ตอนที่ 88 ฝูงหมาป่า

ลู่ไหวอันไม่ได้สนใจพวกเขาเมื่อครู่ เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเดียว กับข้าวฝีมือเฝิงเจียงอร่อยเหาะจริงๆ เขากับเจิ้งเหยียนฟาดเข้าไปจนเกือบอิ่มในระหว่างที่คนอื่นกำลังคุยกัน จนกระทั่งถูกพาดพิงถึง เขาถึงเงยหน้าขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ ทำหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์แล้วพูดว่า

"หา! อะไรนะครับ? ก็แค่จัดการหมูป่าสองตัวเองไม่ใช่เหรอครับ? มีอะไรยากตรงไหน? ที่เมิ่งจื่อเจี๋ยพูดก็ถูกทุกอย่างนี่ครับ! ฟันฉับเดียวก็ร่วงแล้ว"

ลู่ไหวอันพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายราวกับว่าการฆ่าหมูป่าสองตัวง่ายเหมือนบี้มดสองตัว "เฮ้ย เจ้าหนู แกราคาคุยโวใหญ่โตกว่าเมิ่งจื่อเจี๋ยอีกนะ เก่งขนาดนั้นจริงดิ?" เฝิงชิงเริ่มไม่สบอารมณ์ เขาเคยผ่านสมรภูมิรบ เคยสู้กับพวกญี่ปุ่น เคยดวลมีดดวลปืนของจริงมาแล้ว จะให้เชื่อว่าคนคนเดียวจัดการหมูป่าตัวมหึมาได้สองตัว เขาไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่

"จะเชื่อหรือไม่ก็สุดแล้วแต่คุณลุงครับ แต่เนื้อหมูป่านี่อร่อยจริงๆ" ลู่ไหวอันคีบเนื้อหมูป่าเข้าปากอีกชิ้น เฝิงไห่เพิ่งสังเกตเห็นว่ากับข้าวบนโต๊ะพร่องไปเยอะ เขาตะโกนลั่น "โอ๊ย เนื้อของฉัน!"

เมิ่งจื่อเจี๋ยก็ตกใจเช่นกัน "โห พี่ลู่ พี่เจิ้ง ทำไมทำกันแบบนี้ แอบกินเนื้อตอนพวกเราคุยกันนี่นา!”

“เปล่านะ! พวกเรากินอย่างเปิดเผยต่างหาก! แค่พวกนายอินกับนิทานมากไปหน่อยเท่านั้นเอง"

เจิ้งเหยียนดูเหมือนเพิ่งจะหลุดจากภวังค์ จู่ๆ ก็พูดโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง!”

“หือ?" ทุกคนทำหน้างง "สิ่งที่เมิ่งจื่อเจี๋ยเล่าเป็นเรื่องจริง ลู่ไหวอันจัดการหมูป่าสองตัวนั้นด้วยตัวคนเดียว"

อ้อ! ที่แท้ก็พูดเรื่องนี้นี่เอง เมิ่งฉางอวี่ดูเหมือนจะไม่รีบร้อนกินข้าว เขามองเจิ้งเหยียนด้วยความสนใจ "พ่อหนุ่มคนนี้เป็นชาวเขาเหรอ?" เจิ้งเหยียนมองเมิ่งฉางอวี่แวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า

"อาศัยอยู่แถวไหนล่ะ?”

“ขึ้นเขาจากกองพลห้าดาว เดินประมาณสี่ชั่วโมง ผมเดินเร็ว ถ้าเป็นชาวเขาปกติอาจต้องเดินสักหกเจ็ดชั่วโมง!" แม้เจิ้งเหยียนจะพูดน้อยและดูเย็นชา แต่เขาก็ตอบทุกคำถาม

เมิ่งฉางอวี่คำนวณตำแหน่งคร่าวๆ ในใจ "งั้นก็ถือว่าไม่ไกลมาก อาได้ยินว่าชาวเขาบางคนต้องเดินตั้งหลายวันกว่าจะออกมาได้”

“ครับ พวกเขาออกมาลำบาก บางทีปีหนึ่งออกมาแค่ครั้งสองครั้ง เวลาผมลงเขาผมก็จะช่วยซื้อของกลับไปให้ หรือเวลาล่าสัตว์ผ่านไปทางนั้นก็จะแบ่งของให้พวกเขาบ้าง" นี่ถือเป็นวิถีการเอาชีวิตรอดแบบหนึ่งของชาวเขา

"แสดงว่าฝีมือการล่าสัตว์ของเธอต้องดีมากใช่ไหม?" คำถามนี้ทำเอาเจิ้งเหยียนนิ่งคิดไปครู่ใหญ่ เมื่อก่อนเขาเป็นพรานที่เก่งที่สุดในละแวกนี้ ถ้าถามคำถามนี้ก่อนจะรู้จักลู่ไหวอัน เขาคงพยักหน้าตอบรับอย่างมั่นใจว่า 'ดีมาก' แต่หลังจากได้เห็นฝีมือของลู่ไหวอันแล้ว เขาเริ่มไม่แน่ใจ จึงตอบไปว่า "ก็พอใช้ได้ครับ เทียบพี่ลู่ไม่ได้" คิดอีกนิดก็เสริมไปอีกประโยค "แต่ถ้าไม่นับพี่ลู่ ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครเทียบผมได้เหมือนกัน"

ลู่ไหวอันศอกใส่แขนเจิ้งเหยียนเบาๆ เฮ้ย ถึงนายจะพูดความจริง แต่ก็ยกยอฉันสูงเกินไปแล้ว อีกอย่างสายตาที่เมิ่งฉางอวี่มองมา ทำไมยิ่งดูยิ่งทะแม่งๆ พิกล! เหมือนกับค้นพบสมบัติล้ำค่ายังไงยังงั้น ไม่ใช่แค่เหมือน แต่ต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่ๆ ข้าวปลาไม่กินเอาแต่ซักถามแบบนี้

พอได้ยินคำตอบของเจิ้งเหยียน เมิ่งฉางอวี่ก็ยิ้มร่า คีบกับข้าวให้ทั้งเขาและลู่ไหวอัน เขาไม่สงสัยคำพูดของเมิ่งจื่อเจี๋ยเลย ลูกชายตัวเองโกหกหรือไม่เขารู้ดีที่สุด บวกกับคำยืนยันจากชาวเขาคนนี้ ก็ยิ่งพิสูจน์ได้ว่าลู่ไหวอันแข็งแกร่งจริง

"สหายลู่อยู่กองพลไหนล่ะ?" จู่ๆ เมิ่งฉางอวี่ก็ถามขึ้น ลู่ไหวอันคิดในใจ มาแล้ว เริ่มสอบสวนประวัติแล้ว "กองพลตงเฟิงครับ!”

“กองพลตงเฟิง? งั้นหัวหน้ากองพลของเธอก็ต้องเป็นซูว่างสินะ!”

“ถูกต้องครับ นั่นว่าที่พ่อตาผมเอง!”

“เธอจะแต่งงานกับลูกสาวเขาเหรอ?"

เฝิงเจียงหาจังหวะแทรกขึ้นมาบ้าง "ก็ใช่น่ะสิ เพิ่งไปสู่ขอมาหมาดๆ อีกเดือนเดียวก็แต่งแล้ว!”

“โธ่ อาเมิ่งครับ มีอะไรก็พูดตรงๆ เถอะครับ ผมฟังจนเหนื่อยแล้ว"

เมิ่งฉางอวี่ลูบจมูกแก้เก้อ ที่เขาต้องซักไซ้ไล่เลียงก็เพื่อ 'รู้เขารู้เรา' จะได้เอ่ยปากได้สะดวกไงล่ะ! เพราะเรื่องนี้มันอันตรายไม่ใช่เล่น "ได้ งั้นอาไม่อ้อมค้อมแล้วนะ คืออย่างนี้ เมื่อหลายวันก่อนทางคอมมูนได้รับรายงานว่า ที่กองพลตระกูลหลี่มีฝูงหมาป่าปรากฏตัว!"

"ฝูงหมาป่า!" ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างตกใจ สัตว์อย่างหมาป่าไม่ใช่สิ่งที่ควรไปตอแยด้วย พวกมันมักจะเคลื่อนไหวเป็นฝูง ฉลาดเป็นกรด ระมัดระวังตัวสูง และที่สำคัญคือเจ้าคิดเจ้าแค้นมาก กับสัตว์ประเภทนี้ ถ้าไม่หลีกเลี่ยง ก็ต้องกำจัดให้สิ้นซาก ถ้าเหลือรอดไปแม้แต่ตัวเดียว ก็เตรียมตัวโดนล้างแค้นได้เลย แม้แต่ลู่ไหวอันยังหยุดตะเกียบ หมาป่ารับมือยาก!

เมิ่งจื่อเจี๋ยถามขึ้นว่า "พ่อ แล้วฝูงหมาป่าลงมาทำร้ายคนเหรอครับ?" เมิ่งฉางอวี่พยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ไม่ใช่แค่นั้น! เฮ้อ เรื่องนี้จะว่าไปก็โทษพวกเขาทำตัวเองเหมือนกัน แต่ว่า..."

"กองพลตระกูลหลี่เสบียงหมดมานานแล้ว หลายคนเลยเบนความสนใจไปที่ภูเขา แต่การเข้าป่ามันไม่ง่าย การล่าสัตว์ก็ไม่ได้ง่ายเหมือนที่พวกเธอพูดกัน" เจิ้งเหยียนพยักหน้าเห็นด้วย การล่าสัตว์ไม่เคยง่าย น่าจะมีแค่ลู่ไหวอันคนเดียวที่เห็นเป็นเรื่องง่าย

"พวกเขาเข้าป่าไปหลายรอบ ได้ของกลับมาน้อยนิด บางทีก็คว้าน้ำเหลวกลับมา มีอยู่ครั้งหนึ่ง พวกเขาไปเจอลูกหมาป่าบาดเจ็บตัวหนึ่ง คิดว่ายุงถึงจะตัวเล็กก็เป็นเนื้อเหมือนกัน เลยคิดจะเอาลูกหมาป่ากลับไปด้วย"

เจิ้งเหยียนได้ยินถึงตรงนี้ก็แค่นเสียงฮึ "นั่นมันรนหาที่ตายชัดๆ!"

เมิ่งฉางอวี่มองเจิ้งเหยียน "พรานในกองพลของพวกเขาก็พูดแบบเดียวกับเธอเปี๊ยบ ใครเอาลูกหมาป่ากลับไป คนนั้นก็คือคนหาที่ตาย! เขารู้นิสัยของหมาป่าดี เลยเตือนทุกคนว่า ถ้าไม่ถึงขั้นจะอดตายจริงๆ ห้ามไปยุ่งกับหมาป่าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ต่อให้เหลือหมาป่าแค่ตัวเดียว มันก็จะหาทางกลับมาแก้แค้นให้ได้"

"ชาวบ้านฟังคำเตือนของพราน ก็ไม่กล้าแตะต้องลูกหมาป่าตัวนั้น แต่ก็ยังมีคนไม่รักดี แอบย้อนกลับไปขโมยลูกหมาป่าตัวนั้นมาจนได้ แล้วก็จัดการกินในคืนนั้นเลย และแน่นอน ผ่านไปไม่กี่วัน ฝูงหมาป่าก็มาล้างแค้น แถมยังเป็นการล้างแค้นที่แม่นยำเจาะจงเป้าหมายเสียด้วย"

"พวกเขาทิ้งกลิ่นไว้" เจิ้งเหยียนกล่าว "ใช่ น่าจะเป็นกลิ่น สรุปคือคืนนั้น ครอบครัวนั้นสี่ชีวิตถูกฝูงหมาป่ารุมกัดตายเกลี้ยง ชาวบ้านไปดูศพทีหลัง คาดว่ามีหมาป่ามากันอย่างน้อยยี่สิบกว่าตัว ตอนแรกนึกว่าครอบครัวนั้นตายแล้วเรื่องจะจบ แต่ฝูงหมาป่ากลับไม่ยอมแยกย้าย คืนต่อมา ก็ไปอาละวาดที่บ้านอื่นอีก ชาวบ้านเริ่มหวาดกลัว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ช้าก็เร็วต้องถึงคิวบ้านตัวเองแน่! พวกเขาเลยจัดเวรยามลาดตระเวนตอนกลางคืน คืนที่มีเวรยาม หมาป่าก็ไม่มาจริงๆ แต่ดันมีคนไปขุดผักป่าตีนเขาตอนกลางวัน แล้วถูกกัดตาย แสดงให้เห็นว่าฝูงหมาป่ายังคงวนเวียนอยู่รอบๆ กองพล และกลางวันก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป คราวนี้ชาวบ้านไม่กล้าออกจากบ้านกันเลย อย่าว่าแต่จะเข้าป่า! สรุปว่าแหล่งอาหารโดนตัดขาดโดยสิ้นเชิง แถมยังต้องมานั่งผวากลัวตายทุกวี่ทุกวัน พวกเขาเลยมารายงานที่คอมมูน บอกว่าไม่ขอเสบียงแล้ว ขอแค่ให้คอมมูนส่งคนไปจัดการฝูงหมาป่าให้ที ขืนต้องใช้ชีวิตอกสั่นขวัญแขวนแบบนี้ต่อไป ยังไม่ทันอดตาย ก็คงจะช็อกตายกันก่อน"