ตอนที่ 96 เสื้อคลุมหนังหมาป่า

เมิ่งฉางอวี่และเจ้าหน้าที่คอมมูนอีกหลายคนรออยู่ข้างนอกด้วยความกระวนกระวายใจ แต่ครั้นจะให้เขาเข้าป่าไปก็รังแต่จะเป็นตัวถ่วง จึงทำได้เพียงรออยู่ตรงนี้ เมิ่งจื่อเจี๋ยมองไปที่ตีนเขาตาละห้อย "พ่อ เมื่อกี้พ่อน่าจะปล่อยให้ผมไปนะ"

เมิ่งฉางอวี่กำลังหงุดหงิดอยู่พอดี พอได้ยินแบบนี้ก็สวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์ "ให้แกไปทำไม? ไปเป็นตัวถ่วงหรือไง? อย่าคิดว่าเคยเข้าป่าครั้งเดียวแล้วจะเก่งกล้าสามารถนะ จะบอกให้นะ ถ้าคราวก่อนไม่มีลู่ไหวอันอยู่ด้วย ไปเจอหมูป่าสองตัวแบบนั้น แกตายไปนานแล้ว!"

เมิ่งจื่อเจี๋ยเท้าเอว รู้สึกโกรธนิดหน่อย แต่สิ่งที่พ่อพูดก็ถูกทุกอย่าง เถียงไม่ออกจริงๆ แต่การถูกพี่ลู่ช่วยไว้มันก็น่าอายตรงไหนกันล่ะ! "งั้น... งั้นคนของกองกำลังติดอาวุธพวกนั้นก็ไม่ได้เก่งไปกว่าผมสักเท่าไหร่หรอก ทำไมผมถึงเข้าไม่ได้? พ่อดูสิ พวกเขาไปกันตั้งเยอะแยะ พอเจอฝูงหมาป่าเข้า ก็พึ่งพาไม่ได้สักคน สุดท้ายตอนออกมาก็เหลือคนครบสามสิบสองแค่คนเดียว ที่เหลือก็ต้องรอให้พี่ลู่ช่วยเหมือนกันนั่นแหละ!"

"ก็เพราะแบบนั้นไงถึงไม่อยากให้แกเข้าไปเพิ่มภาระ! ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ข้างในเป็นยังไงบ้าง!" คิดไปคิดมาเขาก็ถอนหายใจแล้วถามว่า "ไอ้ลูกชาย ลู่ไหวอันเก่งอย่างที่แกคุยไว้จริงเหรอ? เขาจะไม่เป็นไรแน่นะ?"

"แน่นอนอยู่แล้ว!" เมิ่งจื่อเจี๋ยตอบอย่างมั่นใจและหนักแน่น ท่าทางภูมิใจราวกับว่าคนที่เก่งคือตัวเขาเอง "ถึงเรื่องที่พี่ลู่วิ่งไล่ตามฝูงหมาป่าไปจะดูบ้าระห่ำไปหน่อย แต่ผมเชื่อว่าเขาไม่มีทางทำเรื่องที่ไม่มีความมั่นใจหรอกครับ ถ้าตามไม่ทัน เขาก็คงกลับมาเองแหละ อีกอย่าง เขาไม่ได้โง่นะ เรื่องอะไรจะเอาชีวิตไปทิ้งกับหมาป่าแค่ไม่กี่ตัว อีกเดือนเดียวเขาก็จะแต่งงานแล้ว ไม่คุ้มกันหรอก!"

เมิ่งฉางอวี่พยักหน้า "ก็ถูกของแก! ก็ถูกของแก!" แต่ที่กลัวคือ พอลู่ไหวอันไล่ตามเข้าไปลึกๆ แล้ว จะถอนตัวกลับมาไม่ได้น่ะสิ! เมิ่งฉางอวี่คิดเหมือนเฝิงชิง เขารู้ซึ้งถึงสัจธรรมที่ว่า 'โจรจนตรอกอย่าไล่ตาม' เป็นอย่างดี

พรานป่าจากกองพลตระกูลหลี่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย แต่ก็ถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลคอมมูนพร้อมกับคนของกองกำลังติดอาวุธแล้ว หัวหน้ากองพลส่งคนไปดูแลเขาหนึ่งคน ส่วนคนที่เหลือยังคงรออยู่ที่นี่ พอได้ยินสถานการณ์ในป่า พวกเขาถึงเพิ่งรู้ว่า ที่แท้พ่อหนุ่มคนนั้นก็เป็นคนที่เลขาธิการคอมมูนส่งมาจริงๆ แถมยังช่วยชีวิตคนไว้ตั้งมากมายด้วยตัวคนเดียว เพียงแต่ว่า...

หัวหน้ากองพลตระกูลหลี่จ้องมองภูเขาตรงหน้าตาไม่กะพริบ เขาดูจะใส่ใจยิ่งกว่าเมิ่งฉางอวี่เสียอีก ในใจเขามีความหวังเล็กๆ ว่า อยากให้ลู่ไหวอันตามทันและกำจัดฝูงหมาป่าให้สิ้นซาก มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะขจัดภัยคุกคามของกองพลตระกูลหลี่ได้ จะได้ไม่ต้องมีฝูงหมาป่ามารังควานอีก หากลู่ไหวอันทำไม่สำเร็จ กองพลตระกูลหลี่คงต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาความหวาดกลัวของฝูงหมาป่าต่อไป ต้องคอยระแวงว่าพวกมันจะหวนกลับมาเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้น กองพลตระกูลหลี่อาจจะต้องย้ายถิ่นฐานทั้งหมู่บ้าน ถึงจะหนีพ้นฝันร้ายนี้ได้

"ดูนั่น! มาแล้ว! มากันแล้ว! คนของกองกำลังติดอาวุธกับสถานีตำรวจ!" พวกเขาเพิ่งจะเดินมาถึงกลางเขา ก็ถูกชาวบ้านตาไวมองเห็นเข้า เจ้าหน้าที่กองกำลังติดอาวุธและตำรวจเดินนำหน้า แทบทุกคนแบกหมาป่าไว้บนหลังคนละตัว

เมิ่งจื่อเจี๋ยดีใจจนเนื้อเต้น เขย่งเท้าชะเง้อมอง มีคนกลับมาแล้วจริงๆ "พ่อ ผมไปรับพวกเขาก่อนนะ!" ไม่สนว่าเมิ่งฉางอวี่จะอนุญาตหรือไม่ เขาก็วิ่งปรู้ดไปที่ตีนเขาทันที เมิ่งฉางอวี่เองก็ร้อนใจ จึงวิ่งตามไปเช่นกัน ฝูงชนกลุ่มใหญ่วิ่งกรูกันไปที่ตีนเขา

เฝิงชิงยืนอยู่กลางเขา มองลงไปข้างล่างแล้วตะโกนด้วยความยินดี "พวกเขามากันแล้ว! ทุกคนอดทนอีกนิด เดี๋ยวก็ถึงแล้ว!" คนหนึ่งแบกของหนักร้อยจิน เดินทางบนภูเขามาตั้งนาน ย่อมเหนื่อยเป็นธรรมดา ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นยอดมนุษย์แบบลู่ไหวอัน

ในขณะที่ลู่ไหวอันแบกหมาป่าไว้บนหลังถึงสองตัว แต่ฝีเท้ายังคงมั่นคง หน้าไม่แดง ลมหายใจไม่หอบ แม้เฝิงชิงจะบอกว่าไม่ต้องให้เขาช่วย แต่มีบางคนเดินมาได้ครึ่งทางก็หมดแรงข้าวต้ม สุดท้ายลู่ไหวอันก็ต้องรับช่วงต่ออยู่ดี เฝิงชิงมองลู่ไหวอันที่เดินผ่านหน้าไป แล้วอดรำพึงไม่ได้ว่า "นี่มันยังใช่คนอยู่หรือเปล่าเนี่ย?" อันที่จริงทุกคนในที่นั้นต่างมีคำถามนี้ในใจ รวมถึงเจิ้งเหยียนด้วย พละกำลังของลู่ไหวอันมันเข้าขั้นวิปริตไปแล้ว อย่าลืมนะว่าเขาเพิ่งจะจัดการหมาป่าไปสิบกว่าตัวมาหมาดๆ!

"เฮ้ พี่ลู่ ผมมาแล้ว ผมรู้แล้วว่าพี่ต้องไม่เป็นไร!" สิ่งแรกที่เมิ่งจื่อเจี๋ยทำเมื่อวิ่งขึ้นมาถึงคือมองหาลู่ไหวอัน เชื่อก็ส่วนเชื่อ ห่วงก็ส่วนห่วง วินาทีที่เห็นเงาร่างของลู่ไหวอัน เขาถึงวางใจได้อย่างแท้จริง พอมองอีกที ก็เห็นหมาป่าสองตัวบนหลังลู่ไหวอัน "แม่เจ้า นี่หมาป่าเหรอเนี่ย! ผมยังไม่เคยเห็นตัวเป็นๆ เลย!”

“เชี่ย โคตรดุเลย! หน้าตาดุชะมัด ตายแล้วยังดูดุอยู่เลย!”

“พี่ลู่ ทำไมพี่แบกคนเดียวสองตัวเลยล่ะ! ให้ผมช่วยไหม!"

เมิ่งจื่อเจี๋ยพอมาถึงก็พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด "ไม่ต้อง นายเดินตัวเปล่าให้ดีเถอะ ระวังจะกลิ้งตกเขา”

“ก็ได้ ผมไม่เป็นไร ผมเดินข้างๆ พี่นี่แหละ ไม่ให้แบก งั้นขอดูหน่อยคงได้มั้ง!" ปากบอกขอดู แต่มือไม้ไปถึงก่อนแล้ว! เมิ่งจื่อเจี๋ยลูบคลำตัวหมาป่า ลูบตั้งแต่หัวจรดหางด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ขนหมาป่า! โอ๊ย ขนแข็งชะมัด! แข็งขนาดนี้เอาไปทำพู่กันได้ไงเนี่ย? เนื้อหมาป่า! ได้ยินว่าไม่อร่อย แต่เห็นเขาว่าบำรุงดีนัก หนังหมาป่า! พี่ลู่ หนังหมาป่านี่เก็บไว้ให้ผมสักผืนได้ไหม ผมจะเอาไปทำเสื้อคลุมหนังหมาป่า!"

"เรื่องนี้ฉันไม่รู้ นายต้องไปฟังพ่อนายจัดสรรไม่ใช่เหรอ?”

“อ้อ ใช่! ใช่!" ทุกอย่างถือเป็นสมบัติส่วนรวม ต้องส่งเข้าคอมมูน "ถึงจะเป็นคอมมูนจัดสรร แต่พี่ลู่ ผมช่วยพี่ขอหนังหมาป่ามาได้สักสองผืนแน่นอน ถึงตอนนั้นพี่เอาไปเป็นของขวัญวันแต่งงานให้พี่สะใภ้ได้เลยนะ! อีกเดี๋ยวหิมะก็จะตกแล้ว! อากาศจะหนาวมาก พี่ลองคิดดูสิ ถ้าได้ห่มหนังหมาป่าจะอุ่นแค่ไหน!" ไม่ใช่แค่อุ่นนะ แต่ยังเอาไว้อวดโก้ๆ ได้ด้วย นี่หนังหมาป่าของจริงนะเว้ย! เขาต้องใส่ออกไปเดินอวดชาวบ้านให้ทั่ว

ลู่ไหวอันพยักหน้า ไอเดียนี้ไม่เลว "งั้นก็ฝากด้วยนะ ต้องช่วยขอมาให้ได้ล่ะ" ถึงในมิติเขาจะมีหมาป่าเพียบ จะเอาหนังเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เขาอุตส่าห์ลงแรงล่ามาตั้งเยอะ ขอหนังแค่สองผืนคงไม่เกินไปมั้ง! ของฟรีไม่เอาได้ไง!

เมิ่งฉางอวี่ปีนขึ้นมาด้วยอาการหอบแฮกๆ ก็ได้ยินเสียงเมิ่งจื่อเจี๋ยตะโกนลั่น "พ่อ รีบมาดูเร็ว หมาป่าตัวจริงเสียงจริง!" ไม่ต้องดูก็รู้ ฟังจากน้ำเสียงตื่นเต้นนั่น เขาก็รู้แล้วว่าลู่ไหวอันปลอดภัยดี พอมองไป ก็เห็นลู่ไหวอันเดินแบกหมาป่าสองตัวอยู่ข้างๆ เมิ่งจื่อเจี๋ยจริงๆ! พอเห็นทุกคนปลอดภัย เขาก็มีอารมณ์ขันขึ้นมาบ้าง จึงด่าเมิ่งจื่อเจี๋ยไปขำๆ ว่า "ไปไกลๆ เลย ฉันไม่รู้หรือไงว่าเป็นหมาป่าจริง?"

"พ่อ รอบนี้พ่อจัดเสื้อคลุมหนังหมาป่าได้เลยนะ เวลาทำงานในห้องทำงานจะได้ไม่หนาว!”

“ฉันจัด? ฉันว่าแกอยากจัดเองมากกว่ามั้ง?”

“ผมก็จัดด้วยไง? จัดให้แม่อีกตัว คนละตัวเป็นไง? พ่อวางใจได้ ผมออกเงินซื้อเอง?”

“ออกเงินซื้อ? แกไปเอาเงินมาจากไหน?”

“เอ่อ... ก็... ก็ใช้เงินพ่อซื้อไง!"