ตอนที่ 95 มาหนึ่งฟันหนึ่ง

ลู่ไหวอันยืนยิ้มแป้นอยู่ไม่ไกล สะพายปืนไว้บนหลัง มือถือมีดสปาร์ตา ดูท่าทางสบายดีครบสามสิบสองประการ ติดอยู่แค่คราบเลือดบนตัวที่ดูน่าสยดสยองไปหน่อย! เจิ้งเหยียนและเฝิงชิงรีบวิ่งเข้าไปหาทันที "เป็นไรไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? เลือดพวกนี้คือ..." เจิ้งเหยียนถามไปวิ่งไป "ไม่เป็นไรครับ เลือดหมาป่าทั้งนั้น" ลู่ไหวอันตอบอย่างผ่อนคลาย

เจิ้งเหยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เฝิงชิงเองก็เช่นกัน ลู่ไหวอันสนิทกับเฝิงเจียงขนาดนั้น ขืนเป็นอะไรไป เฝิงเจียงคงเสียใจแย่! เจ้าหน้าที่จากกองกำลังติดอาวุธและสถานีตำรวจต่างกรูเข้ามาหา แค่เจอคนก็ดีใจแล้ว เจ้าหน้าที่กองกำลังติดอาวุธคนที่เป็นคนนำทาง เบียดฝูงชนเข้ามา "สหายลู่ คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว! พวกเรากองกำลังติดอาวุธและสถานีตำรวจตั้งใจมาช่วยคุณเลยนะเนี่ย! จริงๆ แล้ว ตามจ่าฝูงไม่ทันก็ไม่เป็นไรหรอก หมาป่ามันไม่ได้ตามทันง่ายๆ อยู่แล้ว! คนปลอดภัยสำคัญที่สุด!"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย นั่นสินะ! วันพระไม่ได้มีหนเดียว ไว้ค่อยแก้มือใหม่ก็ได้ แต่เจิ้งเหยียนกลับจ้องคราบเลือดบนตัวลู่ไหวอันเขม็ง แล้วถามว่า "เมื่อกี้บอกว่าเลือดบนตัวเป็นเลือดหมาป่า แสดงว่าตามทันเหรอ?" พอเจิ้งเหยียนถามแบบนี้ ทุกคนก็ชะงัก หันมาจ้องลู่ไหวอันเป็นตาเดียว ตามทันเหรอ? หมาป่านี่นะตามทัน? แถมดูจากเลือดที่เปรอะเปื้อนขนาดนี้ หรือว่าจัดการฝูงหมาป่าได้แล้ว? ทุกคนเงียบกริบ กลั้นหายใจรอลู่ไหวอันตอบคำถาม

แต่ลู่ไหวอันกลับส่ายหน้า "เปล่าครับ ตามไม่ทัน ผมประเมินตัวเองสูงไปหน่อย หมาป่าวิ่งเร็วเกินไป ตามไม่ทันเลยครับ" พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนไม่เพียงไม่ผิดหวัง กลับหัวเราะออกมาอย่างโล่งใจ ราวกับเป็นเรื่องปกติ "ว่าแล้วเชียว! คนจะไปวิ่งทันหมาป่าได้ยังไง หมาป่าวิ่งเร็วจะตาย!”

“สหายลู่ ไม่เป็นไรหรอก คนปกติไม่มีใครวิ่งทันหมาป่าหรอก ถ้าคุณวิ่งทันสิแปลก!"

เฝิงชิงตบไหล่เขาเบาๆ "ไม่เป็นไร ไม่บาดเจ็บก็โชคดีแล้ว ฉันยังไม่เคยได้ยินใครไล่ตามฝูงหมาป่าคนเดียวแล้วรอดกลับมาได้เลย! หมาป่าเจ้าเล่ห์ที่สุด ที่คุณกล้าไล่ตามไปคนเดียว ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำของพวกมันก็ได้! รอให้คุณวิ่งจนหมดแรง แล้วค่อยหันกลับมาเล่นงาน โชคดีที่คุณรู้ตัวทัน หยุดตามเสียก่อน เอาเป็นว่ากลับมาได้อย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว เฮ้อ ส่วนเรื่องกองพลตระกูลหลี่ เดี๋ยวทางสถานีตำรวจจะช่วยจับตาดูให้ ไว้คราวหน้าค่อยวางแผนจัดการฝูงหมาป่าให้รอบคอบกว่านี้!"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เก็บป่าไว้ ย่อมมีฟืนเผา! คนรอดชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด!

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงแล้วครับสารวัตรเฝิง ฝูงหมาป่าพวกนั้นถูกผมกำจัดหมดแล้ว! กองพลตระกูลหลี่ไม่มีภัยคุกคามแล้วครับ ซากของพวกมันอยู่ข้างหน้านี่เอง ไปครับ เดี๋ยวผมพาไปดู พอดีผมคนเดียวแบกกลับไม่ไหว" ลู่ไหวอันอาศัยจังหวะที่ได้ยินเสียงคนมา เอาซากหมาป่าในมิติออกมาวางกองไว้ แต่ทว่า...

"หา! เดี๋ยวนะ!" เฝิงชิงคว้าแขนลู่ไหวอันหมับ! "คุณบอกว่าคุณกำจัดฝูงหมาป่าหมดแล้ว? ไหนบอกว่าตามไม่ทันไง?”

“นั่นสิ! สหายลู่ คุณไล่ล่าหมาป่าจนเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า?" คนจากกองกำลังติดอาวุธและสถานีตำรวจมองลู่ไหวอันด้วยสายตาไม่เชื่อถือ ไหนบอกว่าตามไม่ทันไง! วิ่งตามยังไม่ทัน แล้วจะไปจัดการพวกมันได้ยังไง?

ลู่ไหวอันหันกลับมายิ้ม "ฝูงหมาป่าเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น คิดจะใช้แผนกับผม ผมก็ต้องซ้อนแผนสิครับ อยู่ที่ว่าใครจะหลงกลใคร”

“แผน? คุณใช้แผนอะไร?" เฝิงชิงซักไซ้ "แผนของผมก็คือซ้อนกลพวกมันครับ หมาป่าอยากจะตัดกำลังผม ผมก็เลยแกล้งทำเป็นเหนื่อย แกล้งทำเป็นวิ่งตามไม่ไหว แล้วพวกมันก็วิ่งย้อนกลับมารุมผมจริงๆ"

เฝิงชิงตบมือฉาดใหญ่ "ฉันว่าแล้วว่าไอ้หมาป่าพวกนี้มันร้าย มันคิดจะให้คุณหมดแรงจริงๆ ด้วย”

“แต่ว่า... ต่อให้คุณซ้อนกล วิ่งไล่ตามมาตั้งนานขนาดนั้น ก็ต้องเหนื่อยจริงๆ บ้างแหละ! ยังมีแรงสู้กับฝูงหมาป่าอีกเหรอ? แถมยังฆ่าพวกมันได้หมดอีก?" เฝิงชิงไม่อยากจะเชื่อ คนจากกองกำลังติดอาวุธและสถานีตำรวจก็ไม่อยากจะเชื่อ แม้แต่เจิ้งเหยียนก็ยังไม่อยากจะเชื่อ หมาป่าที่เหลืออย่างน้อยๆ ก็สิบกว่าตัว แถมยังมีจ่าฝูงรวมอยู่ด้วย ลู่ไหวอันคนเดียวจะไปสู้พวกมันได้ยังไง

ลู่ไหวอันลูบจมูกแก้เก้อ พูดว่า "คงเป็นเพราะพวกมันประมาทเกินไปมั้งครับ! วิ่งเข้ามาหาผมดื้อๆ ผมก็เลยมาหนึ่งฟันหนึ่ง จัดการไปทีละตัว! เลือดหมาป่าเลยเปรอะเต็มตัวแบบนี้ไงครับ!" ถ้าไม่มีมิติช่วย เขาคงยากจะรอดจากฝูงหมาป่ามาได้ครบสามสิบสองแบบนี้! แต่พอมีมิติ... หึหึ

ทุกคนมองคราบเลือดบนตัวลู่ไหวอัน ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ! ถ้าไม่ได้ผ่านการต่อสู้ดุเดือดมา จะมีเลือดเปรอะขนาดนี้ได้ยังไง! เมื่อทุกคนมายืนอยู่หน้ากองซากศพหมาป่า ก็เชื่อคำพูดของลู่ไหวอันอย่างสนิทใจ จ่าฝูงนอนจมกองเลือด ขาข้างหนึ่งกระเด็นไปทาง ตัวกระเด็นไปทาง เฝิงชิงอ้าปากค้าง กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ เขายกนิ้วโป้งให้ลู่ไหวอัน ยอมรับจากใจเลยว่า ลู่ไหวอันไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ!

"สหายลู่ ฉันประเมินคุณต่ำไปจริงๆ คุณเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย!" ถ้าแค่ฟังจากเมิ่งจื่อเจี๋ย เขาคงคิดว่าเด็กมันโม้ แต่พอมาเห็นภาพตรงหน้า เขาต้องยอมรับว่า ลู่ไหวอันมีของจริงๆ อาจจะมากกว่า 'มีของ' ด้วยซ้ำ อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยเจอใครเก่งขนาดนี้มาก่อน ไม่ใช่แค่ทักษะการล่าสัตว์ แต่ความเร็ว พละกำลัง สติปัญญา และความคล่องตัว ต้องอยู่ในระดับสุดยอดทั้งหมด ดูจากท่าทางของพรานเฒ่าอย่างเจิ้งเหยียนก็รู้ เขาเองก็นับถือลู่ไหวอันจากใจจริง

ลู่ไหวอันทำให้เจิ้งเหยียนทึ่งในตัวเขาอีกครั้งแล้วจริงๆ ส่วนคนที่เหลือไม่ต้องพูดถึง หมาป่าตัวเดียวยังรับมือไม่ไหว นี่เล่นจัดการทั้งฝูง ดูจากบาดแผลบนตัวหมาป่าเกือบทั้งหมดเกิดจากมีดสปาร์ตาเล่มนั้น สมาชิกกองกำลังติดอาวุธอดสงสัยไม่ได้ว่า มีดในมือลู่ไหวอันเป็นมีดวิเศษหรือเปล่า? อ้อ! ไม่ใช่สิ มีดก็คือมีดเล่มเดิม แต่มันอยู่ที่ว่าคนใช้มีดเป็นใครต่างหาก

"ยืนบื้อกันทำไมครับ? หมาป่าพวกนี้พวกคุณไม่เอาเหรอ? รีบขนกลับไปเถอะ! เนื้อหมาป่าถึงจะรสชาติไม่ดี แต่อย่างน้อยก็เป็นเนื้อนะ! แถมยังบำรุงกำลังดีนักแล!" ทุกคนถึงเพิ่งได้สติ "ใช่ๆ ทุกคนรีบมาช่วยกันจัดการซากหมาป่า เนื้อหมาป่าก็เนื้อเหมือนกัน! ฉันไม่รังเกียจหรอก อีกอย่างหนังหมาป่าราคาดีจะตาย!”

“ฉันยังไม่เคยกินเนื้อหมาป่าเลย! ได้ยินแต่เขาว่าไม่อร่อย คราวนี้ต้องขอลองหน่อย!”

“สารวัตรครับ มีส่วนแบ่งของสถานีตำรวจเราไหมครับ! พวกเราก็ส่งคนมาช่วยนะ!”

“มีสิ มีแน่! เดี๋ยวฉันทำเรื่องขอเลขาธิการเมิ่ง อย่างน้อยต้องแบ่งให้เราสักสองตัว!”

“เยี่ยมไปเลย! ฉันช่วยแบกเอง!"

พอได้ยินว่ามีเนื้อกิน ทุกคนก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที นอกจากสิบกว่าตัวตรงนี้ ยังมีอีกสิบกว่าตัวที่จุดปะทะจุดแรก หมาป่าตัวหนึ่งหนักประมาณร้อยจิน จ่าฝูงน่าจะหนักกว่าหน่อย ประมาณร้อยสี่สิบจิน รวมๆ แล้วได้เนื้อหลายพันจิน! แค่คิดก็ใจเต้นรัวแล้ว เนื้อเยอะขนาดนี้ อย่าว่าแต่ปีข้าวยากหมากแพงเลย ต่อให้เป็นปีปกติก็ยังไม่กล้าฝัน!

ลู่ไหวอันเตรียมจะเข้าไปช่วย แต่เฝิงชิงห้ามไว้ "คุณไม่ต้องขยับ พักผ่อนเถอะ ให้พวกเขาทำไป ล่าหมาป่าทำไม่ได้ แค่แบกหมาป่ากลับยังทำไม่ได้อีกหรือไง?" ตอนนี้เขามองลู่ไหวอัน ยิ่งมองยิ่งถูกชะตา นึกชมลูกชายในใจว่าตาถึงจริงๆ ที่คบหาสมาคมกับน้องชายดีๆ แบบนี้