ตอนที่ 91 การเผชิญหน้าของฝูงหมาป่ากับกองกำลังติดอาวุธ

หัวหน้ากองพลหลี่รีบลุกขึ้นยืน เพ่งสายตามองไป เป็นอย่างที่เขาบอกจริงๆ มีชายหนุ่มคนหนึ่งสะพายปืนเดินตรงมายังกองพลตระกูลหลี่ ฝีเท้าของเขาคล่องแคล่วว่องไว เพียงครู่เดียวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้า หัวหน้ากองพลหลี่ขมวดคิ้วเดินเข้าไปหา "พ่อหนุ่ม มาทำอะไรที่กองพลตระกูลหลี่เหรอ? สะพายปืนมาด้วย เป็นคนของกองกำลังติดอาวุธหรือเปล่า?"

ลู่ไหวอันส่ายหน้า "ไม่ใช่ครับ ผมเป็นคนที่เลขาธิการคอมมูนส่งมา ได้ยินว่าพรานป่าของพวกคุณพากองกำลังติดอาวุธเข้าป่าลึกไปแล้วใช่ไหมครับ?"

พอได้ยินว่าเป็นคนของเลขาธิการคอมมูนส่งมา หัวหน้ากองพลหลี่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก คงจะมาสอบถามสถานการณ์กระมัง "ใช่แล้ว พวกเขาออกเดินทางไปตั้งแต่เช้า ป่านนี้ยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย พวกเราก็มารออยู่ที่นี่แหละ! เฮ้อ ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า!" หัวหน้ากองพลหลี่ร้อนใจจนเดินวนไปวนมา

"พวกเขาขึ้นเขาทางไหนครับ คุณพอจะรู้ทิศทางที่พวกเขามุ่งหน้าไปไหม?"

"ทางโน้นไง ปกติพวกเราก็ขึ้นเขากันทางนั้น เดินตามทางนั้นไปจนถึงยอดเขา แต่พวกเราไม่เคยเข้าไปลึกกว่านั้น พอข้ามเขาไปแล้วก็ไม่รู้ว่าพวกเขาไปทางไหนต่อ"

มองตามนิ้วของหัวหน้ากองพลหลี่ไป ที่ตีนเขามีเส้นทางที่ถูกเหยียบย่ำจนเห็นได้ชัดเจน เห็นลู่ไหวอันทำหน้าเคร่งเครียดไม่พูดไม่จา หัวหน้ากองพลหลี่เริ่มใจคอไม่ดี "เอ่อ... สหาย มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า? ทำไมคอมมูนถึงให้เธอมา...?"

"ไม่เป็นไรครับ ทางคอมมูนส่งผมมาช่วยพวกคุณ เดี๋ยวจะมีคนตามมาสมทบอีก" ลู่ไหวอันพูดจบก็ก้าวเท้าเตรียมมุ่งหน้าเข้าป่าทันที

"เฮ้ยๆ สหาย จะไปไหนน่ะ? รออยู่ตรงนี้ก็ได้ ตรงนี้มองเห็นได้ไกล ถ้ามีคนโผล่มาบนเขา เราก็เห็นทันที อยู่ตีนเขา反而มองไม่เห็นนะ รอตรงนี้แหละ!"

"พวกคุณรอเฝ้าที่นี่เถอะครับ ผมไม่ได้จะไปแค่ตีนเขา ผมต้องเข้าป่าไปตามหาพวกเขา!"

"หา? เข้าป่าไปตามหา? เธอเนี่ยนะ? ไปคนเดียว?”

“เดี๋ยวสิ! รอเดี๋ยวก่อน! สหาย อย่าเพิ่งไป! ไหนบอกว่าคอมมูนจะส่งคนมาเพิ่มไง? ไม่รอพวกเขาไปพร้อมกันเหรอ? เฮ้ย อย่างน้อยก็เอาคนในกองพลเราไปด้วยสิ! เข้าป่าลึกคนเดียว เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? สหาย..."

"หัวหน้าครับ ไม่ต้องตามแล้ว เขาเดินไปไกลลิบแล้วครับ"

"โธ่เอ๊ย!" หัวหน้ากองพลหลี่ยิ่งร้อนรน "นี่คนของคอมมูนส่งมาจริงหรือเปล่าเนี่ย? รู้ทั้งรู้ว่าป่าลึกอันตราย ยังกล้าบุกเข้าไปคนเดียว? นี่มันไปรนหาที่ตายชัดๆ"

"ละ... แล้วจะทำยังไงดีครับ? หัวหน้า เราจะตามไปไหม?"

"ตาม? จะตามยังไง? ดูสิ วิ่งตามทันไหมล่ะนั่น!"

พอมองไปที่ทางเดินบนเขา ลู่ไหวอันกลายเป็นจุดเล็กๆ ไกลออกไปเรื่อยๆ "สหายคนนี้เดินเร็วจริงๆ ไม่แน่อาจจะเป็นคนที่คอมมูนส่งมาช่วยพวกเราจริงๆ ก็ได้นะ!"

"เหลวไหล! คอมมูนจะสิ้นคิดขนาดนั้นเลยเหรอ? ปัญหาที่กองกำลังติดอาวุธทั้งกองยังแก้ไม่ได้ จะส่งเด็กหนุ่มอายุยี่สิบมาแก้เนี่ยนะ? จะไหวเหรอ? ต่อให้เขาวิ่งเร็วแค่ไหน จะวิ่งหนีหมาป่าพ้นเหรอ? หนีหมาป่ายี่สิบกว่าตัวพ้นเหรอ? ถึงตอนนั้น หมาป่ายี่สิบกว่าตัว รุมกัดคนละที ก็ไม่เหลือซากแล้ว เร็วเข้า รีบไป! พวกแกสองคนรีบวิ่งไปคอมมูนถามให้รู้เรื่อง ว่าใช่คนที่คอมมูนส่งมาจริงไหม แล้วขอให้คอมมูนส่งคนมาเพิ่มด่วน โธ่เอ๊ย! นี่มันมาหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ! ไม่ได้เรื่องเลย!"

ในขณะที่ถูกมองว่ามาหาเรื่องใส่ตัว ลู่ไหวอันก็ปีนขึ้นมาถึงกลางเขาแล้ว ส่วนทางด้านคอมมูนเพิ่งจะรวมพลเสร็จและเตรียมออกเดินทางมายังกองพลตระกูลหลี่ ลู่ไหวอันมองลงไปที่ตีนเขา ไม่เห็นกลุ่มคนจากกองพลตระกูลหลี่แล้ว ตอนนี้เร่งความเร็วสูงสุดได้แล้วสินะ? เมื่อกี้ยังใช้ความเร็วไม่ถึงครึ่งเลย! ลุย!

การวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดในป่าเขาช่างกินแรงจริงๆ ลู่ไหวอันยืนหอบหายใจมองป่าเบื้องหน้า ข้ามเขาลูกแรกมาแล้ว ตอนนี้ต้องอาศัยร่องรอยรอบตัวเพื่อตัดสินทิศทางของกองกำลังติดอาวุธ กิ่งไม้ในทิศทางตรงหน้ามีรอยถูกฟัน และบนพื้นก็มีรอยเท้าคน ลู่ไหวอันออกเดินทางต่อตามทิศทางนั้น

หลังจากข้ามเขาไปอีกหนึ่งลูก ลู่ไหวอันก็พบรอยเท้าหมาป่า มีหมาป่าผ่านมาทางนี้! แถมยังอยู่บนเส้นทางที่กองกำลังติดอาวุธผ่านไปด้วย! นี่หมายความว่า ฝูงหมาป่าจับตามองกองกำลังติดอาวุธอยู่หรือเปล่า! ดูจากรอยเท้าที่ยังใหม่มาก เป็นไปได้สูงว่าพวกมันอยู่ไม่ไกลแล้ว ดูเหมือนฝูงหมาป่าจะใจร้อนน่าดู! เพิ่งข้ามเขามาแค่สองลูก พวกมันก็ทนรอไม่ไหวแล้ว!

ลู่ไหวอันเดินหน้าต่อ คราวนี้เขาไม่ได้สังเกตแค่ร่องรอยของกองกำลังติดอาวุธ แต่ยังสังเกตหาร่องรอยของหมาป่าด้วย รอยเท้าเยอะมาก ดูท่าจะมีมากกว่ายี่สิบตัว แถมยังมีการแบ่งงานกันชัดเจน จับกลุ่มกันสามถึงห้าตัว มีทั้งเดินนำหน้าและแยกไปขนาบสองข้าง มีระเบียบวินัยและมีการจัดตั้งองค์กร! รับมือยากจริงๆ

ประมาณสิบห้านาทีต่อมา ลู่ไหวอันหยุดชะงักกะทันหัน เดี๋ยวนะ นี่มัน... เขาเงี่ยหูฟัง เสียงหมาป่าเห่าหอน และเสียงตะโกนของคน! เมื่อได้เสียงเป็นตัวบอกทิศทาง ลู่ไหวอันก็รีบพุ่งตัวไปอย่างรวดเร็ว พอเข้าใกล้บริเวณนั้น เขาก็ค่อยๆ ลดความเร็วลง และผ่อนลมหายใจให้เบา ฝูงหมาป่าพวกนี้เจ้าเล่ห์มาก น่าจะมีตัวที่ทำหน้าที่บุกโจมตี และตัวที่ทำหน้าที่เฝ้าระวัง และก็เป็นจริงตามคาด พอลู่ไหวอันเข้าไปใกล้ เขาก็พบหมาป่าสามตัวอยู่ข้างหน้ากำลังสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ หลังจากกวาดสายตาไปรอบหนึ่ง พวกมันก็กลับไปจ้องเขม็งไปข้างหน้า ซึ่งน่าจะเป็นทิศทางของสนามรบ

ลู่ไหวอันแอบปีนขึ้นต้นไม้ด้วยความระมัดระวังและรวดเร็ว พอปีนขึ้นไปสูงพอสมควร ลู่ไหวอันก็มองเห็นภาพเหตุการณ์เบื้องหน้า ฝูงหมาป่าเริ่มเปิดฉากโจมตีแล้ว! พวกมันแบ่งออกเป็นสองวง วงนอกทำหน้าที่เฝ้าระวังและดูต้นทาง พร้อมสแตนด์บายรอพุ่งลงไปสมทบได้ทุกเมื่อ วงในมีหมาป่าประมาณสิบกว่าตัว ล้อมกรอบกองกำลังติดอาวุธและพรานป่าคนนั้นไว้ สมาชิกกองกำลังติดอาวุธสามคนล้มลงกับพื้น บางคนกุมขา บางคนกุมเอว และไม่ไกลจากกลุ่มคน ก็มีหมาป่าตัวหนึ่งนอนตายอยู่ ดูเหมือนจะมีการปะทะกันไปรอบหนึ่งแล้ว และทั้งสองฝ่ายต่างก็สูญเสีย แต่โชคดีที่ฝั่งกองกำลังติดอาวุธยังไม่มีใครเสียชีวิต ฝูงหมาป่าเสียพวกพ้องไปหนึ่งตัว ทำให้พวกมันยิ่งโกรธเกรี้ยว แต่ก็ยังรู้จักเว้นระยะห่าง ไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป เพราะฝั่งคนมีปืน

ลู่ไหวอันเฝ้าสังเกตการณ์อยู่พักใหญ่ แต่ยังไม่ลงมือ เพราะเขากำลังหาตัวจ่าฝูง! แต่มองหาอยู่นานก็ไม่เจอ หรือว่าจ่าฝูงไม่ได้มาด้วย? ถ้าอย่างนั้นคงยุ่งยากแล้ว ไม่สิ จ่าฝูงต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ ที่ฝูงหมาป่านิ่งเงียบอยู่ตอนนี้ ก็เพราะกำลังรอคำสั่งจากจ่าฝูงไงล่ะ! คิดได้ดังนั้น ลู่ไหวอันก็ล้วงปืนออกมาจากมิติช่องว่าง เมื่อกี้ตอนเดินทางเพื่อความคล่องตัว เขาเลยเก็บปืนไว้ในมิติ

ลู่ไหวอันกระชับปืนในมือ เล็งไปทางฝูงหมาป่า รอ... เขากำลังรอสัญญาณเริ่มการโจมตีจากจ่าฝูง ขอแค่จ่าฝูงส่งเสียง ลู่ไหวอันมั่นใจว่าจะปลิดชีพมันได้ในนัดเดียว เพราะทักษะ 'ยิงแม่นราวจับวาง' ที่ระบบให้มาไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และในขณะเดียวกัน กองกำลังติดอาวุธก็กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด! เพราะพวกเขารู้ดีว่า การโจมตีระลอกสองของฝูงหมาป่ากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว