนใจเสียงคำรามโกรธจัดราวกับคนบ้าของเซี่ยน้อยโลหิตมารที่ไล่หลังมา!

เขาบินจากไปอย่างใจเย็น

สมาชิกวิหารเทพแท้จริงสี่คนที่เหลืออยู่ขวัญเสียจนตัวสั่น ดวงตาเบิกกว้างมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดกลัว พอเห็นเซี่ยน้อยโลหิตมารจะไล่ตามไป พวกมันก็รีบตะโกนรั้ง: "ท่านเซี่ย อย่าทิ้งพวกเราไป!!"

เซี่ยน้อยโลหิตมารโกรธจนแทบคลั่ง เขาคว้าหอกโลหิตมาจากที่ไหนสักแห่งแล้วขว้างออกไปอย่างบ้าคลั่ง มันระเบิดเสียงดังสนิทเมื่อกระทบพื้นจนเป็นหลุมขนาดใหญ่! แผ่นดินสั่นสะเทือนไปหมด!!

"ถอย!" เซี่ยเหยาเห็นอานุภาพของหอกโลหิตนั่นก็ตาโต เธอเองไม่กลัวหรอก แต่ลูกน้องของเธอทนรับไม่ไหวแน่

ยังไงซะ เจ้านกประหลาดที่มาจากไหนไม่รู้ก็ได้กำจัดลิ่วล้อของเจ้าเย่ลี่นี่ไปเกือบหมดแล้ว เธอคงมีโอกาสได้สืบสวนและหาจังหวะที่เหมาะสมจัดการมันใหม่ในภายหลัง

เย่ลี่มีความแค้นท่วมท้นในใจที่ไม่มีที่ระบาย เขาตั้งใจจะไม่ยอมให้เซี่ยเหยาจากไปง่ายๆ แต่ทว่า... พอจะไล่ตามไป เจ้านกเค้าแมวตัวแสบก็นิสัยเสียโผล่มาอีกครั้ง!

ลูกน้องสี่คนที่เหลือถูกขยี้หัวตายไปอีกสองคน! บีบให้เขาต้องเลี้ยวกลับมาคุ้มครองลูกน้องสองคนสุดท้าย

หากลูกน้องตายหมด ในโลกที่แปลกประหลาดนี้ เขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาบอด!

ภายในซอกหลังคา...

หลินยวนกำลังคำนวณผลเก็บเกี่ยวในครั้งนี้

จัดการลูกน้องของเซี่ยน้อยโลหิตมารไปเก้าคน ได้แต้มมา 1,100 แต้ม และที่สำคัญที่สุด! คำโปรยพลังเผาผลาญเลือดเลื่อนจากขั้นที่ 4 เป็นขั้นที่ 5 แล้ว!

พลังเผาผลาญเลือดระดับไร้ที่ติ ขั้นที่ 5 สามารถเพิ่มพลังเลือดได้ถึง 900% พลังเลือดในตัวเขาพุ่งสูงขึ้นอีกครั้งอย่างมหาศาล

"เก็บเกี่ยวได้ไม่เลวเลย" หลินยวนซุ่มอยู่ในที่มืด จ้องมองเซี่ยน้อยโลหิตมารที่เต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันและใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้น แล้วหันไปมองคนชั่วที่เหลือรอดอยู่อีกสองคนที่ขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว

เขาเลือกตรวจสอบข้อมูลอนาคตของหนึ่งในนั้น

【ข้อมูล (อนาคต): ฟางเสียง —— คำอธิบาย: สมาชิกยุคบุกเบิกของวิหารเทพแท้จริง ในคืนวันที่ 19 ตุลาคม 2027 เวลา 21:17 น. ณ ท่าเรือลั่วสุ่ยในย่านวงแหวนที่ห้าฝั่งใต้ ในเหตุการณ์บุกปล้นการซื้อขายของฝ่ายรุกราน ถูกหลินยวนในร่างนกเค้าแมวซุ่มฆ่าจนเสียชีวิต】

"ละเอียดดีจริงๆ" หลินยวนจดจำเวลาและสถานที่ไว้ จากนั้นก็ไม่คิดจะอยู่ต่ออีก

เขากลับไปที่กิ่งไม้เพื่อรับจินเป่า จากนั้นทั้งคู่ก็บินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในยามค่ำคืนด้วยความเร็ว 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ไม่นานนัก

หลินยวนและจินเป่าก็กลับมาถึงห้องนอนในแดนสุขาวดี

หน้าต่างปิดลงอัตโนมัติ ผ้าม่านก็ปิดตาม หลินยวนบิดคอเบาๆ สัมผัสได้ถึงพลังเลือดที่พุ่งพล่านเต็มเปี่ยมในร่างกาย

"ไม่เลวเลย!" ออกไปไม่ถึงชั่วโมง แต่เก็บเกี่ยวได้เพียบ

หลินยวนนั่งลงบนเตียง สัมผัสได้ถึงค่ายกลรวมปราณที่กำลังทำงาน พลังปราณรอบตัวหนาแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ในใจของเขาเริ่มตั้งตารอคอยวันพรุ่งนี้

ทั้งไป๋เอ้อร์หลาง และลูกน้องอีกหลายคนของเซี่ยน้อยโลหิตมาร ถูกเขากำจัดทิ้งล่วงหน้าไปหมดแล้ว

รอพรุ่งนี้ เมื่อเนตรสวรรค์ประจักษ์แจ้งพ้นระยะคูลดาวน์ถึงตอนนั้นค่อยมาดูแดนสุขาวดีและเมืองลั่วตูในอนาคตอีกครั้ง มาดูซิว่าอนาคตในอีกสามปีข้างหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างไร!

ในขณะที่คิด หลินยวนก็เดินวิชาลมหายใจอนุพัทธ์แท้ ช่วงชิงพลังปราณในรัศมีร้อยเมตร สูดเข้าสู่จมูกเพื่อบ่มเพาะดาบกลืนทองและกระถางสำริดที่อยู่ในโพรงจมูก อาวุธขนาดเท่าเม็ดงาทั้งสองลอยคว้างดูดซับพลังปราณเพื่อรับการบำรุง...