ตอนที่ 93 รับมือฝูงหมาป่า

กองกำลังติดอาวุธเคลื่อนขบวนไปอย่างยากลำบาก ฝูงหมาป่าคอยจ้องตะครุบเหยื่ออยู่ด้านหลังตลอดเวลา เมื่อกองกำลังติดอาวุธขยับ ฝูงหมาป่าก็ขยับตามติดทุกฝีก้าว ราวกับพร้อมจะเปิดฉากโจมตีได้ทุกเมื่อ ลู่ไหวอันนั่งอยู่บนกิ่งไม้ มองเห็นความเคลื่อนไหวของฝูงหมาป่าได้ชัดเจน เขาประทับปืน เล็งไปที่หมาป่าตัวหนึ่ง นี่คือการเดิมพัน เขาเดิมพันว่าหากลั่นไกนัดนี้ลงไป ฝูงหมาป่าจะเลือกบุกโจมตี หรือเลือกที่จะล่าถอย แต่ดูจากสถานการณ์ของกองกำลังติดอาวุธตอนนี้ หากฝูงหมาป่าเลือกบุก พวกเขาต้องมีการสูญเสียเกิดขึ้นแน่นอน ลู่ไหวอันจึงลังเลอยู่บ้าง ทว่าต่อให้เขาไม่ยิง ฝูงหมาป่าก็จะบุกอยู่ดี ดูจากการกระทำของพวกมันตอนนี้ก็รู้แล้ว ชัดเจนว่าพวกมันไม่คิดจะถอย!

แต่กองกำลังติดอาวุธกลับไม่รู้ตัวเลยว่าตกอยู่ในสถานการณ์ไหน กลับยิ่งเดินยิ่งดีใจ คิดว่าฝูงหมาป่าเสียพรรคพวกไปสองตัวแล้วคงจะกลัวจนหัวหด ไม่กล้าบุกเข้ามาอีก โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาเดินหน้าไปได้สิบกว่าเมตรแล้ว ฝูงหมาป่าก็ยังทำแค่เดินตามอยู่ห่างๆ

"หัวหน้า ดูท่าพวกมันจะกลัวจนไม่กล้าเข้ามาแล้วครับ!" หัวหน้ากองกำลังติดอาวุธรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เมื่อกี้พวกมันยังกร่างอยู่เลย ตอนนี้หางจุกตูดกันหมดแล้ว "ใช่ ต้องขอบคุณสหายท่านนั้นจริงๆ ที่ช่วยเปิดวงล้อมให้ ขอแค่เราพ้นวงล้อมของพวกมันไปได้ พวกมันก็ทำอะไรเราไม่ได้แล้ว ทุกคนเร่งฝีเท้าหน่อย พยายามเดินออกไปทางนอกป่า ยิ่งห่างออกไปเท่าไหร่เรายิ่งปลอดภัย"

กองกำลังติดอาวุธเร่งฝีเท้าขึ้น ทำให้ฝูงหมาป่าเกิดความโกลาหลเล็กน้อย จังหวะนี้เอง ลู่ไหวอันเล็งเป้าแล้วเหนี่ยวไก!

ปัง! หมาป่าตัวหนึ่งล้มลง คราวนี้ลู่ไหวอันไม่ลังเลอีกต่อไป ยิงนัดที่สองต่อทันที

ปัง! ยิงต่อ!

ฝูงหมาป่าแตกกระเจิง ต่างพากันหลบหนีและเห่าหอนระงม แต่ไม่ไกลจากภูเขาลูกนั้น ก็มีเสียงเห่าหอนของจ่าฝูงดังขึ้น นี่คือสัญญาณบุก! เสียงปืนดังขึ้นทำเอาหัวหน้ากองกำลังติดอาวุธตกใจ แต่โชคดีที่ยังตั้งสติได้ทัน "เร็วเข้า! ทุกคนหยุด! เตรียมต่อสู้!"

ฝูงหมาป่าพุ่งเข้ามา ใจลู่ไหวอันเต้นรัว แต่มือยังคงทำงานไม่หยุด ขึ้นลำ! เล็ง! ยิง! ขึ้นลำ! เล็ง! ยิง!

หมาป่าล้มลงทีละตัว แต่ก็มีบางตัวหลุดรอดไปถึงตัวกองกำลังติดอาวุธได้! ตอนแรกกองกำลังติดอาวุธยังพอจะยิงสกัดได้ แต่พอหมาป่าเข้าประชิดตัว ก็แทบจะใช้ปืนไม่ได้แล้ว หมาป่ากระโจนใส่คน บางตัวกัดเข้าที่แขน บางตัวกัดเข้าที่ขา

ปัง! ปัง! ลู่ไหวอันยิงเก็บไปอีกสองตัว แต่พอหมาป่ากับคนเริ่มนัวเนียกัน สถานการณ์ก็ยิ่งยุ่งยาก การเคลื่อนไหวเปลี่ยนไปมาตลอดเวลายากจะเล็งเป้า เขารีบรูดตัวลงจากต้นไม้ เก็บปืน แล้วชักมีดสปาร์ตาออกมา พุ่งตรงไปยังกองกำลังติดอาวุธ

สมาชิกกองกำลังติดอาวุธเริ่มสิ้นหวัง หากถูกหมาป่ากัดเข้าแล้ว มันไม่มีทางปล่อยปากแน่ เสียงปืนจากระยะไกลเงียบลง แสดงว่าสหายที่คอยช่วยพวกเขาก็คงจนปัญญาแล้ว "อ๊าก!" ชายหนุ่มคนหนึ่งถูกกัดแขนจนเนื้อหลุดไปก้อนใหญ่ "หัว... หัวหน้า ผมไม่ไหวแล้ว ผมคงต้องตายที่นี่!"

พรานหลี่จากกองพลตระกูลหลี่ก็ถูกหมาป่าตัวหนึ่งกัดที่ขา เขาพยายามใช้พานท้ายปืนทุบหัวมันอย่างบ้าคลั่ง "จบกัน! จบเห่แล้ว! ตายกันหมดแน่!"

หัวหน้ากองกำลังติดอาวุธอยากจะปลอบใจลูกน้อง แต่เขาเองก็ถูกหมาป่าสองตัวรุมเล่นงาน จนไม่มีโอกาสได้พักหายใจ หมาป่าตัวหนึ่งกัดมือเขาไว้ อีกตัวพุ่งเข้าใส่หน้าหมายจะขย้ำคอหอย เขาพยายามจะยกมือขึ้นบัง แต่ก็ติดที่หมาป่าอีกตัวดึงรั้งไว้ ถ้าโดนกัดคอ คือตายสถานเดียว ในวินาทีที่เขาคิดว่าคงไม่รอดแล้ว มีดสปาร์ตาเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เคร้ง! เสียงคมมีดปะทะกะโหลกดังสนั่น หมาป่าตัวนั้นไม่ตาย แต่ก็สลบเหมือดไป ลู่ไหวอันตวัดมีดกลับหลัง ฟาดใส่หมาป่าอีกตัวที่กัดมือหัวหน้ากองกำลังอยู่ พละกำลังของเขาเหนือกว่าคนทั่วไปมาก เมื่อฟันลงไปเต็มแรง กะโหลกหมาป่าบางตัวถึงกับยุบ ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากที่คาดไว้ไม่เกิดขึ้น กลับกลายเป็นมือที่เบาลง หัวหน้ากองกำลังลืมตาขึ้นมา พบว่าหมาป่าสองตัวที่โจมตีเขาเมื่อครู่ลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว ไม่สนว่าจะตายหรือยัง เขารีบยิงซ้ำไปอีกสองนัด พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นลู่ไหวอันจัดการหมาป่าไปอีกสามตัวแล้ว!

พระเจ้า! มิน่าล่ะคนคนนี้ถึงกล้าบุกเดี่ยวเข้าป่า! ใช้ปืนก็ยิงหนึ่งนัดเก็บหนึ่งตัว ใช้มีดก็ฟันหนึ่งทีเก็บหนึ่งตัว หัวหน้ากองกำลังมองตามหลังด้วยความเลื่อมใส ลู่ไหวอันฟันไปหนึ่งดาบ เขาก็ยิงซ้ำไปหนึ่งนัด

แต่ไม่นานนัก เสียงเห่าหอนของจ่าฝูงก็ดังมาจากบนเขา หมาป่าที่เหลืออีกสิบกว่าตัวรีบถอยทัพอย่างเป็นระเบียบ ไม่ได้! จะปล่อยให้พวกมันหนีไปไม่ได้! ถ้าปล่อยเสือเข้าป่าคราวนี้ ครั้งหน้าจ่าฝูงต้องพาพวกกลับมาอีกแน่ "พวกคุณรีบออกไปก่อน!" ทิ้งท้ายไว้ประโยคเดียว ลู่ไหวอันก็วิ่งไล่ตามฝูงหมาป่าไป

"เดี๋ยวสิ สหาย! อย่าไปนะ! โธ่เอ๊ย! สหาย!" หัวหน้ากองกำลังตะโกนไล่หลัง เมื่อกี้ยังชื่นชมในความกล้าหาญอยู่หยกๆ ทำไมตอนนี้ถึงได้บุ่มบ่ามขนาดนี้ แต่พอมองกลับมา เห็นคนนอนร้องโอดโอยเกลื่อนพื้น กับซากหมาป่าอีกเกลื่อนกลาด เขาก็ไม่สามารถพาคนตามไปได้ แถมต่อให้ตามไป ก็คงตามไม่ทันอยู่ดี!

"หัวหน้า! หัวหน้า! เชื่อสหายคนนั้นเถอะครับ พวกเรากลับกันก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยไปตามคนมาช่วย ลำพังพวกเราคงช่วยอะไรไม่ได้หรอกครับ" เขานิ่วหน้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "นายพูดถูก เรากลับกันก่อน เร็วเข้า คนที่ไหวช่วยหามคนที่เจ็บหนัก คนที่พอเดินได้ก็ประคองตัวเดินไปเอง" มือเขาเองก็บาดเจ็บ แต่ก็ยังช่วยพยุงเหล่าเฉินขึ้นมา ช่วยไม่ได้ แทบไม่มีใครรอดพ้นจากรอยขีดข่วน ทุกคนต่างบาดเจ็บกันไม่มากก็น้อย

ลู่ไหวอันทุ่มสุดตัวไล่ตามฝูงหมาป่า จนเมื่อพวกมันไปรวมตัวกับจ่าฝูง เขาถึงได้เห็นโฉมหน้าของมัน หางชี้ตั้งสูง รูปร่างใหญ่โตและกำยำกว่าหมาป่าตัวอื่นอย่างเห็นได้ชัด มิน่าล่ะจ่าฝูงถึงไม่ยอมโผล่หัวออกมา ขืนโผล่มาก็กลายเป็นเป้านิ่งน่ะสิ!

ลู่ไหวอันไล่ตามฝูงหมาป่าข้ามเขาไปอีกลูก แต่ความเร็วของหมาป่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เขาเริ่มรู้สึกตึงมือขึ้นมาแล้ว ขืนวิ่งต่อไปก็คงตามไม่ทัน มีแต่ต้องรอซุ่มโจมตีครั้งหน้า หรือไม่ก็... ลู่ไหวอันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา ไหนว่าหมาป่าพวกนี้ฉลาดนักไม่ใช่เหรอ! งั้นลองใช้แผนลวงดูหน่อยเป็นไง! ยังไงก็ตามไม่ทันอยู่แล้ว คิดได้ดังนั้น ลู่ไหวอันก็ชะลอฝีเท้าลง ทำท่าเหมือนหมดแรง พอถึงจุดหนึ่ง เขาก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับพื้น แกล้งทำเป็นวิ่งไม่ไหวแล้วจริงๆ เขาหลับตาลง นอนนิ่งรอคอย ถือโอกาสพักเหนื่อยเพื่อออมแรงไว้สู้ต่อ ในขณะที่เขาเคลิ้มเกือบจะหลับ หูพลันได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่าง แผ่วเบามาก ถ้าไม่ใช่เพราะพลังจิตที่แข็งแกร่งของเขาคงไม่ได้ยิน ฝูงหมาป่า! พวกมันย้อนกลับมาแล้ว!

ตอนที่ลู่ไหวอันชะลอฝีเท้าลง จ่าฝูงก็รับรู้ได้ว่ามนุษย์ผู้นี้หมดแรงแล้ว เมื่อไม่เห็นเงาของลู่ไหวอันตามมา จ่าฝูงก็มั่นใจว่าเขาตามพวกมันไม่ทันแน่ ดังนั้น พวกมันจึงย้อนกลับมา หวังจะฉวยโอกาสโจมตีตอนที่ลู่ไหวอันหมดสภาพ ลู่ไหวอันฆ่าพรรคพวกของมันไปตั้งมากมาย มีหรือที่พวกมันจะยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ