ตอนที่ 94 ไม่ต้องช่วย

ฝูงหมาป่าระแวดระวังตัวแจ พวกมันค่อยๆ ย่างสามขุมเข้ามาอย่างเชื่องช้า และครั้งนี้จ่าฝูงก็แฝงตัวอยู่ในกลุ่มด้วย ลู่ไหวอันยืนรออย่างสงบนิ่ง มือกระชับมีดสปาร์ตาแน่น ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของลู่ไหวอัน ตามติดมาด้วยหมาป่าอีกหลายตัว ลู่ไหวอันไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ตัวไหนเข้ามาพ่อจะฟันไม่เลี้ยง มีดสปาร์ตาตวัดวูบ ฟันหมาป่าตัวแรกกระเด็นกลับไป แถมยังเฉือนขาหน้ามันขาดกระจุย จากนั้นเขาก็ดีดตัวขึ้นมายืนหยัด รับมือหมาป่าตัวที่เหลือที่กำลังพุ่งเข้ามา ลู่ไหวอันทุ่มสมาธิทั้งหมดต่อกรกับฝูงหมาป่า แต่จำนวนของพวกมันเยอะเกินไปจริงๆ หมาป่าตัวหนึ่งฉวยโอกาส พุ่งเข้ามาหมายจะงับแขนลู่ไหวอัน ลู่ไหวอันคิดในใจ ในที่สุดก็จับจังหวะได้สักที ถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วย ฉันคงโดนกัดไปแล้วจริงๆ แต่ในเมื่อไม่มีใคร งั้นก็ขอใช้มิติช่องว่างให้สะใจหน่อยเถอะ "เก็บ!"

วินาทีที่เขี้ยวหมาป่าสัมผัสแขนเสื้อ ร่างของมันก็หายวับไปในอากาศ ประหยัดเวลาแถมประหยัดแรง ลู่ไหวอันตัดสินใจยืนนิ่งๆ รอให้ฝูงหมาป่าดาหน้ากันเข้ามา! พวกหมาป่ายังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นเหยื่อยยืนนิ่งก็แย่งกันกระโจนเข้าใส่ "เก็บ!”

“เก็บ!" ลู่ไหวอันเพียงแค่ท่องในใจ พริบตาเดียว หมาป่าเกินครึ่งฝูงก็หายวับไปกับตา

เหลือหมาป่ารอดอยู่แค่สามตัว พอเห็นท่าไม่ดี พวกมันก็ทำท่าจะหนี ลู่ไหวอันชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว ปัง! ปัง! ปัง!

หมาป่าทุกตัวไม่ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วง ก็เข้าไปอยู่ในมิติของเขาเรียบร้อย เอ๊ะ เดี๋ยวนะ! จ่าฝูงล่ะ? ลู่ไหวอันเพิ่งสังเกตว่าในบรรดาซากหมาป่าและหมาป่าในมิติ ไม่มีตัวจ่าฝูงเลย! หรือว่ามันไม่ได้มา? จะเจ้าเล่ห์เกินไปแล้วมั้ง? ลู่ไหวอันกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นรอยเลือดเป็นทางยาว พอลองตามรอยไปถึงได้รู้ว่า เจ้าหมาป่าตัวแรกที่เขาฟันขาขาดไปนั่นแหละ คือจ่าฝูง! ที่แท้มันรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี เลยฉวยโอกาสเนียนหนีไปเงียบๆ ช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายจริงๆ! น่าเสียดาย ขาขาดไปข้างหนึ่ง จะหนีไปได้ไกลแค่ไหนเชียว ลู่ไหวอันเล็งปืนอีกครั้ง เหนี่ยวไก!

ขอโทษทีนะ ฉันถือว่าล่วงเกินฝูงพวกแกไปแล้ว ขืนปล่อยแกกลับไป คราวหน้าคนซวยอาจจะเป็นฉันก็ได้ สิ้นเสียงปืน ฝูงหมาป่าทั้งหมดก็ถูกกำจัดอย่างราบคาบ

ลู่ไหวอันเหนื่อยหอบจนต้องทิ้งตัวนั่งพักบนพื้น แต่กลิ่นคาวเลือดแถวนี้แรงมาก ต้องรีบจัดการ! เนื้อหมาป่ารสชาติไม่ค่อยดี แต่หนังหมาป่านี่ของดีเลย ลู่ไหวอันไม่ปล่อยทิ้งไว้สักตัว เก็บเข้ามิติเรียบวุธ! ถึงเนื้อจะไม่อร่อย แต่ในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ เอาไปขายที่ตลาดยังไงก็ขายเกลี้ยงแน่นอน ส่วนหมาป่าที่ยังมีชีวิตอยู่ในมิติ ลู่ไหวอันปล่อยพวกมันไว้บนภูเขาลูกหนึ่งในโซนเลี้ยงสัตว์ป่า และจำกัดบริเวณให้หากินได้แค่บนภูเขาลูกนี้เท่านั้น! มิติเลี้ยงสัตว์ป่าน่าจะอัปเกรดได้อีกในอนาคต การรักษาสมดุลระบบนิเวศข้างในจึงจำเป็น แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา เขาเลยต้องจำกัดพื้นที่พวกมันไว้ก่อน กันไม่ให้ไปรังแก 'เสบียง' อย่างอื่นของเขา

แต่ดูเหมือนมิติจะมีความผิดปกติบางอย่าง รู้สึกว่าข้างในจะครึกครื้นขึ้นชอบกล ลู่ไหวอันยังไม่มีเวลาไปสนใจ เก็บกวาดสนามรบเสร็จก็เตรียมตัวเดินกลับ คราวนี้เขาไม่รีบร้อน เดินทอดน่องชมวิว เผื่อเจอสัตว์เล็กสัตว์น้อยระหว่างทาง แต่ก็นะ มีกลิ่นอายหมาป่าคลุ้งขนาดนี้ สัตว์น้อยใหญ่คงหนีเตลิดไปหมดแล้ว

ในขณะที่ลู่ไหวอันเดินเอื่อยเฉื่อยกลับทางเดิม อีกด้านหนึ่งมีกลุ่มคนกำลังรีบร้อนขึ้นเขา และมาถึงจุดที่กองกำลังติดอาวุธเคยปะทะกับฝูงหมาป่า "สารวัตรเฝิง สหายเจิ้ง ตรงนี้แหละครับ! ตรงนี้เลยที่พวกเราโดนล้อม ตอนนั้นสหายคนนั้นยิงปืนใส่ไม่ยั้ง แม่นทุกนัด แล้วก็ชักมีดไล่ฟันหมาป่าตายไปหลายตัว จนพวกมันรู้ว่าสู้ไม่ได้เลยถอยหนี พวกเราถึงรอดมาได้ ใครจะไปคิดว่าสหายคนนั้นจะวิ่งไล่ตามฝูงหมาป่าไปเฉยเลย นี่... นี่มันบ้าบิ่นเกินไปแล้ว! คนเจ็บเราเยอะเกินไป ช่วยอะไรไม่ได้ เลยต้องถอยกลับไปก่อน"

"เขาไปทางไหน?" เจิ้งเหยียนถามเสียงเข้ม! เจ้าหน้าที่กองกำลังติดอาวุธชี้ไปทางหนึ่ง "ทางโน้นครับ! ดูเหมือนจ่าฝูงจะสั่งการมาจากทางนั้น เขาคงตามไปจัดการจ่าฝูง"

"สหายเจิ้ง เราจะตามไปดูไหม?”

“ไปสิ! พี่ลู่ทำแบบนี้เพื่อตัดรากถอนโคน ถ้าไม่กำจัดจ่าฝูง ต่อให้ฆ่าลูกสมุนหมด สักวันมันก็จะรวบรวมฝูงใหม่กลับมาอีก ถึงตอนนั้นกองพลตระกูลหลี่คงได้ถูกล้างบางจริงๆ"

"แต่... แต่ถ้าเข้าไปแล้วเจอฝูงหมาป่าอีกจะทำยังไง? สหายเจิ้ง คุณไม่รู้อะไร หมาป่าพวกนี้ฉลาดเป็นกรด รู้จักวางแผนรบ พวกเราไม่ใช่คู่มือมันหรอก" แม้เลขาธิการเมิ่งจะกำชับว่าเข้าป่าลึกต้องเชื่อฟังสหายเจิ้ง แต่เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ เจ้าหน้าที่กองกำลังติดอาวุธก็เริ่มปอดแหก ไม่อยากเดินลึกเข้าไปอีกแล้ว

เฝิงชิงแค่นเสียงฮึ ก้าวออกมาข้างหน้า "เชื่อสหายเจิ้ง เดินหน้าต่อ!”

“ไอ้ขี้ขลาดตาขาว! สหายลู่น้อยกล้าบุกเดี่ยวเข้าป่าเพื่อช่วยพวกแก เพื่อกำจัดจ่าฝูงเขาก็ยังกล้าไล่ตามไปคนเดียว แกยังมีหน้ามาปอดแหกตรงนี้อีก น่าขายหน้าชะมัด กลับไปฉันต้องคุยกับหัวหน้ากองกำลังติดอาวุธของแกหน่อยแล้ว ว่าฝึกอบรมกันมายังไง”

“สหายตำรวจทุกคน ตามฉันมา! เราจะเข้าป่าไปดูซิว่าไอ้หมาป่าพวกนี้มันจะแน่สักแค่ไหน!"

เฝิงชิงเคยผ่านสมรภูมิรบ เกลียดพวกขี้ขลาดตาขาวที่สุด จึงด่ากราดทันที เจ้าหน้าที่กองกำลังติดอาวุธสะดุ้งโหยง นี่มันสารวัตรสถานีตำรวจนะเว้ย ขืนไปฟ้องหัวหน้าเขาจริง อนาคตดับวูบแน่! "คะ... ใครบอกว่าผมกลัว! ผมแค่ชี้แจงสถานการณ์ให้ฟังเฉยๆ ว่าต้องระวังหมาป่า สหายลู่ช่วยชีวิตพวกเราไว้ ผมก็ต้องเข้าไปช่วยเขาอยู่แล้ว"

เจิ้งเหยียนเดินนำหน้า หันกลับมามองด้วยสายตาเย็นชา "ใครบอกว่าเขาต้องการให้แกช่วย?"

เจ้าหน้าที่กองกำลังติดอาวุธเดินตามต้อยๆ พลางบ่นอุบอิบ "ทำไมจะไม่ต้องการให้ช่วยล่ะ ตอนนี้เราก็กำลังไปช่วยเขาไม่ใช่เหรอ? เฮ้อ! เขาไม่น่าบุกเดี่ยวเข้าป่าลึกไปเลย จ่าฝูงหนีไปได้ก็ช่างมันสิ รักษาชีวิตตัวเองไว้สำคัญกว่า เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง โอกาสจัดการจ่าฝูงไม่ได้มีแค่ครั้งนี้สักหน่อย ครั้งหน้าค่อยมาใหม่ก็ได้! ทำไมต้องทำเก่งวิ่งตามไปคนเดียว เขาเก่งก็จริง แต่คนเดียวสู้กับหมาป่าทั้งฝูง แถมมีจ่าฝูงอยู่ด้วย โอกาสชนะแทบจะเป็นศูนย์!"

เจ้าหน้าที่คนนั้นคิดในใจว่า ถ้าลู่ไหวอันไม่ตามเข้าไป ป่านนี้เขาคงได้กลับคอมมูนพร้อมขบวนแล้ว ไม่ต้องมาเดินตัวสั่นเป็นคนนำทางเข้าป่าลึกแบบนี้หรอก เฮ้อ! ซวยชะมัดที่เหลือแค่เขาคนเดียวที่ไม่บาดเจ็บ! คนอื่นไม่ว่าจะเจ็บมากเจ็บน้อยก็โดนกันถ้วนหน้า แม้แต่พรานคนนั้นยังโดนกัด เขาเดินคอตกตามขบวนไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงสหายเจิ้งตะโกนลั่น "ลู่ไหวอัน!"

เขารีบเงยหน้าขึ้น "เป็นไง? เจอสหายลู่แล้วเหรอ? สหายลู่คงจะ..." เขาเตรียมใจรับสภาพที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว แต่พอเงยหน้าขึ้นมอง กลับเห็นคนเป็นๆ ยืนอยู่ตรงหน้า ครบสามสิบสองประการ