ตอนที่ 90 ความเร็วแปดเท่า

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ไหวอันยอมรับว่าตนเองแข็งแกร่ง ทำเอาทุกคนถึงกับงุนงง นายเร็วขนาดไหนกันเชียว ถึงกล้าพูดจาแบบนี้ แม้แต่เมิ่งจื่อเจี๋ยเองก็เคยเห็นแค่เทคนิคการล่าสัตว์ของลู่ไหวอัน แต่เรื่องความเร็วนั้นยังไม่เคยเห็นกับตา เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาก็เดินไปพร้อมกัน ด้วยความเร็วที่พอๆ กัน!

เฝิงชิงกล่าวขึ้นว่า "คนของสถานีตำรวจและกองกำลังติดอาวุธมีการฝึกซ้อมทุกวัน น่าจะตามเธอทันนะ! ไปด้วยกันดีกว่า อย่างน้อยก็มีคนคอยระวังหลัง”

“นั่นสิครับ! พี่ลู่ ฝูงหมาป่าอันตรายจะตาย ถ้าพี่เจอพวกมันตัวคนเดียวจะทำยังไง?"

ลู่ไหวอันคิดในใจ ถ้าเจอตัวคนเดียวน่ะสิดี! จะได้ใช้มิติช่องว่างได้อย่างอิสระเสรี เจิ้งเหยียนพูดแทรกขึ้นมาว่า "ตอนนี้มีแค่ลู่ไหวอันคนเดียวที่มีโอกาสตามพวกนั้นทัน พูดง่ายๆ ก็คือ ในการเดินทางในป่า ความเร็วของชาวเขาปกติจะเร็วกว่าพวกคุณสองเท่า ความเร็วของผมเร็วกว่าชาวเขาปกติสองเท่า แต่ความเร็วของลู่ไหวอัน เร็วกว่าผมสองเท่า หรือเผลอๆ อาจจะเร็วกว่านั้น!"

สมองของทุกคนคำนวณตัวเลขอย่างบ้าคลั่ง นั่น... นั่นมันเร็วกว่าคนทั่วไปถึงแปดเท่า! เป็นไปได้ยังไง! คนปกติที่ไหนจะทำความเร็วขนาดนั้นได้ ทว่าเจิ้งเหยียนแค่ประเมินคร่าวๆ เขารู้แค่ว่าวันนั้นลู่ไหวอันสามารถเดินออกจากป่าได้ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน! และตอนนี้ความเร็วของลู่ไหวอันก็พัฒนาขึ้นไปอีก ดังนั้นมันย่อมมากกว่าแปดเท่าแน่นอน

เฝิงเจียงข่มความตกตะลึงในใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ถึงความเร็วของลู่ไหวอันเหมือนกัน แต่เขาก็แอบเชิดหน้าขึ้นด้วยความภูมิใจ น้องชายข้าเก่งขนาดนี้เชียว! เฝิงชิงหรี่ตามองลู่ไหวอัน ไม่รู้ว่าเชื่อหรือไม่ แต่เขารู้สึกว่าคนคนนี้ช่างเป็นวัตถุดิบชั้นดีในการเป็นทหาร! ถ้าในสนามรบสมัยก่อนมีคนแบบนี้...

เมิ่งจื่อเจี๋ยพูดด้วยความช็อก "พี่... พี่ลู่ งั้นเมื่อวานที่เราขึ้นเขาด้วยกัน ในสายตาพี่มันก็แค่การเดินเล่นสินะ!" พอนึกถึงสภาพตัวเองที่หอบแฮกเหมือนหมาเมื่อวาน เขาก็รู้สึกอับอายขึ้นมา ลู่ไหวอันก้มหน้ากระแอมเบาๆ สองที เดินเล่นก็เวอร์ไป! "อย่าเพ้อเจ้อน่า รีบไปเอากระสุนมาให้ฉัน ฝูงหมาป่าไม่คอยท่าหรอกนะ!”

“ได้ๆ ผมไปเอาเดี๋ยวนี้แหละ!"

เมิ่งฉางอวี่ได้สติจากความตกตะลึง รีบคว้ามือลู่ไหวอันไว้ "สหายลู่ อาฝากสหายในกองกำลังติดอาวุธด้วยนะ ส่วนเรื่องฝูงหมาป่า ถ้าสู้ไหวก็สู้ ถ้าไม่ไหวก็ช่างมันเถอะ ขอแค่พากองกำลังติดอาวุธกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอ"

"เรื่องพาคนกลับมาอย่างปลอดภัยผมไม่กล้ารับปากนะครับ ได้แต่ภาวนาว่าตอนนี้พวกเขายังไม่เจอฝูงหมาป่าก็แล้วกัน!”

“ครับ ครับ..." ถ้าตอนนี้พวกเขาเจอฝูงหมาป่าเข้าไปแล้ว ต่อให้เป็นเทวดาก็คงช่วยไม่ทัน!

"นี่ครับพี่ลู่ กระสุน! ทั้งหมดร้อยกว่านัด ผมเชื่อมือพี่ ยิงร้อยนัดเข้าเป้าร้อยนัด แค่นี้พอแน่นอน!”

“โอเค ฉันรับไว้ ไปล่ะนะ!"

ลู่ไหวอันเตรียมออกเดินทาง แต่เฝิงเจียงกดไหล่เขาไว้ "ระวังตัวด้วย ความปลอดภัยของตัวเองสำคัญที่สุด! อย่าฝืน! ช่วยได้ก็ช่วย ช่วยไม่ได้ก็ถือว่าเป็นคราวเคราะห์ของพวกนั้น! เราจะไปแย่งคนจากเงื้อมมือพญามัจจุราชไม่ได้หรอกนะ!" เฝิงชิงอยากจะดุลูกชายว่าอย่าพูดจาอัปมงคล แต่ลังเลครู่หนึ่งแล้วก็เลือกที่จะเงียบ ฝ่ายหนึ่งคือน้องชายร่วมสาบาน อีกฝ่ายคือกองกำลังติดอาวุธที่ไม่รู้จัก ลูกชายพูดแบบนี้ก็ไม่ผิด

"ผมรู้ครับพี่ใหญ่ จริงสิ ถ้าบ่ายนี้ผมยังไม่กลับมา พี่ช่วยวานคนไปบอกที่กองพลตงเฟิงหน่อย อย่าบอกว่าผมเข้าป่านะ บอกว่าผมมีธุระต้องค้างที่คอมมูนสักคืน”

“ได้ ไม่มีปัญหา แต่ทางที่ดีรีบกลับมาเร็วๆ ล่ะ" เฝิงเจียงลังเลใจ ไม่รู้ว่าควรปล่อยลู่ไหวอันไปดีไหม แต่ดูจากท่าทางแล้ว ลู่ไหวอันคงต้องไปให้ได้ "งั้นผมล่วงหน้าไปก่อนนะครับ"

ลู่ไหวอันเดินจ้ำอ้าวออกจากตัวเมือง พอเขาลับสายตาไป คนที่เหลือก็รีบแยกย้ายไปจัดการตามแผน พวกเขาต้องรีบไปที่กองพลตระกูลหลี่ให้เร็วที่สุด เพื่อเตรียมการสนับสนุน เมื่อพ้นเขตคอมมูน ลู่ไหวอันก็หมดห่วง ขอแค่บนถนนไม่มีคน เขาก็เร่งฝีเท้าเต็มพิกัด ไม่นานเขาก็เข้าสู่เขตของกองพลตระกูลหลี่

เวลานี้กองพลตระกูลหลี่ดูวุ่นวายโกลาหล ชาวบ้านแทบทุกคนออกมาออรวมกันอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน จับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ปกติเวลานี้บรรยากาศจะเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง แต่การที่กองกำลังติดอาวุธเข้าป่าไปอีกครั้ง ทำให้พวกเขาเริ่มมีความหวัง "นายว่าคราวนี้กองกำลังติดอาวุธจะหาฝูงหมาป่าเจอไหม?”

“ไม่รู้สิ ถ้ายังหาไม่เจออีก หมู่บ้านเราคงจบเห่แน่"

ใครบางคนพูดปนเสียงสะอื้น "บ้านฉันอยู่ตีนเขา ไม่แน่รายต่อไปอาจเป็นบ้านฉัน ตอนนี้ฉันไม่กล้ากลับบ้าน กลางคืนก็ไม่กล้านอน ไม่รู้ล่ะ ถ้าคราวนี้กองกำลังติดอาวุธยังหาไม่เจอ ฉันจะพาเมียกับลูกหนีไปอยู่บ้านแม่ยาย ที่นี่ฉันอยู่ต่อไม่ได้แล้ว"

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งแทรกขึ้นมา "พวกเธอไม่รู้หรอกว่าคืนนั้นมันน่ากลัวแค่ไหน เสียงร้องของหลี่เหล่าซื่อยังก้องอยู่ในหัวฉันอยู่เลย แต่ทำยังไงได้ล่ะ! พวกเราก็ช่วยพวกเขาไม่ได้! ฉันกับผัวจับลูกยัดใส่หีบ แล้วช่วยกันดันประตูไว้สุดชีวิต กลัวว่าหมาป่าจะบุกเข้ามาบ้านเราตอนไหน ไอ้หมาป่าพวกนี้มันฉลาดเป็นกรด พอจัดการบ้านหลี่เหล่าซื่อเสร็จ มันก็หนีไปทันที แต่ครั้งหน้าต้องเป็นบ้านฉันแน่ๆ ไม่รู้ล่ะ ยังไงฉันก็ไม่อยู่ที่กองพลตระกูลหลี่ต่อแล้ว"

มีคนเสริมขึ้นอีก "อ้าว! ถ้าพวกเธอย้ายหนี รายต่อไปก็ต้องเป็นบ้านฉันสิ! งั้นฉันก็ต้องย้ายด้วย!”

“ชู่ว! อย่าเอะอะไป ครั้งนี้กองกำลังติดอาวุธบุกเข้าป่าลึก ต้องหาฝูงหมาป่าเจอแน่ๆ”

“มีแต่ต้องกำจัดให้สิ้นซากเท่านั้น กองพลตระกูลหลี่ถึงจะรอดพ้นจากหายนะครั้งนี้!"

"แต่... แต่เหล่าสือเอ้อร์บอกว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะหานี่นา! แกมีประสบการณ์มากกว่าพวกกองกำลังติดอาวุธตั้งเยอะ!”

“พูดตรงๆ นะ ฉันว่าคนของกองกำลังติดอาวุธดูไม่ค่อยน่าไว้ใจเลย พวกเขาทำเหมือนการเข้าป่าลึกเป็นเรื่องเล่นๆ ยังหัวเราะเล่นหัวกันอยู่เลย ไม่เห็นฝูงหมาป่าอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ”

“เฮ้อ อย่าไปเป็นตัวถ่วงเหล่าสือเอ้อร์ก็แล้วกัน!"

คนในกองพลตระกูลหลี่เกือบทั้งหมดแซ่หลี่ นับตามลำดับอาวุโส พรานป่าเพียงหนึ่งเดียวของหมู่บ้านจัดอยู่ในลำดับที่สิบสอง ทุกคนเลยเรียกเขาว่า 'เหล่าสือเอ้อร์' ดูเหมือนว่าพรานประจำหมู่บ้านจะไม่แนะนำให้ขึ้นเขา "บางทีเหล่าสือเอ้อร์อาจจะแค่ปอดแหกเลยพูดแบบนั้นก็ได้!”

“แกสิผายลม! ถ้าเหล่าสือเอ้อร์ปอดแหก ทั้งกองพลเราก็ไม่มีใครใจกล้าแล้ว แกคิดว่าเหล่าสือเอ้อร์เป็นพรานมาได้ยังไง?”

“ตอนนั้นเหล่าสือเอ้อร์ก็เตือนแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับลูกหมาป่า ดันมีคนรนหาที่ตายเอง!"

"พอได้แล้ว คนก็ตายไปแล้ว จะพูดฟื้นฝอยหาตะเข็บทำไม? พวกเราก็จนปัญญา รอฟังข่าวเงียบๆ เถอะ!”

“ถ้ากองกำลังติดอาวุธยังจัดการไม่ได้ พวกเราก็เตรียมย้ายบ้านจริงๆ เถอะ! กลัวแต่ว่าย้ายบ้านก็ไม่มีประโยชน์ หมาป่ามันจะตามกลิ่นไป..." คำพูดนี้ทำเอาทุกคนขวัญผวา หมาป่าพวกนี้จองล้างจองผลาญไม่เลิกจริงๆ ทันใดนั้น ทุกคนก็เงียบกริบลง

จังหวะนั้นเอง มีคนตะโกนขึ้นเสียงดัง "หัวหน้ากองพล ดูนั่น! มีคนมาทางโน้น แถมยังสะพายปืนมาด้วย!"