ตอนที่ 87 ฝีมือของลู่ไหวอัน

"แก... หึ ดูท่าแกไม่ได้จะช่วยพูดให้น้องชายหรอก แกจงใจจะยั่วโมโหให้ฉันอกแตกตาย เป็นปฏิปักษ์กับฉันมากกว่า”

“ชิ! มีอะไรน่าโมโหนักหนา ผมมีเวลาว่างไปยั่วโมโหพ่อหรือไง? สู้เอาเวลาไปกินข้าวเพิ่มสักสองคำยังดีกว่า!"

ไม่รู้ทำไม ทั้งที่สองพ่อลูกตระกูลเมิ่งกำลังคุยเรื่องขึ้นเขาไปล่าสัตว์อยู่แท้ๆ แต่เพียงชั่วพริบตา เฝิงเจียงกับเฝิงชิงกลับมาปะทะคารมกันเองเสียอย่างนั้น ทันใดนั้น ทุกคนในที่นั้นต่างเงียบกริบ แม้แต่เมิ่งฉางอวี่ก็ยังหยุดซักไซ้ เวลานี้ มีเพียงคนเดียวที่กล้าขยับตัว นั่นคือเฝิงเฉิงอวี้ที่อยู่ในอ้อมกอดของเฝิงชิง เขาบิดตัวไปมาจะลงพื้น สายตาของเฝิงชิงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที ค่อยๆ วางหลานชายลงบนพื้น เฝิงเฉิงอวี้วิ่งตึกตั่กๆ ไปหาเฝิงเจียง เฝิงเจียงอุ้มลูกชายขึ้นมาทันที "ลูกพ่อ เป็นไง คิดถึงพ่อล่ะสิ อ้อมกอดพ่อย่อมดีกว่าอยู่แล้ว!"

ใครจะรู้ว่าเฝิงเฉิงอวี้ไม่ได้มองหน้าเขาเลย กลับชี้ไปที่เนื้อบนโต๊ะแล้วพูดว่า "พ่อ กินเนื้อ" เฝิงเจียงยิ้มร่า "ได้เลย ไอ้ลูกชาย ตาถึงจริงๆ รู้จักกินเนื้อซะด้วย" เฝิงเจียงคีบเนื้อชิ้นหนึ่งยัดใส่ปากเจ้าตัวเล็ก เจ้าตัวเล็กเคี้ยวตุ้ยๆ สองสามที ตาหยีด้วยความมีความสุข แต่หลังจากนั้นไม่นาน ก็แลบลิ้นซู้ดปากด้วยความเผ็ด เฝิงชิงรีบวิ่งเข้ามา แย่งหลานชายไปจากมือลูกชายทันที "ผัดพริกเนื้อแกยังกล้าป้อนให้เด็กกินอีกเหรอ? หลานปู่ มาเร็ว กินน้ำหน่อยลูก"

"ผัดพริกเนื้อ?" เฝิงไห่หูผึ่งทันที เลิกทำตัวหดหัวอยู่ข้างๆ วิ่งเข้าไปในห้องโถง พอเห็นกับข้าวบนโต๊ะก็ตาโต "ว้าว พี่ใหญ่! รวยเละเลยนี่นา ผัดพริกเนื้อ เป็ดน้ำแดง แล้วก็..." เฝิงไห่สูดจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นในอากาศ "นี่มันกลิ่นซุปไก่นี่นา!"

"พี่ครับ ผมยังไม่ได้กินข้าวเลย! ขอกินหน่อยได้ไหม!" เมิ่งจื่อเจี๋ยวิ่งตามเข้าไป "กินสิ กินเลย ฉันก็ยังกินไม่เสร็จเหมือนกัน!" พร้อมกันนั้นก็กวักมือเรียกเมิ่งฉางอวี่ "พ่อครับ มากินด้วยกันไหม! เนื้อเพียบ ผมรับประกันเลย โรงอาหารคอมมูนไม่มีกับข้าวดีขนาดนี้หรอก!" ในใจเขากำลังภาวนาขอให้เมิ่งฉางอวี่รีบลืมเรื่องที่เขาขึ้นเขาไปซะ

เมิ่งฉางอวี่และพรรคพวกมัวแต่รีบมาสอบสวนเมิ่งจื่อเจี๋ย ยังไม่ได้กินข้าวกลางวันกันจริงๆ ตอนนี้ท้องเริ่มหิวแล้ว พอเห็นกับข้าวแกล้มเหล้าบนโต๊ะ ท้องก็ร้องจ๊อกๆ ทันที โดยเฉพาะกลิ่นหอมของเนื้อ มันช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน เมิ่งฉางอวี่เปรยขึ้นว่า "ต้าเจียง ฝีมือพ่อครัวของเธอนี่ใช้ได้เลยนะ! ยุคนี้ยังหาเนื้อมากินได้ เมียอาบอกว่าตอนนี้โรงงานอาหารจำกัดการซื้อ คนหนึ่งซื้อได้แค่ครั้งละสองขีด บางทีก็หาซื้อไม่ได้ เนื้อจานนี้ของเธอดูน่าจะสักสองจินได้มั้ง? ไปรับซื้อมาจากชนบทเหรอ? แถมยังมีเป็ดอีก หามากยากนะเนี่ย"

เฝิงชิงเหลือบมองเนื้อบนโต๊ะแวบหนึ่ง แต่ปากกลับพ่นวาจาไม่น่าฟังออกมา "เนื้อพวกนี้แกคงไม่ได้ยักยอก ตัดส่วนแบ่งมาจากที่ร้านหรอกนะ! เราทำเรื่องพรรค์นั้นไม่ได้นะเว้ย! เป็นพ่อครัวใหญ่กินอิ่มเอง ปล่อยให้ลูกค้าไม่มีกับข้าวกิน"

ลู่ไหวอันเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว ว่าทำไมไม่เคยได้ยินพี่เฝิงพูดถึงพ่อเลย ตาแก่คนนี้ปากคอเราะร้ายน่าโมโหจริงๆ เฝิงเจียงโกรธจนอกกระเพื่อม แต่ก็ทำเมินไม่สนใจเฝิงชิง บ้าเอ๊ย น้องชายเขาส่งหมูป่ามาให้ตั้งสองตัว เขาจะแบ่งเนื้อกลับบ้านสักสองจินไม่ได้หรือไง! อีกอย่างเขาก็จ่ายเงินลงบัญชีถูกต้อง เขาหันไปยิ้มให้เมิ่งฉางอวี่ "สายตาคุณอาเมิ่งเฉียบคมจริงๆ นี่คือเนื้อสองจิน แต่ไม่ได้ไปรับซื้อมาจากชนบทหรอกครับ นี่น้องชายผมเอามาฝาก หมูป่าตัวเบ้อเริ่มตั้งสองตัวแน่ะ รวมถึงเป็ดป่า ไก่ป่าพวกนี้ น้องชายผมก็ล่ามาได้ทั้งนั้น จริงสิ อาเมิ่งครับ วันนี้ถ้าอาไปกินข้าวที่โรงอาหารคอมมูน ก็น่าจะได้กินเนื้อเหมือนกัน หมูป่าสองตัว ภัตตาคารดาวแดงเราเก็บไว้ตัวหนึ่ง อีกตัวแบ่งให้โรงงานต่างๆ ไปแล้วครับ"

เมิ่งฉางอวี่ฟังคำพูดของเฝิงเจียงแล้วก็ต้องตกตะลึงเงียบๆ หนึ่งคือเฝิงเจียงเรียก 'น้องชาย' เต็มปากเต็มคำ ทุกคำพูดแฝงไปด้วยการยกย่องและปกป้องน้องชายคนนี้ สองคือของพวกนี้คนคนนั้นเป็นคนล่ามาเหรอ? หมูป่าตัวใหญ่สองตัวฝีมือเขาคนเดียว? คนทั้งหมู่บ้านช่วยกันล่า หรือเขาทำคนเดียว? เขาตบไหล่เฝิงเจียงเบาๆ อย่างแนบเนียน "งั้นน้องชายคนนี้ของเธอเก่งกาจไม่เบาเลยนะ! จะไม่แนะนำให้เรารู้จักกันหน่อยเหรอ ถือโอกาสให้อาลองชิมฝีมือเธอด้วย อาไม่ได้กินนานแล้ว เปรี้ยวปากจะแย่"

เฝิงเจียงตะโกนบอกในครัวทันที "เฝิงไห่ หยิบชามตะเกียบมาเพิ่มชุดหนึ่ง จัดที่ให้อาเมิ่งด้วย" เฝิงชิงปรายตามองเฝิงเจียง "หยิบมาเพิ่มสองชุด! ฉันก็จะชิมด้วย!"

เมิ่งจื่อเจี๋ยเห็นพ่อนั่งลงกินข้าว ก็นึกว่าเรื่องที่ตัวเองหนีไปล่าสัตว์คงผ่านไปแล้ว จึงรีบพูดตามน้ำเมิ่งฉางอวี่ว่า "พ่อ ผมก็รู้จักพี่ลู่ พ่ออยากรู้เรื่องพี่ลู่ ให้ผมเล่าก็ได้ครับ ตอนที่ฆ่าหมูป่าสองตัวนั้น ผมก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยนะ!”

“ตอนฆ่าหมูป่าสองตัวนั้นลุ้นระทึกสุดๆ..." พอนึกถึงตอนที่หมูป่าสองตัวพุ่งเข้ามา น้ำเสียงของเมิ่งจื่อเจี๋ยก็ยังสั่นเครืออยู่บ้าง แต่พอเล่าถึงตอนจบ เขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง "พ่อ เป็นไง? พี่ลู่เก่งไหมล่ะ! ตอนนั้นผมดูจนอึ้งไปเลย หมูป่าสองตัวโดนฟันฉับเดียวจอด จัดการเรียบวุธ แถมพี่ลู่ยังมีไม้ตายก้นหีบด้วยนะ ก้อนหินเล็กๆ! ปาหินออกไปทีเดียว คอกวางทะลุเลย เจ๋งไหมล่ะ? ไก่ป่านี่ยิงร่วงทุกตัว ผมอุตส่าห์พกปืนไปด้วย สรุปไม่ได้ใช้ประโยชน์เลยสักนิด"

ซวยแล้ว หลุดปากไปจนได้ เมิ่งจื่อเจี๋ยรีบเอามือปิดปากด้วยความลนลาน! พ่อยงไม่รู้เรื่องที่เขามีปืนนี่นา!

เมิ่งฉางอวี่ฟังอย่างตั้งใจ ถ้าเป็นจริงอย่างที่ลูกชายโม้ คนคนนี้ก็เข้าขั้นยอดฝีมือแล้ว แต่ว่า... หึหึ... ไอ้ลูกชายตัวดีนี่ก็ร้ายไม่เบา แอบไปหาปืนมาจนได้

แม้เมิ่งจื่อเจี๋ยจะเล่าได้สมจริง แต่เฝิงชิงก็ยังไม่ค่อยเชื่อ จะมีคนเก่งขนาดนั้นได้ยังไง "โบราณว่าไว้ หนึ่งหมูป่า สองหมี สามเสือร้าย คำนี้ไม่ได้พูดเล่นๆ นะ พละกำลังของหมูป่าประมาทไม่ได้ จัดการหมูป่าสองตัวได้ง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ?" เฝิงชิงส่ายหน้า แสดงท่าทีไม่เชื่อ

เมิ่งจื่อเจี๋ยเบะปาก "ผมจะบอกให้นะลุงเฝิง มิน่าล่ะพี่เฝิงถึงไม่อยากคุยกับลุง ลุงพูดจาไม่เข้าหูคนเลย ทำไมต้องคอยขัดคอตลอดด้วย! ลุงสู้หมูป่าสองตัวไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะสู้ไม่ได้นี่ครับ! พี่ลู่เขามีวิชาของจริง! ผมเห็นมากับตาตัวเองทั้งสองข้าง จะปลอมได้ไง?"

เฝิงเจียงฟังแล้วก็ยิ้มกริ่ม ใช้ได้ ไอ้หนูเมิ่งจื่อเจี๋ยนี่พูดจาเข้าท่า เฝิงชิงชะงัก สีหน้าดูไม่ดีนัก เมิ่งฉางอวี่รีบดุเมิ่งจื่อเจี๋ยทันที "แกจะไปรู้อะไร? ที่ลุงเฝิงพูดคือเรื่องจริง หนึ่งหมูป่า สองหมี สามเสือร้าย เป็นคำคนโบราณ คนธรรมดาที่ไหนจะสู้หมูป่าสองตัวไหว?"

เฝิงชิงกำลังจะยิ้มออก แต่เมิ่งฉางอวี่ก็พูดต่อว่า "แต่เหล่าเฝิงนายก็นะ อย่าเพิ่งรีบเถียงเด็กๆ สิ ฟังพวกเขาเล่าให้จบก่อน" เมิ่งฉางอวี่เริ่มร้อนใจแทนเฝิงเจียง ดูจากนิสัยเฝิงชิงแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวันคืนดีกับเฝิงเจียงได้แน่ๆ "โน่นไง ตัวจริงก็นั่งอยู่นี่ เราลองฟังจากปากเจ้าตัวดูสิ"