ตอนที่ 92 จ่าฝูงจอมเจ้าเล่ห์

"หัวหน้าครับ ทำยังไงดี ฝูงหมาป่าพวกนี้เหมือนจะเล็งเราไว้แล้ว?" พรานหลี่นั่งตัวสั่นอยู่กับพื้น เมื่อนึกขึ้นได้ว่ารอบกายเต็มไปด้วยดวงตาของสัตว์ร้ายที่จ้องเขม็งมาทางเขา "ผมบอกแล้วว่าอย่ามาๆ เข้าป่ามาแบบนี้ เราจะไปสู้หมาป่าตั้งเยอะตั้งแยะได้ยังไง!"

หัวหน้ากองกำลังติดอาวุธคอยระวังภัยรอบด้าน พลางตะคอกเสียงต่ำ "หุบปาก! พวกเราก็มาเพื่อช่วยกองพลตระกูลหลี่ของพวกคุณไม่ใช่หรือไง! ยังจะกล้าพูดจาบั่นทอนกำลังใจอีก!"

ลึกๆ แล้วเขาเองก็เสียใจมากที่ประเมินฝูงหมาป่าต่ำเกินไป เขาเคยคิดว่าการเข้าป่าตามล่าหมาป่าเป็นเรื่องกล้วยๆ กำจัดฝูงหมาป่าเสร็จกลับไปก็คงได้รางวัล ดีไม่ดีตำแหน่งหัวหน้ากองกำลังดีเด่นประจำปีนี้อาจตกเป็นของเขา ใครจะไปคิดว่าเพิ่งเข้าป่ามาได้ไม่เท่าไหร่ ฝูงหมาป่าก็เล่นงานพวกเขาจนอ่วม บาดเจ็บไปหลายคน ยังดีที่ฝั่งหมาป่าก็สูญเสียเหมือนกัน เขาเองก็ยิงตายไปตัวหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ ฝูงหมาป่าจึงถอยร่นไปอยู่ในระยะปลอดภัย และไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้ามา

"ให้คนเจ็บอยู่ตรงกลาง ทุกคนบรรจุกระสุนให้พร้อม เตรียมยิงได้ทุกเมื่อ"

ผ่านไปครู่หนึ่ง มีคนถามขึ้นว่า "หัวหน้าครับ แล้วเหล่าเฉินล่ะจะทำยังไง?”

“เหล่าเฉินกับเหล่าจ้าว..." หัวหน้ากองกำลังนิ่งเงียบไปชั่วขณะ

เหล่าเฉินกับเหล่าจ้าวเป็นคนกลุ่มแรกที่เผชิญหน้ากับฝูงหมาป่า ทั้งสองคนนัดกันไปปลดทุกข์ที่พุ่มไม้ด้านหลัง เดิมทีคิดว่าไปกันสองคนคงไม่มีปัญหา ทุกคนเลยไม่ได้ใส่ใจ นั่งพักผ่อนกันตามปกติ แต่นึกไม่ถึงว่าสักพักจะได้ยินเสียงกรีดร้องของเหล่าเฉิน ตามด้วยเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเหล่าจ้าว กว่าทุกคนจะได้สติ คว้าปืนวิ่งไปทางนั้น ฝูงหมาป่าก็พุ่งเข้ามาแล้ว พวกเขาถึงได้รู้ว่าฝูงหมาป่าสะกดรอยตามพวกเขามาตั้งนานแล้ว หรืออาจจะรอจังหวะที่พวกเขาพักผ่อนหรือมีคนแตกแถว เหล่าเฉินกับเหล่าจ้าวจึงกลายเป็นเหยื่อรายแรก

"เรามีปืน พวกมันไม่กล้าเข้ามาหรอก ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปทางเหล่าเฉินกับเหล่าจ้าว อย่างน้อยก็ไปดูอาการพวกเขาหน่อย!" เมื่อกลุ่มคนค่อยๆ เคลื่อนตัว ฝูงหมาป่าก็ตามติดไปทางด้านหลัง!

ลู่ไหวอันอยู่บนต้นไม้ มองด้วยความสงสัย เกิดอะไรขึ้น ทำไมคนพวกนั้นไม่เดินออกไปทางนอกภูเขา แต่กลับเดินลึกเข้าไปในป่าอีกล่ะ! เวลานี้เขาอยากได้กล้องส่องทางไกลใจจะขาด!

ลู่ไหวอันรอจนฝูงหมาป่าผ่านไปแล้วจึงค่อยๆ แอบตามไป ในที่สุดเขาก็เห็นภาพตรงหน้า กลุ่มคนแหวกพุ่มไม้ออก ด้านในมีคนนอนอยู่บนพื้นสองคน และดูเหมือนอาการของสองคนนั้นจะไม่สู้ดีนัก!

ลู่ไหวอันเริ่มร้อนใจ ฝูงหมาป่ายังคงนิ่งเฉย ราวกับกำลังวัดความอดทนว่าใครจะหมดความอดทนก่อนกัน "หัวหน้า เหล่าเฉินดูท่าจะไม่ไหวแล้ว!" เหล่าเฉินถูกกัดที่ลำคอ แต่โชคดีที่ไม่โดนหลอดลม เลยไม่เสียชีวิตคาที่ แต่ขืนปล่อยไว้นานกว่านี้ คงเสียเลือดจนตาย "แล้วจะทำยังไงดี? ถ้าเราไม่กำจัดหมาป่าตอนนี้ ก็ไปไหนไม่ได้เลย!"

คนเจ็บเล็กน้อยสามคน คนเจ็บสาหัสจนหมดสติสองคน จะพาออกไปได้ยังไง? แถมยังต้องระวังการโจมตีจากฝูงหมาป่าตลอดเวลา ดูเหมือนฝูงหมาป่าจะรู้สถานการณ์นี้ดี พวกมันไม่รีบร้อนเลยสักนิด แค่ล้อมกรอบพวกเขาไว้ในระยะปลอดภัย แต่หัวหน้ากองกำลังรู้ดีว่า ทันทีที่การป้องกันของพวกเขามีช่องโหว่ ฝูงหมาป่าก็จะฉวยโอกาสพุ่งเข้าใส่ทันที ทำได้แค่รอความช่วยเหลือเหรอ? ถึงตอนนั้นเหล่าเฉินคงไม่รอดแล้ว?

ลู่ไหวอันตระหนักถึงสถานการณ์ของกองกำลังติดอาวุธ ไม่ได้การแล้ว! จะรอให้จ่าฝูงเผยตัวออกมาเองไม่ได้แล้ว! ต้องเป็นฝ่ายรุกก่อนเหรอ? ลู่ไหวอันกวาดสายตามองฝูงหมาป่า พยายามสังเกตหมาป่าทุกตัวที่มองเห็น! เขามั่นใจว่า จ่าฝูงไม่ได้อยู่ที่นี่! จ่าฝูงมักจะเป็นตัวที่แข็งแรงที่สุดในฝูง และหางของมันจะชี้ตั้งสูง แต่ที่นี่เขาไม่เห็นหมาป่าตัวไหนยกหางสูงเลย ดังนั้นจ่าฝูงไม่อยู่ที่นี่แน่นอน แต่มันกำลังสั่งการมาจากระยะไกล

แบบนี้จัดการยากแน่ ถ้าไม่กำจัดจ่าฝูง ต่อให้ฆ่าหมาป่าตรงนี้หมด มันก็ยังสามารถรวบรวมฝูงใหม่ขึ้นมาได้อีก ช่วยไม่ได้ ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน ช่วยคนของกองกำลังติดอาวุธออกมาให้ได้ ลู่ไหวอันเล็งไปที่หมาป่าตัวที่ดูแข็งแรงที่สุด

ยิง! ปัง! เสียงปืนดังสนั่น ทำให้ทั้งฝูงหมาป่าและกองกำลังติดอาวุธตกใจ "หัวหน้า! ยังมีคนอื่นอยู่! หรือว่าคนอื่นในกองกำลังมาช่วยเราแล้ว!”

“เยี่ยมไปเลย พวกเรารอดแล้ว!" สมาชิกกองกำลังต่างตื่นเต้นดีใจ

หัวหน้ากองกำลังมีสติกว่า เขาเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวรอบข้างอย่างตั้งใจ "ชู่ว!" แต่ข้างนอกมีเพียงฝูงหมาป่าที่แตกตื่น ไม่มีเสียงปืนนัดที่สอง "มีเสียงปืนแค่นัดเดียว ไม่น่าใช่คนของกองกำลัง อาจจะเป็นพรานป่าที่ผ่านมาเจอ แล้วช่วยพวกเราไว้!”

“พรานป่าคนเดียวเหรอ?”

“ใช่ พรานหลี่ กองพลคุณยังมีพรานคนอื่นอีกไหม? หรือว่ามีพรานจากกองพลอื่นมาล่าสัตว์แถวนี้บ้างหรือเปล่า?"

พรานหลี่คิดครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า "ไม่มีแล้วครับ กองพลเรามีผมเป็นพรานคนเดียว ภูเขาแถบนี้เป็นเขตของกองพลเรา พรานจากกองพลอื่นปกติจะไม่ข้ามมา" นี่เป็นธรรมเนียมที่รู้กัน งั้นก็แปลกแล้วสิ!

หัวหน้ากองกำลังตะโกนออกไป "สหาย! ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร อย่าเพิ่งเข้ามานะ! พวกเรารับมือหมาป่าเยอะขนาดนี้ไม่ไหวหรอก คุณรีบถอยออกไป ไปตามคนจากกองกำลังที่คอมมูนมาช่วย บอกเขาว่าพวกเราโดนฝูงหมาป่าล้อม มีคนบาดเจ็บสาหัส ขอให้ส่งกำลังเสริมมาด่วน" ทว่า คำตอบที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงสะท้อนของเขาเอง

ลู่ไหวอันกำลังจับตาดูการเคลื่อนไหวของฝูงหมาป่าอย่างใกล้ชิด หลังจากหมาป่าตัวนั้นล้มลง ก็มีตัวอื่นเข้ามาแทนที่ทันที แต่ฝูงหมาป่าค่อยๆ ถอยร่นไปข้างหลัง และค่อยๆ ห่างออกไปจากทิศทางที่ลู่ไหวอันอยู่ ขณะเดียวกันมีหมาป่าหลายตัวจ้องมองมาทางนี้ตลอดเวลา เพียงแต่เงาร่างของลู่ไหวอันถูกใบไม้บดบังไว้ จึงยังไม่ถูกพบตัว เขาเล็งอีกครั้ง!

ปัง! หมาป่าอีกตัวล้มลงตามเสียงปืน "คนคนนี้ทำไมยังไม่ไปอีก! คิดจะจัดการฝูงหมาป่าด้วยตัวคนเดียวจริงๆ เหรอ?"

เวลานี้ฝูงหมาป่าเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ หมาป่าจำนวนมากเงยหน้ามองขึ้นไปบนต้นไม้ที่ลู่ไหวอันซ่อนตัวอยู่ ทันใดนั้น หมาป่าตัวหนึ่งในฝูงก็เห่าหอนขึ้นมา นี่คือการส่งสัญญาณบอกจ่าฝูง! ไม่นานนัก เสียงหมาป่าเห่าหอนก็ดังตอบรับมาจากทิศทางไกลออกไปทางซ้ายบน เสียงนี้ทรงพลังและน่าเกรงขามกว่ามาก จ่าฝูง! เจ้าเล่ห์จริงๆ! แอบซ่อนตัวอยู่เองซะด้วย!

หลังจากจ่าฝูงเห่าหอนสองครั้ง ฝูงหมาป่าก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะมีท่าทีจะถอยทัพ ขืนยื้อต่อไป ใครแพ้ใครชนะยังบอกไม่ได้ ลู่ไหวอันยิงแม่นราวจับวาง ขอแค่หมาป่ากล้าเข้ามาใกล้ ก็เสร็จเขาแน่ แต่ที่น่ากลัวคือ ถ้าฝูงหมาป่าไม่เข้าใกล้และไม่โจมตี แต่ล้อมกรอบเอาไว้อย่างนั้น พอคุณจำเป็นต้องลงจากต้นไม้เพื่อบุก ฝูงหมาป่าอาจจะกรูเข้ามาพร้อมกัน และตอนนี้ ลู่ไหวอันมีภารกิจด่วนกว่านั้น คือต้องช่วยคนของกองกำลังติดอาวุธออกจากวงล้อมของฝูงหมาป่าให้ได้ก่อน

ด้วยความน่าเกรงขามจากกระสุนสองนัดของลู่ไหวอัน ทำให้ไม่มีหมาป่าตัวไหนกล้าเข้าใกล้บริเวณนี้ ถือเป็นการเปิดช่องทางให้กองกำลังติดอาวุธได้ ลู่ไหวอันตะโกนเสียงดัง "มาทางนี้!"

"หัวหน้า มีคนอยู่จริงๆ! เขาเรียกให้เราไปทางนั้น!" หัวหน้ากองกำลังดูสถานการณ์ของฝูงหมาป่า ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นโอกาสเหมาะ "เร็วเข้า! เก็บของ พวกนายดูแลคนเจ็บให้ดี พวกเราจะฝ่าวงล้อมออกไป!" แบ่งคนไปดูแลคนเจ็บ ที่เหลือคอยระวังป้องกัน เหลือคนที่มีปืนพร้อมรบแค่สี่คน ต้องกระจายกันคุ้มกันคนละทิศ!