ตอนที่ 99 ผมขอลองดูหน่อย

ฝูงหมาป่ารวมจ่าฝูงมีทั้งหมด 26 ตัว ทิ้งไว้ให้กองพลตระกูลหลี่ 5 ตัว กองกำลังติดอาวุธและสถานีตำรวจแบ่งไป 4 ตัว และให้ลู่ไหวอันอีก 2 ตัว เหลืออีก 15 ตัว ทั้งหมดมอบให้คอมมูนเป็นคนจัดการ

"สหายลู่กำจัดฝูงหมาป่า ถือเป็นการกำจัดภัยร้ายให้ประชาชน เรื่องดีๆ แบบนี้ต้องให้สมาชิกคอมมูนทุกคนได้รับรู้ หมาป่าที่เหลือ 15 ตัวนี้ คอมมูนก็จะไม่เก็บไว้เองคนเดียว เราจะเก็บไว้ 1 ตัวให้โรงอาหารทำกินกันคืนนี้ ฉลองด้วยกัน ส่วนที่เหลือส่งไปที่สถานีอาหารทั้งหมด ให้สมาชิกทุกคนซื้อได้โดยไม่ต้องใช้คูปอง แต่จำกัดการซื้อคนละครึ่งจิน ให้ทุกคนได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์กันถ้วนหน้า พวกคุณเห็นว่ายังไงบ้าง?"

เมิ่งฉางอวี่สอบถามความเห็นทุกคน แต่ในเมื่อทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ได้ส่วนแบ่งเนื้อหมาป่าไปเยอะแล้ว ใครจะมีปัญหาอีกล่ะ? อีกอย่าง พวกเขาก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของทีมเข้าป่า ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ก็คงได้หน้าได้ตากันน่าดู! "ผมไม่มีปัญหาครับ!”

“ผมก็ไม่มีปัญหา!" ...

เมิ่งฉางอวี่โบกมืออย่างใจป้ำ "ดี งั้นตกลงตามนี้ ให้โรงอาหารเตรียมทำกับข้าว ทุกคนอยู่กินข้าวเย็นที่คอมมูนกันนะ!" ได้กินข้าวฟรี ใครจะไม่ดีใจบ้างล่ะ เฝิงเจียงรีบวิ่งแจ้นไปช่วยงานที่โรงอาหารคอมมูนอย่างรู้หน้าที่ การเตรียมอาหารสำหรับคนจำนวนมากขนาดนี้ไม่ง่ายเลย เรื่องฆ่าหมาป่าเขาอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่เรื่องทำกับข้าวนี่ของถนัดเขาเลย

ลู่ไหวอันมองดูท้องฟ้า ตั้งใจจะขอกลับก่อน แต่เฉินสือรั้งตัวไว้สุดฤทธิ์ "สหายลู่ อย่าเพิ่งรีบกลับสิ! กินข้าวแล้วค่อยไป นานๆ ทีเลขาธิการเมิ่งจะใจป้ำขนาดนี้ เราต้องถล่มให้ราบ อีกอย่าง มื้อนี้คุณคือคนสำคัญที่สุด ถ้าคุณไม่อยู่ พวกเราจะกินลงได้ยังไง!”

“มาๆ อย่าเพิ่งไป ผมขอแนะนำกองกำลังติดอาวุธของพวกเราให้คุณรู้จักหน่อย!"

"ไปไกลๆ เลย! แนะนำกองกำลังติดอาวุธเหรอ? ฉันว่าแกคิดจะหลอกล่อคนมากกว่ามั้ง?" เมิ่งฉางอวี่ที่โดนเฉินสือหาว่าขี้เหนียวเมื่อครู่ สวนกลับเฉินสือทันควันอย่างไม่ไว้หน้า "ฉันขอถามสหายลู่ก่อนว่าจะจัดการกับหมาป่าสองตัวนั้นยังไง แล้วแกค่อยคุยกับเขาทีหลัง!"

จะจัดการกับหมาป่ายังไง? อันที่จริงเขามีทักษะการล่าสัตว์ ย่อมรู้วิธีถลกหนังและฟอกหนังหมาป่าอยู่แล้ว ติดแค่ที่บ้านไม่มีเครื่องมือ เจิ้งเหยียนก็ต้องทำเป็นแน่ แต่เครื่องมือของเขาก็อยู่ที่บ้านเก่าในป่าโน่น! แต่ในเมื่อเมิ่งฉางอวี่ถามขึ้นมาแบบนี้ แสดงว่า...

"เลขาธิการเมิ่งครับ ผมตั้งใจจะเก็บหนังหมาป่าไว้ตัดเสื้อคลุม ส่วนเนื้อหมาป่าจะเอากลับไปที่กองพล มอบให้โรงอาหารกองพลทำเลี้ยงสมาชิก ให้ทุกคนได้กินเนื้อหายอยากกันบ้าง! แต่เรื่องชำแหละหมาป่า..."

เลขาธิการเมิ่งพยักหน้าอย่างชื่นชม ลู่ไหวอันช่างมีน้ำใจประเสริฐแท้ เนื้อหมาป่าตั้งเยอะขนาดนั้น เขากลับไม่คิดเก็บไว้เอง แต่ยอมมอบให้ชาวบ้าน! ความจริงแล้วลู่ไหวอันแค่รู้สึกว่าเนื้อหมาป่ารสชาติงั้นๆ ไม่อยากทนกินทุกมื้อต่างหาก!

"เรื่องชำแหละไม่ต้องห่วง มอบให้คอมมูนจัดการได้เลย เรามีพรานเก่าแก่ที่รู้จัก ฝีมือฟอกหนังเยี่ยมยอด รับรองคุณต้องพอใจ เอาอย่างนี้ หมาป่าสองตัวนี้วันนี้คุณไม่ต้องขนกลับไป พรุ่งนี้จัดการเสร็จสรรพแล้ว ฉันจะให้คนเอาไปส่งที่กองพลตงเฟิง เป็นไง? พอเนื้อหมาป่าไปถึง สมาชิกกองพลคุณต้องดีใจกันยกใหญ่แน่ งานนี้ต้องขอบคุณคุณยกใหญ่เลยล่ะ!"

"ครับ พวกเขาไม่ได้กินเนื้อมานานมากแล้ว แต่เรื่องนี้ต้องขอบคุณเลขาธิการเมิ่งก่อนเลยครับ! เป็นเลขาธิการที่ดีที่คิดถึงปากท้องชาวบ้านจริงๆ" เรื่องยอกันไปมา ลู่ไหวอันถนัดนักแล และก็ตามคาด ประโยคนี้ทำเอาเมิ่งฉางอวี่ยิ้มตาหยี พูดตามตรง เขาเป็นเลขาธิการคอมมูน ก็หวังแค่อยากได้คำชมจากชาวบ้านสักคำสองคำนี่แหละ ส่วนคำชมจากพวกข้าราชการด้วยกัน เขาฟังจนเบื่อแล้ว เพราะเขามีพี่เมียทำงานใหญ่โตอยู่ในอำเภอนั่นเอง

ระหว่างรอกินข้าว สมาชิกกองกำลังติดอาวุธและตำรวจที่ว่างจัด ก็พากันไปมุงดูซากหมาป่าทีละตัว! ยิ่งดูก็ยิ่งตื่นเต้น นั่งยองๆ จับกลุ่มวิจารณ์กันอย่างออกรส "ดูสิ นี่จ่าฝูง ตัวนี้แหละเจ้าเล่ห์ที่สุด ฉลาดที่สุด ทั้งฝูงต้องฟังคำสั่งมัน”

“ตัวใหญ่กว่าตัวอื่นจริงๆ ด้วย!"

ตำรวจหนุ่มน้อยคนหนึ่งแหวกซากจ่าฝูงดู แล้วหิ้วขาที่ถูกฟันขาดขึ้นมา "ดูรอยตัดที่ขานี่สิ เรียบกริบ! ฟันทีเดียวขาด! ขนาดฉันสับกระดูกที่บ้านยังต้องสับตั้งหลายที! นี่ขาหมาป่าเป็นๆ โดนฟันทีเดียวกระเด็นเลย! สหายลู่โคตรเทพ!"

สมาชิกกองกำลังติดอาวุธรุ่นเก๋าคนหนึ่งขมวดคิ้วทำท่าไม่เชื่อ "ฟันทีเดียวขาดแบบนี้เลยเหรอ? ต้องใช้แรงขนาดไหนกันเชียว! ฉันว่าน่าจะเป็นเพราะมีดสปาร์ตามันคมมากกว่ามั้ง?”

“มีดคม? เป็นไปไม่ได้ ฉันดูแล้ว ก็มีดสปาร์ตาธรรมดาเหมือนของพวกเรานี่แหละ" ชายคนนั้นยังคงส่ายหน้า "แกไม่เคยลองจะไปรู้อะไร อาจจะมีกลไกอะไรซ่อนอยู่ก็ได้! มีดเล่มนั้นอาจจะเหมือนดาบวิเศษของหยางจื้อหน้าเขียวที่ฟันเหล็กดุจฟันหยวกก็ได้ใครจะรู้"

"เชอะ เหล่าซ่ง ฉันว่าแกแค่อิจฉา ไม่อยากยอมรับว่าคนอื่นเก่งกว่าล่ะสิ! คอยดูนะ เดี๋ยวฉันไปขอยืมมีดสหายลู่มาให้แกลอง" เหล่าซ่งเริ่มร้อนตัว "เฮ้ย ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..." ทุกคนมองเหล่าซ่งแล้วขำ เหล่าซ่งก็เป็นคนแบบนี้แหละ ตัวเองไม่เก่ง แต่ชอบสงสัยคนอื่น เขาแค่ไม่อยากยอมรับว่าคนอื่นเก่ง และยิ่งไม่อยากยอมรับว่าคนอื่นเก่งกว่าตัวเอง

ชายคนนั้นไม่ฟังเสียงทัดทานของเหล่าซ่ง วิ่งตึกตั่กไปหาลู่ไหวอันทันที "สหายลู่ สหายลู่ เอ่อ... หัวหน้าเฉิน คุยธุระกับสหายลู่อยู่เหรอครับ?" เฉินสือกำลังคุยออกรสเลยทีเดียว เขาตั้งใจจะกล่อมลู่ไหวอันเข้ากองกำลังติดอาวุธจริงๆ "ใช่สิ! แล้วแกมาทำไม? วิ่งหน้าตื่นเชียว”

“ไม่มีอะไรครับ ผมแค่อยากจะขอยืมมีดสหายลู่หน่อย!"

ลู่ไหวอันงุนงง คอมมูนตั้งเบ้อเริ่มหามีดไม่ได้สักเล่มเลยหรือไง? แล้วตอนนี้จะเอามีดไปทำอะไร? "ยืมมีดผม? เอาไปทำอะไรครับ?”

“มีคนอยากรู้ว่ามีดคุณคม หรือตัวคุณเก่งกันแน่ ผมเลยอยากเอามีดไปให้พวกเขาลองดู" ลู่ไหวอันมองไปเห็นคนหิ้วขาหมาป่าอยู่ไกลๆ ก็เข้าใจทันที

"เอ้า เอาไปสิ ให้พวกเขาลองดู!”

“ได้ครับ ขอบคุณครับสหายลู่ สหายลู่ตามมาดูด้วยสิครับ!" คำชวนนี้เข้าทางลู่ไหวอันพอดี พูดตามตรง เฉินสือคนพูดไม่เหนื่อย แต่เขาคนฟังเริ่มจะเหนื่อยแล้ว "ได้ เดี๋ยวผมตามไป!"

"มาแล้ว มาแล้ว! มีดสหายลู่มาแล้ว! ใครไม่เชื่อก็เอาขาหมาป่ามาลองสับดูได้เลย! ไหนๆ หนังตัวนี้ก็เสียไปแล้ว เหล่าซ่ง แกมาลองคนแรกเลย ดูซิว่ามีดนี้คมจริงไหม" มีดยื่นมาตรงหน้า เหล่าซ่งหน้าดำคร่ำเครียดรับไปถือ เขาแค่คิดว่าลู่ไหวอันไม่น่าจะเก่งขนาดนั้น แต่ไม่ได้บอกว่าตัวเองเก่งนี่หว่า! ให้เขาฟัน เขาจะฟันเข้าได้ไง! แต่สายตาตั้งกี่คู่จ้องอยู่ ขืนไม่ฟันคงไม่ได้การ เขาจำใจจับขาหมาป่าไว้มือหนึ่ง รวบรวมแรงทั้งหมดที่มี แล้วฟันฉับลงไป ฉึก! มีดจมลงในเนื้อ แต่ไม่โดนกระดูกสักนิด

เฉินสือเดินตามลู่ไหวอันมาเห็นฉากนี้พอดี เหล่าซ่งอีกแล้ว! ตาแก่นี่ชอบหาเรื่องจริงๆ! "เหล่าซ่ง เอ็งไม่ไหวก็คือไม่ไหวน่า ทำไมไม่ยอมแก่สักที! ฟันไม่โดนแม้แต่กระดูก แรงในมือเอ็งมันหายไปไหนหมด! แบบนี้จะถือปืนปกป้องชาวบ้านไหวเหรอ!" เหล่าซ่งหน้าแดงก่ำ "ผม... ผม..." อ้ำอึ้งอยู่นานก็พูดไม่ออก หัวหน้าเฉินบอกว่าเขาไม่ไหว และเขาก็ไม่ไหวจริงๆ จะให้เถียงอะไรได้อีก!

"พอเถอะ เอามานี่ ฉันจะลองดูเอง"