ตอนที่ 97 ขอบคุณและรางวัล

หลังจากพ่อลูกสกุลเมิ่งหยอกล้อกันสักพัก ชาวบ้านจากกองพลตระกูลหลี่ก็ตามมาสมทบ สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นคือซากหมาป่าบนหลังของทุกคน ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ ผสมปนเปกันระหว่างความกลัวและความสะใจที่ได้แก้แค้น พวกมันนี่แหละ! หมาป่าพวกนี้แหละ! ชาวบ้านตระกูลหลี่กว่าสิบชีวิตต้องจบชีวิตลงด้วยคมเขี้ยวของพวกมัน! เวลานี้พวกเขาแทบอยากจะดื่มเลือดกินเนื้อพวกมันให้สาสม

"ดีเหลือเกิน ในที่สุดก็กำจัดพวกมันได้สักที พวกเราไม่ต้องย้ายบ้านหนีแล้ว! ต่อไปไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างอกสั่นขวัญแขวนอีกแล้ว!”

“ย้ายบ้งย้ายบ้านอะไรล่ะ ฉันจะได้นอนหลับเต็มตาสักทีต่างหาก! หลายวันมานี้ฉันไม่กล้าหลับสนิทเลย ข้างนอกมีเสียงนิดหน่อยก็สะดุ้งตื่นแทบตาย”

“นั่นสิ ฉันนี่เอามีดวางไว้หัวเตียง นอนทั้งชุดพร้อมหนีตลอดเวลา กลัวหมาป่าจะบุกมา"

บางคนถึงกับหลั่งน้ำตาร่ำไห้ออกมา "เจ้าสาม พวกเอ็งไปสู่สุคติเถอะนะ! ไอ้หมาป่าพวกนี้ตายหมดแล้ว!”

“ฮือๆๆ เจ้าสาม ถ้าตอนนั้นพี่รับเอ็งมาอยู่ด้วยก็คงดี ใครจะไปคิดว่าฝูงหมาป่าจะย้อนกลับมาอีก!" น้องสามของสองคนนี้คือครอบครัวที่อยู่ตีนเขา ซึ่งถูกฝูงหมาป่าขย้ำตายยกครัวเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนั้นทุกคนคิดว่าฝูงหมาป่าคงไม่กลับมาแล้ว ใครจะไปคิดว่า...

เมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านั้น ทุกคนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ชีวิตคนเราไม่แน่นอน ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้กับอุบัติเหตุอะไรจะมาถึงก่อนกัน

ในขณะที่ทุกคนกำลังจมอยู่ในห้วงอารมณ์ทั้งโศกเศร้าและยินดี หัวหน้ากองพลตระกูลหลี่กลับไม่ได้สนใจซากหมาป่า แต่กำลังกวาดสายตาหาตัวลู่ไหวอันในฝูงชนอย่างบ้าคลั่ง เขาคิดว่ายังดีใจตอนนี้ไม่ได้! เขาวิ่งวุ่นไปมาในฝูงชนอย่างร้อนรน จู่ๆ ก็ลื่นไถลเกือบจะล้มหน้าคะมำ ทางเดินบนเขาก็ลำบากอยู่แล้ว ยิ่งคนเยอะเบียดเสียดกัน ยิ่งวุ่นวายไปกันใหญ่

เจ้าหน้าที่กองกำลังติดอาวุธคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น "หัวหน้าหลี่ คุณทำอะไรเนี่ย? ผมรู้ว่าพวกคุณดีใจ แต่ก็ไม่ต้องวิ่งพล่านขนาดนี้ก็ได้มั้ง! รีบเดินลงเขาไปเถอะ! อย่ามาเกะกะแถวนี้เลย เดี๋ยวพวกเราจะล้มกันหมด! ลงไปถึงตีนเขาค่อยฉลองกันเถอะ!"

หัวหน้ากองพลหลี่ตอบอย่างตะกุกตะกัก "ผม... ผมไม่ได้จะฉลอง ผมมีธุระจะคุยกับสหายลู่! ขอโทษทีนะพ่อหนุ่ม ขอทางหน่อย ขอทางหน่อย!" ลู่ไหวอันได้ยินชื่อตัวเอง ก็เงยหน้าขึ้นมอง อ้าว นี่มันคุณลุงที่เป็นผู้นำอยู่ปากทางหมู่บ้านเมื่อเช้านี่นา! ที่แท้แกก็คือหัวหน้ากองพลตระกูลหลี่นี่เอง!

"หัวหน้าหลี่ ผมอยู่นี่ครับ! คุณยืนอยู่ตรงนั้นแหละ ไม่ต้องขยับ เดี๋ยวผมเดินไปหาเอง!" หัวหน้ากองพลหลี่มองตามเสียง ตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที สหายลู่อยู่นั่นเอง เขารีบขานรับ "โอ้" แล้วยืนชิดริมทางอย่างว่าง่าย สายตาจับจ้องลู่ไหวอันไม่วางตา มือไม้ถูไปมาด้วยความกังวล

"หัวหน้าหลี่ มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ?" ลู่ไหวอันเดินมาถึงตัวแล้วถึงเอ่ยถาม "สหายลู่ ผมแค่อยากจะถามคุณ... อยากถามว่าคุณตามจ่าฝูงทันไหม? แล้วจัดการมันได้หรือเปล่า..."

จริงด้วย! ยังมีจ่าฝูงอีกตัว! ถ้ายังไม่ฆ่าจ่าฝูง พวกเขาก็ยังตกอยู่ในอันตราย! คำถามของหัวหน้ากองพลหลี่ดึงอารมณ์ของทุกคนออกจากความยินดีในทันที! สายตาของชาวบ้านต่างจับจ้องไปที่ลู่ไหวอันเป็นจุดเดียว ขอร้องล่ะ! ขอให้เป็นข่าวดีด้วยเถอะ! แววตาของพวกเขาที่มองลู่ไหวอันในตอนนี้ เต็มไปด้วยความคาดหวังอย่างที่สุด เมิ่งฉางอวี่ได้ยินดังนั้นก็หันขวับกลับมา เมื่อกี้พอเห็นลู่ไหวอันปลอดภัยดี เขาก็ตื่นเต้นจนลืมถามเรื่องนี้ไปสนิท

ลู่ไหวอันยังไม่ทันได้ตอบ คนของกองกำลังติดอาวุธและสถานีตำรวจก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น เฝิงชิงหัวเราะพลางพูดว่า "พวกคุณเพิ่งจะนึกขึ้นได้เหรอว่าจะถาม! เอ้า ดูซะว่าในมือฉันถืออะไรอยู่!" เขาชูมือขวาขึ้นสูง ทุกคนเห็นชัดเจน มันคือขาหมาป่าข้างหนึ่ง และเป็นขาที่ดูแข็งแรงบึกบึนเป็นพิเศษ หรือว่านี่คือ...

"พวกคุณดูไม่ผิดหรอก นี่คือขาของจ่าฝูง! เป็นไง ใหญ่ใช่ไหมล่ะ?" ตำรวจหนุ่มน้อยคนหนึ่งพูดเสริมอย่างตื่นเต้น "ตัวของมันก็อยู่นี่ครับ อยู่บนหลังผม เชิญดูได้เลย!" จริงดังว่า เจ้าหนุ่มนั่นหลังแอ่นเพราะน้ำหนักของซากหมาป่าตัวมหึมาที่อยู่บนหลัง ตัวของมันใหญ่กว่าหมาป่าตัวอื่นอย่างเห็นได้ชัด! จ่าฝูง! จ่าฝูงจริงๆ ด้วย!

จ่าฝูงตายแล้ว กองพลตระกูลหลี่ของพวกเขาหลุดพ้นจากฝูงหมาป่านรกนี้แล้วจริงๆ หัวหน้ากองพลหลี่น้ำตาไหลพราก ความรู้สึกอัดอั้นตันใจเพิ่งจะพรั่งพรูออกมา เมื่อกี้มัวแต่กังวลจนไม่มีเวลาซาบซึ้ง "สหายลู่ ขอบคุณมาก! ขอบคุณจริงๆ! คุณช่วยชีวิตคนทั้งกองพลตระกูลหลี่ไว้แท้ๆ!" หัวหน้ากองพลหลี่ทรุดตัวลงจะคุกเข่าโขกศีรษะให้เดี๋ยวนั้น ไม่สนว่าพื้นจะเป็นทางเดินบนเขาขรุขระแค่ไหน! ฟังจากชื่อกองพลตระกูลหลี่ก็รู้ว่า กองพลนี้ส่วนใหญ่เป็นคนแซ่หลี่ เป็นตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่ง ชาวบ้านเห็นหัวหน้ากองพลคุกเข่า ก็พากันคุกเข่าตามกันเป็นพรวน

"อย่าครับ! หัวหน้าหลี่ ทำอะไรเนี่ย?" ลู่ไหวอันเบี่ยงตัวหลบการคารวะของหัวหน้ากองพลหลี่ ให้คนแก่คราวปู่มาก้มกราบแบบนี้ดูจะไม่เหมาะนัก อีกอย่าง การจัดการหมาป่าฝูงนี้สำหรับลู่ไหวอันแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย! "ผมได้รับการไหว้วานจากท่านเลขาธิการคอมมูนให้มาช่วยครับ ถ้าจะขอบคุณ ก็ขอบคุณท่านเลขาธิการ ขอบคุณทางคอมมูน ขอบคุณสถานีตำรวจเถอะครับ..." ลู่ไหวอันโยนความดีความชอบไปทั่ว สรุปคือขอบคุณใครก็ได้ที่ไม่ใช่เขา "อีกอย่าง ตอนนี้ยุคใหม่แล้วครับ ไม่นิยมคุกเข่ากันแล้ว หัวหน้าหลี่รีบลุกขึ้นเถอะครับ!"

เลขาธิการเมิ่งพยักหน้าอย่างพอใจ ลู่ไหวอันมีความคิดก้าวหน้าจริงๆ พูดได้ดีมาก ขอบคุณเขาเป็นเรื่องรอง แต่ขอบคุณท่านผู้นำนี่สิถูกต้องที่สุด "หัวหน้าหลี่ สหายลู่พูดถูกแล้ว ตอนนี้ยุคใหม่แล้ว พวกคุณรีบลุกขึ้นเถอะ! วางใจได้ สหายลู่ทำความดีความชอบให้คอมมูนขนาดนี้ พวกเราไม่ปล่อยให้เขาเสียเปรียบแน่นอน ไม่ว่าจะยังไง สหายดีเด่นประจำปีนี้ ฉันจะโหวตให้สหายลู่เป็นคนแรกเลย"

"ใช่ครับ ผมก็จะโหวตให้พี่ลู่หนึ่งเสียง" เมิ่งจื่อเจี๋ยรีบเสริมทันควัน จากนั้นเสียงสนับสนุนก็ดังระงม ไม่ว่าจะเป็นกองกำลังติดอาวุธหรือสถานีตำรวจต่างตะโกนพร้อมเพรียง "โหวตให้สหายลู่หนึ่งเสียง!”

“โหวตให้สหายลู่หนึ่งเสียง!" ล้อเล่นน่า เลขาธิการเมิ่งออกปากการันตีขนาดนี้ เขาจะไม่ใช่สหายดีเด่นได้ยังไง!

"ขอบคุณท่านเลขาธิการเมิ่งที่ให้การยอมรับครับ ทุกคนต่างก็เป็นสมาชิกของคอมมูนหงซิง (ดาวแดง) ก็ต้องช่วยกันทำประโยชน์ให้คอมมูนอยู่แล้วครับ!”

“เอ่อ... เดี๋ยวนะครับ..." ลู่ไหวอันนึกขึ้นได้ ทะเบียนบ้านของเขาเหมือนจะยังย้ายมาไม่เสร็จสมบูรณ์ "มีอะไรหรือ?" เฝิงชิงถาม

ลู่ไหวอันตอบตามตรง "เกือบลืมไปเลยครับ ผมยังไม่ได้เป็นสมาชิกคอมมูนหงซิงเต็มตัว! แค่มาลงทะเบียนชั่วคราว ทะเบียนบ้านเดิมยังอยู่ที่คอมมูนซ่างสุ่ยที่บ้านเกิด ผมกะว่าจะหาเวลาว่างกลับไปทำเรื่องย้ายทะเบียนบ้านมาอยู่ครับ!"

เฝิงชิงโบกมืออย่างใจป้ำ "เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวกลับถึงคอมมูน ฉันจะส่งโทรเลขไปที่คอมมูนซ่างสุ่ย ให้ทางนั้นทำเรื่องย้ายออก แล้วทางนี้ก็ทำเรื่องย้ายเข้าให้ นายไม่ต้องลำบากกลับไปเองหรอก" ยุคนี้การตรวจสอบยังไม่เข้มงวด ยิ่งระดับสารวัตรสถานีตำรวจเป็นคนส่งโทรเลขเอง ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน! ลู่ไหวอันนึกไม่ถึงว่าจะได้ผลพลอยได้แบบนี้ ช่วยประหยัดเวลาไปได้เยอะเลย พอดีเขาไม่อยากกลับไปเจอหน้าพวกพี่ชายตัวแสบพวกนั้นอยู่พอดี!