บทที่ 102: ร่างที่สามออกศึก!

หลินหยวนพาจินเป่ามุ่งหน้าไปยังท่าเรือลั่วสุ่ยในร่างนกฮูก

ท่าเรือลั่วสุ่ยเน้นการขนส่งทางแม่น้ำ แม้เรือบรรทุกสินค้าที่นี่จะมีขนาดไม่เกิน 1,500 ตัน ซึ่งเทียบไม่ได้กับแม่น้ำสายใหญ่ทางตอนใต้ แต่เนื่องจากเมืองลั่วตูมีประชากรหนาแน่น ท่าเรือจึงยังคงพลุกพล่านอย่างมาก ท่ามกลางพื้นที่กว้างขวางของท่าเรือ มีตู้คอนเทนเนอร์สีแดงและสีน้ำเงินวางเรียงรายอัดแน่นไปด้วยสินค้าหลากหลายชนิด

ขณะนั้นเอง หลินหยวนยืนอยู่บนจุดสูงที่ลับตาคนแห่งหนึ่งเพื่อเฝ้าสังเกตการณ์ ตอนนี้เป็นเวลา 3 ทุ่มตรงแล้ว แต่เขายังไม่บินลงไป

เหตุผลนั้นเรียบง่าย เพราะเขาได้ตรวจสอบข้อมูลอนาคตของตัวเองมาแล้ว:

[ข้อมูล (อนาคต): หลินหยวน — คำบรรยาย: ในคืนวันที่ 19 ตุลาคม 2027 เวลา 20:55 น. ตกอยู่ในค่ายกลดักซุ่มของนักบุญน้อยมารโลหิตขณะอยู่ในร่างนกฮูก จนได้รับบาดเจ็บสาหัส จินเป่าต้องคืนร่างจริงเพื่อช่วยชีวิตและพากระโดดลงแม่น้ำลั่วเพื่อหนีเอาตัวรอด! (ละเนื้อหาที่เหลือ)...]

จากคำบรรยายอนาคตนี้ หากเขาพยายามเข้าไปขโมยของในร่างนกฮูก นอกจากจะไม่ได้รับประโยชน์แล้ว ยังทำให้จินเป่าต้องเผยร่างจริง ซึ่งก็คือ "มังกรขนทอง" ต่อหน้าโลกอีกด้วย!

มังกรขนทองข้ามมิติมาพร้อมกับนักบุญน้อยมารโลหิต โดยที่ตัวนักบุญน้อยเองก็ยังไม่รู้ว่ามังกรขนทองอยู่ที่นี่ หากจินเป่าถูกเปิดเผย ตัวตนของหลินหยวนย่อมถูกเชื่อมโยงได้ทันที เพราะข่าวที่ว่าเขาเป็นคนฆ่าเจ้าอสูรหวนเจินนั้นเป็นความลับที่รู้กันวงในอยู่แล้ว หากเรื่องนี้แดงขึ้นมา ปัญหาใหญ่จะตามมาแน่นอน

"ต้องหาวิธีเอาของมาโดยไม่ให้ถูกจับได้!" หลินหยวนคิดในใจ

เยี่ยลี่ (นักบุญน้อยมารโลหิต) ผู้ที่ฝ่ารอยแยกมิติออกมาได้ย่อมไม่ใช่คนกระจอก เมื่อวานเขาพลาดท่าเพราะโดนเซี่ยเหยาดึงความสนใจไว้ แต่เพียงแค่วันเดียว เขาก็แก้เกมด้วยการวางค่ายกลดักซุ่มนกฮูกไว้ที่นี่แล้ว หากหลินหยวนเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า เขาอาจจะบาดเจ็บถึงขั้นหมดสติ จนบีบให้จินเป่าต้องเผยร่างจริงมาช่วย

"ตอนนี้ 3 ทุ่มแล้ว ค่ายกลยังไม่ได้ทำงาน แสดงว่าเป็นไปตามที่ฉันคาด" หลินหยวนเฝ้ามองอยู่เงียบๆ

คนของฝ่ายก้าวหน้าปรากฏตัวขึ้นแล้ว พวกเขาขนส่งเสบียงจำนวนมากเข้ามาในโกดัง บ้างก็ใช้รถบรรทุกขนออกไป สินค้าส่วนใหญ่เป็นเพียงของตบตา สิ่งที่มีค่าจริงๆ ถูกเก็บไว้ในตู้เซฟโลหะผสมที่ปิดผนึกอย่างแน่นหนา

ทันใดนั้นเอง!

ตู้มมมม! เสียงระเบิดกัมปนาทดังขึ้น รถบรรทุกและเรือบรรทุกสินค้าเกิดระเบิดไฟลุกท่วม ผู้คนมากมายยังไม่ทันตั้งตัวก็ต้องสังเวยชีวิตไปในกองเพลิง ท่าเรือลั่วสุ่ยตกอยู่ในความโกลาหล คนงานต่างหนีตายกันอลหม่าน เพราะที่นี่เต็มไปด้วยสินค้าไวไฟ หากไฟลามจะหนีไม่พ้น

ท่ามกลางแสงเพลิง เยี่ยลี่เดินออกมาในชุดลำลองใบหน้าดูอ่อนเยาว์ ผมสั้นระต้นคอ เขาเดินนิ่งๆ ท่ามกลางคลื่นความร้อนที่พัดผ่าน และเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา: "ก่อนที่ฉันจะเอาของไป มีใครอยากจะเสนอหน้าออกมาอีกไหม?"

มันคือคำขาด!

เสียงระเบิดดังขึ้นต่อเนื่อง ชายร่างกำยำและองอาจคนหนึ่งพุ่งออกมาจากกองไฟ รวดเร็วราวกับเสือร้าย เขาถือหอกสงครามสีดำสนิทไว้ในมือ ชายผู้นี้สูงประมาณ 185 ซม. ท่าทางสง่าผ่าเผยราวกับหอกที่ตั้งตระหง่าน เขามองไปทางเยี่ยลี่ด้วยแววตาเปี่ยมจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้: "ไอ้พวกสารเลวบุตรแห่งดาวคราม ฉันเดาไว้แล้วว่าพวกแกต้องมา เลิกทำเป็นวางท่าได้แล้ว"

"ไม่ ไม่ใช่" เยี่ยลี่กระดิกนิ้ว "นั่นมันคือวิหารเทพแท้และฉันคือ นักบุญน้อยมารโลหิต-เยี่ยลี่!"

สิ้นคำ เลือดลมในมือเยี่ยลี่ก็ควบแน่นกลายเป็นหอกคริสตัลโลหิต เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย: "คนของฝ่ายก้าวหน้าสินะ ในโลกที่แสนน่าเบื่อและอ่อนแอนี้ แกพอจะทำให้ฉันสนุกได้บ้าง เข้ามา!"

"นักบุญน้อยมารโลหิต... ชื่อเบียวจังนะ" ชายกำยำกล่าว "ฉันชื่อ หอกดำ-หลินว่างเซิง!"

หลินว่างเซิงระเบิดพลังเลือดลม กล้ามเนื้อบีบเค้นจนแน่น หอกดำในมือฟาดลงมาใส่เยี่ยลี่ราวกับภูเขาทั้งลูกถล่มลงมา อากาศระเบิดเสียงดังสนั่น พื้นดินสั่นสะเทือน

เยี่ยลี่แสยะยิ้มด้วยความตื่นเต้น เขาใช้ไหล่เป็นจุดหมุนดีดหอกคริสตัลโลหิตเข้าปะทะหอกดำ! คลื่นกระแทกจากการปะทะกระจายออกไปเป็นวงกว้าง สะเก็ดไฟปลิวว่อน

หลินว่างเซิงโจมตีต่อเนื่อง หอกดำในมือราวกับมีชีวิต ฟาดทับซ้อนกันสามครั้งติด โดยที่แต่ละครั้งแรงกว่าครั้งก่อน! ครั้งสุดท้ายด้วยแรงกดทับนับร้อยตันทำให้พื้นถนนแตกละเอียด เขาเยือกเย็นและดำดิ่งอยู่ในการต่อสู้ หอกดำฟาดไปถูกตู้คอนเทนเนอร์หนักหลายสิบตันจนกระเด็นกลิ้งไปไกล เยี่ยลี่กางแขนออก เส้นเลือดที่คอปูดโปน เขาคำรามด้วยเสียงโลหิต ดวงตากลายเป็นสีแดงฉาน กวัดแกว่งหอกคริสตัลรับการโจมตีอย่างบ้าคลั่ง!

หลินหยวนในร่างนกฮูกเฝ้ามองจากที่สูง

ชายที่ชื่อหลินว่างเซิงคนนี้ไม่ธรรมดา เขาคือนักสู้ระดับแนวหน้าของฝ่ายก้าวหน้า พลังอยู่ระดับ ขัดเกลากายาขั้นท้าย และใกล้จะถึงขั้นสมบูรณ์เต็มที และที่น่าสนใจกว่าคือข้อมูลอนาคตระบุว่า เขาจะเป็นหนึ่งในยอดฝีมือระดับท็อปของวิหารเทพ บรรลุวิถีหอกถึงระดับ ควบแน่นวิญญาณขั้นท้าย!

"สองคนนี้ฝีมือสูสีกันมาก" หลินหยวนสังเกตเห็นว่าหลินว่างเซิงยังไม่ปล่อยพลังทั้งหมด การโจมตีของเขาพิเศษตรงที่ยิ่งโจมตีต่อเนื่อง แรงทำลายล้างจะทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ราวกับระลอกคลื่นที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เยี่ยลี่ยิ่งสู้ยิ่งตื่นเต้น เขาระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ปล่อยให้แผลที่ง่ามมือ หัวไหล่ และหน้าผากมีเลือดไหลซึมออกมา "ต้องเป็นการฆ่าฟันที่เลือดเดือดแบบนี้แหละ ถึงจะคู่ควรกับเทพแท้ของฉัน!"

"จิตวิญญาณการต่อสู้แข็งแกร่ง แต่กลับเอาศรัทธาไปฝากไว้กับสิ่งนอกกาย วิญญาณที่ว่างเปล่าแบบนี้ไม่มีวันบรรลุสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้" หลินว่างเซิงกล่าวอย่างเรียบเฉย

"พวกโง่เขลามักจะพ่นคำพูดน่าขำออกมาเสมอ" เยี่ยลี่รู้สึกถึงเลือดลมในกายที่กำลังเดือดพล่าน ทั้งสองเข้าปะทะกันอีกครั้ง!

ด้านหลัง เซี่ยเหยา ยืนกอดอกด้วยความหงุดหงิด "สองคนนี้จะสู้ก็สู้ไปสิ จะพล่ามอะไรกันนักหนา ฉันรอให้พวกมันสะบักสะบอมแล้วจะรวบให้หมด! นี่แหละที่เขาเรียกว่า... นกต่อสู้กัน นายพรานคว้าพุงปลา!"

"หัวหน้า เบาๆ หน่อยครับ..." ลูกน้องรีบทำเสียงชุ่ยๆ ใส่ เซี่ยเหยาสะบัดหน้าพรืดแล้วมองไปที่โกดัง

เยี่ยลี่กับหลินว่างเซิงสู้กันดุเดือดมาก แต่ไม่ว่ายังไงหลินว่างเซิงก็ไม่ยอมให้เยี่ยลี่เข้าใกล้โกดัง สิ่งที่ถูกปกป้องขนาดนี้ต้องเป็นของล้ำค่าแน่นอน เซี่ยเหยาคิดในใจว่าต้องยึดมาให้ได้!

ในขณะเดียวกัน หลินหยวนกำลังคิดหนัก "ถ้าใช้ร่างนกฮูกเป้าหมายจะใหญ่ไป ถ้าเข้าไปใกล้แล้วถูกจับได้จนโดนรุมสองทางจะยุ่งยาก... ต้องหาวิธีอื่น"

เขาจึงตัดสินใจเปิดใช้งานร่างแปลงที่สองจาก "เจ็ดจำแลงเสียงพ้อง"!

"ร่างที่สองควรเป็นแบบไหนดี?" เขาพิจารณาจากสภาพแวดล้อม ยุคนี้ยังไม่ใช่โลกาวินาศเหมือนในอีกสามปีข้างหน้า ดังนั้นร่างที่ใช้ควรเน้นความแนบเนียนและการลอบเร้นมากกว่าพลังทำลายล้างเพียวๆ

เขานึกถึงซุนหงอคงที่แปลงร่างเป็นผึ้งน้อยในไซอิ๋ว!

"ผึ้งธรรมดามันอ่อนแอไป... ลองผสมผสานลักษณะของอสูรเข้าไป สร้างแมลงที่มีความสามารถพิเศษดีกว่า!"

หลินหยวนนึกถึง ตัวต่อ ที่มีความเร็วสูง มีกรามที่แข็งแกร่งจนสามารถตัดโลหะได้ มีความลับลวงพรางสูง และถ้าเสริมพลังอสูรเข้าไป มันจะเป็นราชาแห่งการลอบสังหารชัดๆ!

"ตัวต่อสีเหลืองมันเด่นไป เปลี่ยนเป็นลายจุดดำ-เทา เสริมพลังที่กรามให้ตัดได้ทุกสิ่ง..."

หลินหยวนหลับตาลง เริ่มปั้นร่างในใจด้วยโมลด์อันที่สองของเจ็ดจำแลงเสียงพ้อง จากตัวต่อธรรมดากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีดวงตาคริสตัลซับซ้อน กรามหนา ปีกโปร่งใส และลายสีดำ-เทาที่กลมกลืนกับความมืด

[แจ้งเตือน: คำโปรย 「เจ็ดจำแลงเสียงพ้อง ร่างที่สอง: ผึ้งวิญญาณมารทมิฬ!」 ถูกสร้างขึ้นแล้ว! ยืนยันตรวจสอบข้อมูลหรือไม่?]

"ตรวจสอบ"

[คำโปรย: ผึ้งวิญญาณมารทมิฬ (ไร้ตำหนิ·ระดับ 2) — คำบรรยาย: นักล่าเวหาผู้น่าเกรงขาม ร่างกายมีขนาดเล็ก (ประมาณ 4 ซม.) มีความลับลวงพรางสูง การมองเห็นพิเศษขอบเขตกว้างและจับภาพเคลื่อนไหวได้ดีเยี่ยม กรามแหลมคมสามารถตัดได้เกือบทุกวัตถุ ปีกมีความคมและทำความเร็วได้สูงมาก ด้วยขนาดที่เล็กและพลังทำลายที่สูง ทำให้มันเป็นดั่งหัวลูกศรที่แหลมคมที่สุด!]

หลินหยวนมองดูจินเป่าที่ยืนบื้ออยู่ข้างๆ แล้วสั่งให้มันรออยู่ที่เดิม ก่อนจะเปลี่ยนจากร่างนกฮูกกลายเป็น "ผึ้งวิญญาณมารทมิฬ"

ปีกขนนกหดตัวลง กลายเป็นผึ้งตัวจิ๋วสีดำเทาที่มีไออสูรแผ่ออกมาจางๆ เขาบินเข้าสู่โกดังในขณะที่เยี่ยลี่ถูกหลินว่างเซิงสกัดไว้ด้านนอก

หลินหยวนลองใช้ "วิชาหายใจเจินเหยียน" ในร่างผึ้ง ดูเหมือนประสาทสัมผัสของเขาจะกลายเป็นเรดาร์ที่รับรู้ถึงพลังปราณในรัศมีร้อยเมตรได้อย่างแม่นยำ เขาพุ่งตรงไปที่กล่องโลหะใบหนึ่งที่ถูกอำพรางไว้ในกล่องไม้ธรรมดา

"อยู่นี่เอง!" เขาใช้กรามที่เหมือนคีมเหล็กกัดลงไปบนไม้ ไม้เนื้อแข็งกลับนิ่มเหมือนเนย เขาเจาะเข้าไปจนถึงชั้นโลหะ แม้จะรู้สึกตึงมือเล็กน้อยแต่กรามเขาก็ยังฉีกโลหะออกได้!

แกริก! แกริก! เขาเจาะรูลึก 10 ซม. จนมุดเข้าไปข้างในกล่องโลหะได้สำเร็จ

เขาอยากรู้ว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้ยอดฝีมือสองคนข้างนอกสู้กันจะเป็นจะตายแบบนี้ เขาเงยหน้าขึ้นและก็ได้ยินเสียงเตือนระบบทันที!

[แจ้งเตือน: อันตราย! คุณกำลังเผชิญหน้ากับเป้าหมายระดับ 「ภัยพิบัติ (☆☆☆☆)」! เป้าหมายมีความสยดสยอง โปรดเตรียมตัวให้พร้อม!]

"ระดับภัยพิบัติ?" หลินหยวนมองดู มันคือรูปปั้นอสูรขนาด 35 ซม. สไตล์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ดูมนตร์ขลังและน่าขนลุก รูปปั้นมีเล็บสีแดง มีปีก และเขี้ยวงอกโง้ว

[ข้อมูล (ปัจจุบัน): รูปปั้นพูกายจ่อ — คำบรรยาย: รูปปั้นจากกัมพูชา บรรจุพลังวิญญาณและได้รับแรงศรัทธาจากการกราบไหว้ มีคำโปรย: สาปแช่ง , สูบวิญญาณ, ข่มขวัญ !]

[ข้อมูล: มหาจอมมาร·พูกายจ่อ — คำบรรยาย: รูปปั้นที่ตื่นขึ้นจากการแปดเปื้อนกรรมชั่ว สถาปนาตนเป็นมหาจอมมาร มีบริวารแสนตน ทาสโลหิตแสนตน และวังที่สร้างจากกระดูกแสนชิ้น! ระดับพลังควบแน่นวิญญาณขั้นกลาง ทำลายล้างประเทศและตั้งอาณาจักรมาร สังหารมนุษย์ไปกว่าสิบล้านคน!]

"เช็ดเข้..." หลินหยวนไม่นึกเลยว่าไอ้ตุ๊กตานี่จะกลายเป็นจอมมารในอนาคต

"ของแบบนี้ต้องเอาไปให้หมด เพื่อความยุติธรรม..." หลินหยวนพึมพำ เขาใช้คำโปรย "กระเป๋ามิติ" เก็บรูปปั้นและสิ่งของอื่นๆ ในกล่องจนเกลี้ยงเกลา กะว่ากลับไปแดนสุขาวดีค่อยตรวจสอบอย่างละเอียด

เขาบินออกมาจากโกดังอย่างเงียบเชียบโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว

เพียงไม่นานหลังจากเขาจากไป เซี่ยเหยาก็ถูกค้นพบ! การต่อสู้กลายเป็นการตะลุมบอนสามฝ่ายจนโกดังพังทลายลง เยี่ยลี่ใช้หอกคริสตัลฟาดกล่องโลหะจนระเบิดออก แต่แล้วทุกคนก็ต้องตกตะลึง...

กล่องมันว่างเปล่า!

หลินว่างเซิงอึ้ง ส่วนเยี่ยลี่หน้าเสียสุดๆ "ฉันพอกันทีกับเกมงี่เง่านี่!"

"งั้นก็มากับฉัน ฉันจะพาไปที่สนุกๆ (คุก) เอง!" เซี่ยเหยาพยายามจะจับกุมทั้งคู่ แต่เยี่ยลี่ไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วยแล้ว เขาสยายปีกสีเลือดบินหนีไปต่อหน้าต่อตา

ในขณะที่บินหนี เยี่ยลี่เหลือบไปเห็นนกฮูกตัวหนึ่งบินอยู่ในกลุ่มควัน โดยมีนกกระจอกอ้วนตัวหนึ่งบินตามมาด้วยความเร็วไม่แพ้กัน

"มันอีกแล้ว!" เยี่ยลี่ใจหายวาบ เขารีบพุ่งลงไปยังที่ซ่อนของลูกน้องที่เหลือ พบว่าลูกน้องทุกคนกลายเป็นศพไปหมดแล้วด้วยฝีมือนกฮูกนั่น!

"แก! ไอ้เจ้านกเวรนั่น!" เยี่ยลี่คำรามลั่นด้วยความโกรธแค้นจนกำแพงพังทลาย เขาบินวนหาเบาะแสบนฟ้าแต่ก็ไม่พบอะไรเลย "แกหยามฉันเกินไปแล้ว!!"

ห่างออกไป หลินหยวนบินกลับบ้านอย่างสบายใจพร้อมของเต็มกระเป๋า โดยมีจินเป่าตามหลังมา เขาได้ยินเสียงคำรามของเยี่ยลี่ก็พึมพำเบาๆ: "โดนฉันหมายหัวไว้แล้ว ชีวิตแกก็จบแค่นี้แหละ"

หลินหยวนวางแผนว่าพรุ่งนี้หลังจาก "เนตรสวรรค์" คูลดาวน์เสร็จ เขาจะไล่ล่าพวกวิหารเทพต่อเพื่อปั๊มแต้มและรางวัล ซึ่งแค่ครั้งนี้เขาก็ได้แต้มเพิ่มมาอีก 1,500 แต้มแล้ว!