ตอนที่ 98 แบ่งหมาป่า

สมาชิกกองกำลังติดอาวุธและตำรวจเริ่มอ่อนล้า ชาวบ้านจึงช่วยรับหมาป่าไปแบกแทน แล้วเดินแบกกันลงเขา เลขาธิการเมิ่งตัดสินใจเดี๋ยวนั้น มอบหมาป่าห้าตัวให้กองพลตระกูลหลี่ ถือเป็นการชดเชย! แต่ตอนที่ทุกคนกำลังจะกลับ หัวหน้ากองพลหลี่กลับจับมือลู่ไหวอันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "สหายลู่ คุณเป็นคนที่ไหน? พักอยู่ที่ไหน? คุณมีบุญคุณกับกองพลตระกูลหลี่ของเราอย่างใหญ่หลวง วันหน้าพวกเราต้องหาของขวัญไปขอบคุณคุณให้ได้!"

"คุณอาครับ ไม่ต้องหรอกครับ พวกคุณใช้ชีวิตให้ดีก็พอแล้ว!" หลังจากเหตุการณ์นี้ คนในกองพลตระกูลหลี่คงไม่กล้าขึ้นเขากันอีกแน่ ชีวิตความเป็นอยู่หลังจากนี้คงไม่ง่ายนัก ลู่ไหวอันไม่ใช่ว่าหยิ่งไม่อยากรับของขวัญ แต่เขาไม่ต้องการจริงๆ "ไม่ได้หรอก สหายลู่รังเกียจพวกเราชาวนาหรือเปล่า กลัวว่าเราจะไม่มีปัญญาหาของดีๆ มาให้!" เขาเห็นลู่ไหวอันแต่งตัวสะอาดสะอ้าน หน้าตาเกลี้ยงเกลาผิวพรรณดี ต้องเป็นคนในเมืองแน่ๆ

"คุณอาพูดอะไรอย่างนั้น ผมก็เป็นชาวนาเหมือนกันครับ! บอกไปก็ไม่เป็นไร ผมอยู่กองพลตงเฟิง หัวหน้ากองพลซูว่างเป็นพ่อตาผม วันหน้าถ้ามีโอกาสคุณอาแวะไปเยี่ยมได้ แต่เรื่องของขวัญไม่ต้องเอาไปหรอกครับ”

“กองพลตงเฟิง กองพลตงเฟิง! ผมจำได้แล้ว ไว้จะแวะไปหาแน่นอน" หัวหน้ากองพลหลี่ทำหูทวนลมกับประโยคสุดท้ายของลู่ไหวอัน แต่จำชื่อกองพลตงเฟิงไว้แม่นยำ

เฝิงชิงเห็นว่าคุยกันพอสมควรแล้ว จึงช่วยแกะมือลู่ไหวอันออกจากมือหัวหน้ากองพลหลี่ ตอนนี้เขามองลู่ไหวอันเหมือนลูกหลานตัวเองไปแล้ว "เอาล่ะ มีอะไรค่อยคุยกันวันหลัง วันนี้ก็เย็นมากแล้ว ยังมีหมาป่าต้องจัดการอีกตั้งเยอะ! พวกเราต้องรีบกลับคอมมูน!"

สมาชิกกองกำลังติดอาวุธและตำรวจต่างก็ร้อนใจอยากกลับเต็มแก่ เมื่อกี้ได้ยินเลขาธิการบอกว่าจะแบ่งหมาป่าให้หน่วยงานละสองตัว หมาป่าสองตัวก็หนักสองร้อยกว่าจิน หารกันแล้วคนหนึ่งน่าจะได้เนื้อเกือบสิบจิน! ตอนนี้เนื้อที่สถานีอาหารขายกันเป็นขีด แถมยังต้องเข้าคิวข้ามคืน จู่ๆ พวกเขาก็จะได้เนื้อตั้งสิบจิน ถึงจะเป็นเนื้อหมาป่า แต่ก็ทำให้ตื่นเต้นจนเนื้อเต้นแล้ว ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณสหายลู่! ถ้าไม่ใช่เขา ใครจะได้กินเนื้อหมาป่า? ใครจะมีวาสนาได้ส่วนแบ่งตั้งสิบจิน คนที่ต้องขอบคุณลู่ไหวอันมากที่สุดยังมีอีกคน นั่นคือหัวหน้าใหญ่กองกำลังติดอาวุธ เขาไม่ได้มาที่กองพลตระกูลหลี่ แต่รอฟังข่าวอยู่ที่คอมมูน

คนเจ็บได้รับการดูแลเรียบร้อย เหล่าเฉินที่อาการหนักสุดก็พ้นขีดอันตรายแล้ว เพียงแต่ต้องนอนพักฟื้นหลายเดือน นี่ถือเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว! ได้ยินมาว่า ถ้าสหายลู่ไปไม่ทันเวลา ผลที่ตามมาอาจถึงขั้นตายยกทีม! ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง กองกำลังติดอาวุธคงขายขี้หน้าแย่! ไม่ใช่แค่ขายขี้หน้า แต่ไม่รู้จะรายงานเบื้องบนยังไงด้วย! กองกำลังติดอาวุธหนึ่งหน่วย สิบกว่าชีวิต บาดเจ็บล้มตายหมด! จะแก้ตัวยังไงก็ฟังไม่ขึ้น! ตัวเขาเองก็พลอยขายหน้าไปด้วย!

นอกจากเขาที่รออยู่คอมมูน ยังมีเฝิงเจียงอีกคน แต่เฝิงเจียงดูจะหมดความอดทนกว่ามาก เขาแทบอยากจะขี่จักรยานบึ่งไปกองพลตระกูลหลี่เดี๋ยวนั้น! แต่เขาก็ยังไม่ลืมว่า ถ้าลู่ไหวอันกลับมาไม่ทันเวลา เขาต้องไปบอกกล่าวที่กองพลตงเฟิง เพื่อให้ครอบครัวซูสบายใจ "เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ!" เฝิงเจียงถอนหายใจติดต่อกัน

"นี่เจียงจื่อ เอ็งหยุดเดินไปเดินมาได้ไหม ข้าก็ร้อนใจเหมือนกัน! แต่ถ้าเอ็งมัวแต่เดินวนแบบนี้ เดี๋ยวเราสองคนได้เป็นลมล้มพับกันพอดี!”

“โธ่ อาเฉิน อาไม่เข้าใจ คนที่เข้าป่าไปน่ะน้องชายผมนะ ผมจะไม่ร้อนใจได้ไง!" เฉินสือรู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปเชื่องช้า พอได้ยินแบบนี้เลยถามกลับว่า "น้องชายเอ็ง? เอ็งมีน้องชายเพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เอ็งมีแค่เฝิงไห่คนเดียวไม่ใช่เหรอ? พ่อเอ็งเป็นหมันไปตั้งนานแล้วนี่ หรือว่ารักษาหายแล้ว?”

“โธ่ อาเฉิน พูดบ้าอะไรเนี่ย! พ่อผมแก่ขนาดนั้น หลานก็โตป่านนี้ ต่อให้รักษาหาย แกจะกล้ามีลูกอีกเหรอ? อย่าพูดเรื่องนี้เลย ผมจะบอกให้นะ ถึงผมกับไหวอันจะไม่มีสายเลือดเดียวกัน เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่ผมถูกชะตากับเขานัก..."

ทั้งสองคนหาเรื่องคุยฆ่าเวลา ในขณะที่กำลังคุยกัน ลู่ไหวอันและคณะก็ใกล้จะถึงคอมมูนแล้ว "โอ๊ย ไม่คุยกับอาแล้ว ผมได้ยินเสียง พวกเขาต้องกลับมาแล้วแน่! ผมออกไปดูหน่อย!" เฝิงเจียงลุกพรวดพราดวิ่งออกไป "เฮ้ยๆ เอ็งจะรีบไปไหน! แล้วเรื่องกวาง เรื่องหมูป่านั่นมันยังไง! คนอย่างลู่ไหวอันให้ความสำคัญกับเอ็งขนาดนั้นเชียว? ช่างเถอะ ข้าขอไปดูหน้ายอดฝีมือหน่อยแล้วกัน" เฉินสือเดินตามออกไป

พอออกไปเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ถึงกับอึ้ง หมาป่า เต็มพื้นไปหมด วางเรียงรายกันเป็นระเบียบ! "นี่... นี่คือฝูงหมาป่าพวกนั้นเหรอ? จัดการเรียบวุธเลย?"

เมิ่งฉางอวี่และเฝิงชิงต่างยิ้มหน้าบาน เฝิงชิงเดินเข้าไปตบไหล่เฉินสือ "เรียบร้อยหมดแล้ว เหล่าเฉิน เป็นไง อลังการไหม?”

“อะ... อลังการ ข้าแม่งอายุจะห้าสิบแล้ว ยังไม่เคยเห็นภาพแบบนี้เลย! ให้ตายสิ ฆ่าไก่ยังไม่เยอะขนาดนี้เลยมั้ง! เอ้อ แล้วไหนล่ะ! ยอดฝีมือคนนั้น! ต้องให้ข้าเห็นหน้าหน่อยสิ!"

เฉินสือมองกวาดสายตาไป เห็นลู่ไหวอันได้ทันที ไม่ต้องเดาเลย ดูเฝิงเจียงยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ใส่ใคร ก็คนนั้นแหละ! เขาเดินเข้าไปหา ไม่รู้ทำไม พอเฝิงชิงเห็นเฝิงเจียง จู่ๆ ก็ทำท่าเคร่งขรึมขึ้นมา "เฝิงเจียง แนะนำสหายลู่ให้อาเฉินรู้จักหน่อยสิ"

เฝิงเจียงหุบยิ้มเก็บฟัน "มีอะไรต้องแนะนำ เมื่อกี้ผมก็เล่าให้ฟังหมดแล้วไม่ใช่เหรอ! จริงไหม อาเฉิน? มา นี่ตัวจริงเสียงจริง หล่อเหลาเอาการ สง่างามสมคำร่ำลือไหมล่ะ เฮ้ย อย่าเพิ่งมองสภาพเสื้อผ้ายับเยิน หรือคราบเลือดบนตัวนะ! นี่มันเหรียญกล้าหาญทั้งนั้น เป็นไง เก่งกว่าลูกน้องอาเยอะเลยใช่ไหมล่ะ! ผมไม่ได้โม้นะ!" จากนั้นเขาก็แนะนำเฉินสือให้ลู่ไหวอันรู้จัก "น้องชาย นี่คือหัวหน้าใหญ่กองกำลังติดอาวุธคอมมูนเรา หัวหน้าเฉิน พวกทหารบ้านในกองพลนายก็ขึ้นตรงกับเขาเนี่ยแหละ"

"สวัสดีครับหัวหน้าเฉิน!”

“สวัสดีสหายลู่! อายุน้อยแต่ฝีมือไม่ธรรมดา! ข้าว่าเอ็งไม่ได้มีดีแค่ล่าสัตว์นะเนี่ย!" เฉินสือยิ่งมองยิ่งถูกใจ หน่วยก้านดีใช้ได้ แถมเฝิงเจียงพูดถูกอย่างหนึ่ง ลู่ไหวอันเก่งกว่าคนของกองกำลังติดอาวุธจริงๆ ดีไม่ดีอาจจะเก่งกว่าตาแก่อย่างเขาด้วยซ้ำ คนเก่งแบบนี้ สมควรมาอยู่กองกำลังติดอาวุธของเราสิ! เฉินสือคิดในใจ

"อาเฉิน พอได้แล้ว พอได้แล้ว! ทำไมสายตาอาเริ่มแปลกๆ มีอะไรไว้คุยทีหลัง อาไปดูลูกน้องอาเถอะ! พวกเขามองอาตาละห้อยจนคอจะยาวเป็นยีราฟแล้ว”

“หือ? มองข้าทำไม?" เฉินสือหันกลับไปมอง ลูกน้องจ้องเขาเขม็งจริงๆ ด้วย! รออะไร? รอเขาไปแบ่งสมบัติน่ะสิ! เมิ่งฉางอวี่จัดสรรหมาป่าเรียบร้อยแล้ว กองกำลังติดอาวุธและสถานีตำรวจได้ไปหน่วยงานละสองตัว ลู่ไหวอันก็ได้สองตัวเช่นกัน สองตัวนี้เป็นสิทธิ์ขาดของเขาคนเดียว จะจัดการยังไงก็ได้