ตอนที่ 89 เตรียมตัวช่วยคน

ทุกคนบนโต๊ะอาหารตั้งใจฟังกันอย่างจดจ่อ แม้แต่เฝิงเฉิงอวี้ที่อายุน้อยที่สุดยังจ้องเมิ่งฉางอวี่ตาแป๋ว แต่เมิ่งฉางอวี่กลับจ้องเขม็งไปที่ลู่ไหวอัน ราวกับกำลังพูดให้เขาฟังเพียงคนเดียว "เมื่อไม่กี่วันก่อน คอมมูนหารือกับกองกำลังติดอาวุธ ส่งคนไปหนึ่งหน่วย แต่ซุ่มอยู่ตีนเขาตั้งหลายวันก็ไม่เจอแม้แต่เงาหมาป่า พอตามพรานขึ้นเขา เดินวนไปรอบหนึ่ง ก็ยังไม่พบร่องรอย พวกเราคิดว่าพวกมันคงกลับเข้าป่าลึกไปแล้ว และคงไม่กลับมาล้างแค้นอีก แต่พอทุกคนวางใจ กองกำลังติดอาวุธถอนกำลังกลับเข้าเมือง ฝูงหมาป่าก็โผล่มาอีก!"

ผลลัพธ์ของการปรากฏตัวของฝูงหมาป่า เป็นสิ่งที่คาดเดาได้ไม่ยาก เมิ่งจื่อเจี๋ยตบโต๊ะดังปัง "ไอ้หมาป่าพวกนี้มันจะฉลาดเกินไปแล้ว! รู้จักใช้กลลวงด้วยเหรอ? ถึงตอนแรกคนแซ่หลี่จะโลภมากไปยุ่งกับลูกหมาป่าก่อนก็เถอะ แต่ดูจากท่าทีของพวกมัน กะจะล้างบางกองพลตระกูลหลี่ให้สิ้นซากเลยนี่นา! น่ากลัวชะมัด!"

เฝิงชิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนเสนอว่า "ให้ฉันส่งตำรวจไปช่วยสักกองร้อยไหม?" เมิ่งฉางอวี่โบกมือปฏิเสธ "พวกนายไป ก็ไม่ต่างอะไรกับกองกำลังติดอาวุธหรอก ปัญหาตอนนี้คือไอ้หมาป่าพวกนี้มันเจ้าเล่ห์เหลือเกิน เราหาร่องรอยพวกมันไม่เจอเลย! พรานของกองพลตระกูลหลี่ก็ไม่กล้าพากองกำลังติดอาวุธเข้าป่าลึก เข้าไปแล้วใครจะรับประกันได้ว่าจะเจออันตรายอะไรบ้าง แต่ถ้าจะให้ดักรอ ด้วยความฉลาดของพวกมัน คงรอเก้อแน่ๆ กองกำลังติดอาวุธเองก็ไม่สามารถตรึงกำลังอยู่ที่กองพลตระกูลหลี่ตลอดไปได้"

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบกริบไปชั่วขณะ ลู่ไหวอันรู้ดีว่าที่เมิ่งฉางอวี่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะต้องการลองเชิงเขา แต่หมาป่ายี่สิบกว่าตัวเชียวนะ! นึกถึงตอนเจอหมูป่าสองตัวนั้น ถ้าไม่มีมิติช่องว่าง เขาคงได้ทิ้งชีวิตไว้ที่นั่นแน่ๆ อยากจะจัดการฝูงหมาป่า ไม่ใช้คนจำนวนมาก ก็ต้องใช้มิติช่องว่าง แต่ตัวเลือกใช้คนจำนวนมากนั้นเป็นไปไม่ได้ ด้วยความฉลาดของฝูงหมาป่า พอคนเยอะ พวกมันก็จะหนีเข้าป่าทันที พอเข้าป่า นั่นก็ถิ่นของพวกมันแล้ว ถ้าพวกมันไม่ยอมเผยตัว ต่อให้คนเยอะแค่ไหนก็ไล่ตามไม่ทัน นี่เป็นปัญหาที่แก้ยากจริงๆ ลู่ไหวอันจึงเลือกที่จะเงียบ

ในที่สุดเมิ่งฉางอวี่ก็อดรนทนไม่ไหว "สหายลู่ เธอมีความเห็นเรื่องนี้ยังไงบ้าง? พอจะมีวิธีดีๆ ไหม? ฟังจากที่อาเจี๋ยกับสหายเจิ้งเล่า อาเชื่อว่าฝีมือการล่าสัตว์ของเธอต้องไม่ธรรมดาแน่" เมิ่งฉางอวี่มองอย่างคาดหวัง

"แค่อกๆ จะบอกว่าเก่งกาจคงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ! ประสบการณ์ล่าสัตว์ของผมยังสู้พี่เจิ้งไม่ได้เลย! แค่มีเทคนิคแพรวพราวขึ้นมาหน่อยเท่านั้นเอง หมาป่าฝูงนี้ฉลาดมาก รับมือยากครับ! ลำพังความสามารถของผมคงไม่ไหวหรอก!" ลู่ไหวอันปฏิเสธแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น แต่เมิ่งฉางอวี่กลับยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "งั้นก็ประจวบเหมาะพอดีเลย! ทั้งเธอและสหายเจิ้งก็อยู่ที่นี่ สหายเจิ้งมีประสบการณ์โชกโชน ส่วนเธอมีทักษะการล่าสัตว์ที่แข็งแกร่ง สองคนร่วมมือกัน ต้องช่วยชาวบ้านกองพลตระกูลหลี่ได้แน่นอน กองกำลังติดอาวุธไม่มีประสบการณ์ล่าสัตว์ เข้าป่าไปก็หาหมาป่าไม่เจอ เท่ากับไร้ประโยชน์ พรานของกองพลตระกูลหลี่ปกติก็ล่าแค่ไก่ป่ากระต่ายป่า จะไปกล้างัดข้อกับหมาป่าได้ยังไง ตอนนี้พวกเขา..."

เมิ่งฉางอวี่นึกถึงสภาพที่หัวหน้ากองพลตระกูลหลี่เล่าให้ฟัง ครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกถูกกัดคอขาดกระจุย แม้แต่เด็กเล็กๆ ก็ไม่ละเว้น "สหายเจิ้ง เธออยู่ในป่ามาหลายปี มีวิธีจัดการกับหมาป่าบ้างไหม?"

เจิ้งเหยียนส่ายหน้า "หมาป่าเป็นสัตว์ที่พวกเราไม่อยากยุ่งด้วยที่สุด เลี่ยงได้เป็นเลี่ยง การรับมือกับหมาป่าไม่ง่ายอย่างที่คิด หมาป่ายี่สิบกว่าตัวถือเป็นฝูงขนาดใหญ่ ดูจากการเคลื่อนไหวของพวกมัน ฝูงนี้ฉลาดเป็นกรด จ่าฝูงยิ่งไม่ธรรมดา ถ้าฝูงหมาป่าลงเขามา คนเยอะมีปืนอาจจะพอสู้ไหว แต่ถ้าต้องไล่ตามเข้าไปในป่าลึก..." เขาส่ายหน้าอีกครั้ง "ผมกล้ายืนยันเลยว่า ถ้าตามเข้าไปในป่าลึก ต้องมีคนบาดเจ็บล้มตายแน่นอน! แถมยังไม่แน่ว่าจะจัดการฝูงหมาป่าได้หรือเปล่า กองกำลังติดอาวุธตัดสินใจถูกแล้วที่ไม่เข้าป่าลึก"

เมิ่งฉางอวี่ขมวดคิ้ว "ทำไมถึงพูดแบบนั้น ต่อให้เข้าป่าลึก เรามีคนมีปืน ขอแค่หาตัวเจอ ก็น่าจะจัดการได้นี่นา ติดอยู่แค่ตอนนี้ไม่รู้ร่องรอยพวกมัน"

"พวกคุณดูถูกฝูงหมาป่าเกินไปแล้ว ในป่าลึก มีแต่หมาป่าหาคน ไม่ใช่คนหาหมาป่า และถ้าหมาป่าเจอคน ก็หมายความว่าพวกมันพร้อมจะโจมตีแล้ว มีปืนก็ใช่ว่าจะได้ใช้ พวกมันจะรอจังหวะที่คนเผลอแล้วค่อยบุก แถมพอบุกสำเร็จ พวกมันก็จะถอยทันที ถ้ากองกำลังติดอาวุธจะดันทุรังไปสู้กับพวกมันให้ได้ ฝูงหมาป่าก็จะจองล้างจองผลาญไม่เลิก" ลู่ไหวอันพูดแทรกขึ้นมาในจังหวะที่เหมาะสม ไม่อยากให้เกิดความสูญเสียโดยไม่จำเป็น

คิ้วของเมิ่งฉางอวี่ยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก ทันใดนั้น เขาก็ลุกพรวดขึ้นยืน "แย่แล้ว! เมื่อเช้ากองกำลังติดอาวุธเพิ่งออกเดินทางไปอีกรอบ พวกเขาบอกว่าคราวนี้จะให้พรานนำทางเข้าไปดูในป่าลึก!"

"อะไรนะ?" คราวนี้กลายเป็นเจิ้งเหยียนผู้พูดน้อย ที่มีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด เขารู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของฝูงหมาป่าดี! กองกำลังติดอาวุธทำแบบนี้มันรนหาที่ตายชัดๆ! ลู่ไหวอันขมวดคิ้ว เดิมทีเขากะจะลองหาวิธีแอบไปกองพลตระกูลหลี่คนเดียวดู ถ้าไปคนเดียว ฝูงหมาป่าคงไม่ทันสังเกต อาจจะสืบหาร่องรอยพวกมันได้ หรือไม่ก็ใช้มิติช่องว่างจัดการพวกมันให้สิ้นซากไปเลย นึกไม่ถึงว่ากองกำลังติดอาวุธจะใจร้อนบุกเข้าป่าลึกเร็วขนาดนี้ คาดว่าพวกเขาคงไม่ได้เห็นฝูงหมาป่าอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ

เมิ่งฉางอวี่ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มันร้ายแรงอย่างที่พวกเธอบอกจริงๆ เหรอ?" ลู่ไหวอันพยักหน้า "ร้ายแรงกว่าที่พวกผมพูดอีกครับ" กองกำลังติดอาวุธมองคู่ต่อสู้เป็นแค่ฝูงหมา แต่ความจริงแล้ว พวกมันคือกลุ่มนักฆ่าที่ฉลาดเป็นกรด!

เฝิงชิงลุกขึ้นตาม "งั้นส่งกำลังเสริมไปเถอะ! เดี๋ยวฉันไปเกณฑ์คนจากสถานีตำรวจ! รีบไปกองพลตระกูลหลี่ก่อน นี่ก็เที่ยงแล้ว พวกเขาออกเดินทางไปพักใหญ่แล้ว ไม่รู้จะตามทันไหม!"

เจิ้งเหยียนมองลู่ไหวอันแวบหนึ่ง ตามไม่ทันหรอก! นอกจากจะเป็นลู่ไหวอัน! ชีวิตคนเป็นเดิมพัน ลู่ไหวอันไม่มีเวลาให้ลังเล แม้เขาอยากจะใช้ชีวิตสงบสุข แต่ในเมื่อมาอยู่ในยุคสมัยนี้ ก็ต้องกลมกลืนไปกับยุคสมัย จะให้ยืนมองคนทั้งหมู่บ้านถูกฆ่าตาย เขาทำไม่ได้ ในเมื่อมีความสามารถ ก็ต้องยื่นมือเข้าช่วย

"เมิ่งจื่อเจี๋ย เอาปืนของนายมาให้ฉัน!" เมิ่งจื่อเจี๋ยยังงงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอได้ยินคำสั่ง ก็รีบวิ่งเข้าห้องไปหยิบปืนออกมาทันที ตอนยื่นปืนให้ เขาถึงเพิ่งถามว่า "พี่ลู่ พี่จะไปกองพลตระกูลหลี่เหรอ?"

เมิ่งฉางอวี่ดีใจจนเนื้อเต้น "ยอดเยี่ยม สหายลู่ยอมไปช่วยจริงๆ ด้วย ดีเหลือเกิน เหล่าเฝิง เอาอย่างนี้นะ นายไปสถานีตำรวจเกณฑ์คนมา แล้วเรียกพวกกองกำลังติดอาวุธที่เหลือมาด้วย พวกเราจะรีบไปสมทบที่กองพลตระกูลหลี่เดี๋ยวนี้" การช่วยชีวิตคน รอช้าไม่ได้!

ลู่ไหวอันรับปืนมาถือไว้ "เอากระสุนให้ผมเยอะหน่อย ผมจะล่วงหน้าเข้าป่าไปก่อนเลย พวกคุณพาคนไปที่กองพลตระกูลหลี่ แล้วให้พี่เจิ้งนำทางเข้าป่า แต่อย่าเพิ่งเข้าป่าลึกนะ รอรับช่วงต่ออยู่แถวชายป่ารอบนอกก็พอ!"

"เธอ... เธอหมายความว่า เธอจะเข้าป่าลึกคนเดียว?”

“ใช่ครับ พวกคุณไปก็ไม่มีประโยชน์ เผลอๆ อาจหาไม่เจอด้วยซ้ำ! อีกอย่าง พวกคุณตามความเร็วผมไม่ทันหรอก"