ตอนที่ 100 รังแกคน

เฉินสือเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก และความมั่นใจของเขาไม่ใช่ความมั่นใจแบบหน้ามืดตามัวอย่างเหล่าซ่ง แต่เป็นความมั่นใจที่มาจากฝีมือจริงๆ แม้เฉินสือจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฝิงชิง คือราวๆ ห้าสิบกว่าปี แต่ในกองกำลังติดอาวุธ เขาคือราชันย์แห่งพละกำลังอย่างแท้จริง ไม่มีใครเอาชนะเขาในการงัดข้อได้ แม้ฝั่งตรงข้ามจะเป็นกลุ่มเด็กหนุ่มวัยฉกรรจ์ เขาก็สามารถจัดการเรียบวุธได้ในเวลาไม่กี่นาที! ต่อให้พวกหนุ่มๆ ผลัดกันเข้ามา เขาก็ไม่เคยหวั่น ดังนั้น แม้จะรู้สึกทึ่งอยู่บ้างที่รู้ว่าลู่ไหวอันฟันขาหมาป่าขาดได้ในดาบเดียว เพราะมันต้องใช้แรงมหาศาลจริงๆ แต่ในเรื่องพละกำลัง เขาไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อมาก่อน! ที่เขาไม่เคยฟันขาหมาป่าขาด ก็เพราะก่อนหน้านี้ไม่มีโอกาสได้ฟัน แต่ถ้ามีโอกาส เขาเชื่อว่าเขาก็ทำได้เหมือนกัน เฉินสือรับขาหมาป่าและมีดมาถือไว้ ท่าทางกระตือรือร้นอยากลองเต็มแก่ คนในกองกำลังติดอาวุธรู้ซึ้งถึงพละกำลังของเฉินสือดี หลายคนพอเข้ามาอยู่ในกองกำลัง เป้าหมายเดียวที่มีคือเอาชนะแรงของหัวหน้าเฉินให้ได้!

"หัวหน้าเฉินสู้ๆ! หัวหน้าเฉินสู้ๆ!”

“โธ่เอ๊ย ไม่ต้องเชียร์หรอก! ระดับหัวหน้าเฉินต้องเชียร์ด้วยเหรอ! นึกถึงแรงควายของแกก่อนเถอะ!”

“เออ ก็จริงแฮะ! ไม่เป็นไร เอาบรรยากาศหน่อย! หัวหน้าเฉินสู้ๆ!”

“บรรยากาศ? ก็ได้ หัวหน้าเฉินสู้ๆ!"

เลขาธิการเมิ่งมองดูด้วยความสนใจ พลางหันมาให้ความรู้ลู่ไหวอัน "อย่าเห็นว่าเหล่าเฉินอายุห้าสิบกว่าแล้วนะ แต่เรื่องแรงแกยืนหนึ่งในกองกำลังติดอาวุธเลย ไม่มีใครสู้ได้ เผลอๆ อาจจะแรงเยอะที่สุดในคอมมูนเราด้วยซ้ำ! ฉันยังไม่เคยเห็นใครแรงเยอะกว่าแกเลย แรงเยอะจนน่ากลัว"

แรงเยอะจนน่ากลัว? มันจะขนาดไหนเชียว? ลู่ไหวอันไม่รู้ เขาแอบเปิดดูหน้าต่างสถานะในมิติ ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้สนใจค่าสถานะเท่าไหร่ แต่มันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ [สถานะตัวละคร]

• พละกำลัง: 14 (2/10)

• ความเร็ว: 13 (4/10)

• สติปัญญา: 13 (6/10)

• จิตวิญญาณ: 13 (3/10) [ทักษะ]

• แพทย์แผนจีน (ระดับ 2, 9/10)

• การล่าสัตว์ (ระดับ 4, 5/10)

• การทำอาหาร (ระดับ 3, 2/10)

พละกำลัง 14 มากกว่าคนปกติแค่ 4 แต้ม ไม่รู้ว่าจะสู้เฉินสือได้ไหม เฉินสือได้ยินคำเยินยอก็ยิ้มกระหยิ่ม พละกำลังคือความภาคภูมิใจของเขาเสมอมา "จะลงมือแล้วนะ หลบไปห่างๆ หน่อย! เดี๋ยวโดนลูกหลง!"

ทุกคนรีบถอยหลัง เว้นระยะห่างเพื่อความปลอดภัย เฉินสือก้าวขาหลังไปหนึ่งก้าว รวบรวมแรงทั้งหมดที่มี คนดูเยอะขนาดนี้จะให้ขายหน้าไม่ได้ ถึงเขาจะไม่รู้ว่าต้องใช้แรงขนาดไหนถึงจะฟันขาหมาป่าขาดในดาบเดียว แต่ใส่เต็มแรงไว้ก่อนไม่ผิดแน่ ปัง! ฟันฉับลงไป

เอ่อ! ซวยแล้ว! บรรยากาศเงียบกริบทันที คนที่ตะโกนเชียร์ไม่กล้าส่งเสียง คนที่เตรียมปรบมือค่อยๆ ลดมือลงเงียบๆ ขาหมาป่าท่อนนี้ไม่เล็กเลย เฉินสือเล็งฟันตรงส่วนที่หนาที่สุด เขาฟันเข้าถึงกระดูกจริง แต่มีดดันคาอยู่ที่กระดูก ไม่ได้ฟันขาดสะบั้น เฉินสือมองด้วยความงุนงง ดึงมีดออก ก็เห็นรอยมีดฝังลึกอยู่ในกระดูกจริงๆ "ฟันไม่ขาดเหรอเนี่ย?”

“สงสัยมุมไม่ดี ขอลองอีกที!"

ลู่ไหวอันฟันส่วนที่หนากว่านี้ยังขาดได้ในดาบเดียว เขาทำไม่ได้เหรอ? เป็นไปไม่ได้น่า! เว้นแต่ว่าลู่ไหวอันจะมีแรงเยอะกว่าเขา แต่นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่? เจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมา "เดี๋ยวก่อนครับหัวหน้า ให้ผมช่วยจับขาหมาป่าไว้ไหมครับ! ท่านี้ฟันไม่ถนัดหรอกครับ!" ชายหนุ่มสองคนช่วยกันจับหัวท้ายขาหมาป่า เฉินสือยกมีดขึ้นเหนือหัวด้วยสองมือ! รวบรวมพลังอีกครั้ง ฟันฉับลงไป! แคร็ก! กระดูกหัก!

ครั้งนี้กระดูกหักจริงๆ แต่เป็นการหักเพราะแรงกดในจังหวะสุดท้าย ไม่ใช่ขาดเพราะคมมีด "ซู้ด!" ทุกคนไม่กล้าพูดอะไร เฉินสือเองเป็นคนแรกที่สูดปากด้วยความเจ็บใจ "ข้าหมดน้ำยาแล้วเหรอ? เป็นไปไม่ได้น่า! เมื่อสองวันก่อนยังงัดข้อชนะพวกเด็กๆ ในกองอยู่เลย! พวกมันสู้ไม่ได้สักคน หรือว่าพวกเอ็งแกล้งออมมือให้ข้า?"

หนุ่มๆ ในกองกำลังรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน สายตาบอกชัดเจนว่า เปล่านะครับ! ผมเปล่า! ผมสู้หัวหน้าไม่ได้จริงๆ! ทันใดนั้น เจ้าหนุ่มที่วิ่งไปเอามีดคนแรกก็ยกมือขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ "เป็นไปได้ไหมครับว่าเรื่องนี้มันยากจริงๆ! การฟันขาหมาป่าขาดในดาบเดียว น้อยคนนักที่จะทำได้?”

“หือ?" ก็จริงแฮะ! งั้นก็แสดงว่า! ลู่ไหวอัน! ไม่ธรรมดา! สายตาของทุกคนหันขวับไปมองลู่ไหวอันเป็นจุดเดียว เมิ่งฉางอวี่หัวเราะร่า "เยี่ยมไปเลย! ไหวอัน เมื่อกี้อาเพิ่งจะโม้เรื่องแรงของเหล่าเฉินให้นายฟัง ที่แท้นายต่างหากที่แรงเยอะที่สุด!"

เฉินสือเดินเข้าไปกอดคอลู่ไหวอันหมับ "ไอ้หนู เมื่อกี้แอบหัวเราะเยาะฉันใช่ไหม? หา? หลอกให้ฉันปล่อยไก่เหรอ?" ถึงคำพูดจะดูเหมือนข่มขู่ แต่ลู่ไหวอันสัมผัสได้ว่าเฉินสือไม่ได้มีเจตนาร้ายเลยสักนิด คนคนนี้ดูจะเป็นคนง่ายๆ สบายๆ แต่เรื่องนี้เขาถูกใส่ร้ายชัดๆ! "เปล่าครับ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองแรงเยอะกว่าคนอื่นแค่ไหน แต่เรื่องฟันขาหมาป่านี่มันไม่ยากจริงๆ นะครับ!"

"อะไรนะ! ไอ้หนู! ได้ งั้นนายมาลองดู ฉันอยากจะเห็นกับตาว่ามันง่ายแค่ไหน! จริงสิ เดี๋ยวมางัดข้อกับฉันหน่อย ขอทดสอบแรงนายหน่อยซิ" เฉินสือยัดมีดสปาร์ตาใส่มือลู่ไหวอัน ขาหมาป่าที่หักคาอยู่นั้นยังอยู่ในมือเจ้าหน้าที่สองคน ลู่ไหวอันรับขาหมาป่ามาถือด้วยมือข้างเดียว อีกมือถือมีด ในท่าเดิมเปี๊ยบ "งั้นผมฟันนะครับ?”

“ฟันเลย!" เฉินสือเชิดคางขึ้น แต่ตากลับจ้องขาหมาป่าเขม็ง จะฟันขาดในดาบเดียวได้จริงดิ!

ฉัวะ! ตุ้บ! ได้ยินแค่เสียงมีดกระทบกระดูก แล้วก็ตามด้วยเสียงเนื้อหล่นตุ้บลงพื้น เรียบร้อย ขาดในดาบเดียว ก็มันง่ายจริงๆ นี่นา! ลู่ไหวอันยักไหล่ "พวกคุณเล็งมุมผิดหรือเปล่าครับ?" เขาคิดว่ามันง่ายจริงๆ นะ เฉินสือขมวดคิ้วพูดว่า "ฉันขอลองอีกที!"

แต่ทว่า! มีดยังคงคาอยู่ที่กระดูกเหมือนเดิม! เขาไม่เชื่อ! ฉับ! ฉับ! ฟันไปอีกหลายที ไม่มีทีไหนฟันขาดได้ในดาบเดียว ขาหมาป่าแทบไม่เหลือที่ให้ฟันแล้ว! "ช่างเถอะ ช่างเถอะ เลิกฟันแล้ว ฟันไม่เข้าสักนิด ไอ้หนู มานี่ มาลองกันหน่อย มางัดข้อกัน ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าแรงนายมันเยอะขนาดไหน"

จังหวะนั้นเฝิงชิงเดินออกมาจากโรงครัวพอดี ได้ยินเข้าก็อดพูดไม่ได้ว่า "เหล่าเฉิน ทำอะไรน่ะ? ท้าไหวอันงัดข้อ? นี่แกรังแกเด็กหรือเปล่า? จะบอกให้นะ! ไหวอันเป็นน้องชายเฝิงเจียง ก็ถือเป็นหลานชายฉัน แกอย่ามารังแกคนแถวนี้นะโว้ย!"