ตอนที่ 86 พ่อเมิ่งจื่อเจี๋ยมาแล้ว

"ซู่!" เสียงเนื้อลงกระทะ ผัดจนเหลืองเกรียม น้ำมันหมูส่งเสียงฉ่าและส่งกลิ่นหอมฟุ้ง จากนั้นใส่พริกตามลงไป ผัดจนพริกสุกได้ที่ ก็ได้ผัดพริกเนื้อหมูรสเด็ดหนึ่งชาม เมนูเป็ดป่าก็ทำง่ายๆ แค่ทำเป็ดน้ำแดง ใส่เห็ดป่าลงไปหน่อย กลิ่นหอมตลบอบอวลจนจมูกแทบหลุด ตามด้วยซุปไก่ป่า และถั่วลิสงทอดสำหรับแกล้มเหล้า เฝิงเจียงง่วนอยู่ในครัวอย่างขะมักเขม้น เขาไม่ต้องการให้ใครมาช่วย บอกว่ายิ่งช่วยยิ่งยุ่ง ลู่ไหวอันเลยไม่ขยับตัว ยืนดูอยู่ข้างๆ เพื่อสังเกตการณ์

ทันใดนั้น เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัว 【ติ๊งต่อง ยินดีด้วยโฮสต์ ทักษะการทำอาหาร +1】

หืม? แค่ดูคนอื่นทำกับข้าวก็เพิ่มทักษะได้แล้วเหรอ? ลู่ไหวอันอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้เฝิงเจียง "พี่ใหญ่ ฝีมือพี่นี่สุดยอดจริงๆ สมแล้วที่เป็นพ่อครัวใหญ่ภัตตาคารดาวแดง!" แค่ดมกลิ่นก็น้ำลายสอแล้ว แต่นี่ยังช่วยเพิ่มแต้มทักษะให้อีกต่างหาก ช่วงนี้ลู่ไหวอันกินดีอยู่ดีมาตลอด แต่พอเจอแบบนี้ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

เฝิงเจียงยิ้มแก้มปริเมื่อได้รับคำชม "น้องชาย ไม่ได้คุยโวนะ ถ้าพูดเรื่องผัดกับข้าว ทั่วทั้งคอมมูนหาคู่มือพี่ยาก ที่พี่ได้เป็นพ่อครัวใหญ่ภัตตาคารดาวแดง ไม่ได้มาเพราะเส้นสายนะโว้ย ไอ้กุ๊กอีกสองคนนั่นยังคิดจะมาแข่งกับพี่ เอาอะไรมาสู้? เอาความแก่อย่างเดียวรึไง? ถ้าจะพูดกันจริงๆ พี่เคยสอนงานพวกมันด้วยซ้ำ นับเป็นอาจารย์พวกมันครึ่งคนได้เลย แต่ก็นะ คนมันมีพรสวรรค์ ใครจะไปขวางได้!"

"เอาล่ะ กับข้าวแค่นี้พอสำหรับเราสามคนกินแล้ว นายยกสองจานนี้ไปวางบนโต๊ะก่อนเถอะ ซุปไก่ตุ๋นไว้อีกหน่อย เดี๋ยวค่อยกิน เดี๋ยวพี่ไปเอาหัวไชเท้าดองมาเพิ่ม นั่นของเด็ดพี่สะใภ้นายเลยนะ อร่อยเหาะ เดี๋ยวขากลับนายแบ่งกลับไปกินบ้าง"

พอลู่ไหวอันวางจานกับข้าวลงบนโต๊ะ เจิ้งเหยียนก็จัดวางชามและตะเกียบเรียบร้อย เมิ่งจื่อเจี๋ยที่ได้กลิ่นหอมก็เดินงัวเงียออกมาพอดี เขาลูบท้องป้อยๆ "บังเอิญจัง! ตื่นปุ๊บก็ได้กินข้าวปั๊บ"

ลู่ไหวอันหัวเราะ "ฉันว่าไม่บังเอิญหรอก นายกะเวลาตื่นมาให้ทันกินพอดีมากกว่า!”

“โธ่ พี่ลู่ รู้ทันแล้วอย่าพูดสิครับ!"

เฝิงเจียงเดินถือจานหัวไชเท้าดองมือหนึ่ง อีกมือถือขวดเหล้าเดินเข้ามาจากข้างนอก "นายกินข้าวได้ แต่ห้ามกินเหล้านะ! ขืนพ่อรู้เข้า พี่คงโดนตีตาย!" เมิ่งจื่อเจี๋ยเบะปาก ก็แค่เคยเมาแอ๋ไปรอบเดียวเอง เขาไม่ได้อยากกินเหล้าซะหน่อย!

สามคนดื่มเหล้า หนึ่งคนกินข้าว เจิ้งเหยียนยังคงเงียบขรึมเหมือนเดิม กินไปได้ไม่กี่คำ เมิ่งจื่อเจี๋ยก็อดถามไม่ได้ "พี่เฝิง เรื่องที่เมื่อคืนผมไม่กลับบ้าน พ่อผมคงไม่รู้ใช่ไหม? ความคงไม่แตกนะ?"

เฝิงเจียงคีบถั่วลิสงเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนตอบ "เรื่องนั้นพี่ไม่รู้หรอก แต่เมื่อคืนเขาไม่ได้มาตามที่บ้านพี่ ทางนี้ปลอดภัยหายห่วง"

เมิ่งจื่อเจี๋ยพยักหน้าอย่างวางใจ "งั้นก็ดี สงสัยจะรอดตัว ถ้าความแตกป่านนี้ผมคงไม่ได้มานั่งกินข้าวสบายใจเฉิบอยู่นี่หรอก"

สิ้นเสียงเมิ่งจื่อเจี๋ย เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกประตู เป็นเสียงฝีเท้าของคนหลายคน "หือ? เฝิงไห่กลับมาแล้วเหรอ?" ทุกคนชะโงกหน้าออกไปดู

เป็นเฝิงไห่กลับมาจริงๆ แต่ไม่ได้มาคนเดียว เห็นแต่เฝิงไห่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เดินคอตกนำหน้ามาอย่างสงบเสงี่ยม ด้านหลังตามมาด้วยชายวัยกลางคนสวมชุดจงซาน อายุประมาณสี่สิบกว่าปี หน้าเหลี่ยมดูมีอำนาจบารมี ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นระดับผู้นำ แต่ตอนนี้สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก ถัดไปข้างหลังอีกคน คือชายชราสวมชุดตำรวจ คาดว่าอายุน่าจะห้าสิบกว่า ผมดอกเลา แต่หลังตรงแน่ว ในอ้อมแขนอุ้มเด็กชายตัวน้อยอยู่ ลู่ไหวอันจำได้ทันที นั่นลูกชายพี่เฝิง

"เพล้ง!" ชามข้าวในมือเมิ่งจื่อเจี๋ยร่วงลงพื้นแตกกระจาย "พ่อ! พ่อ... พ่อมาได้ไง?"

เขาหันขวับไปมองเฝิงไห่ พยายามส่งสายตาปริบๆ ให้ แต่น่าเสียดายที่เฝิงไห่ก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาเขาเลยสักนิด ซวยแล้ว ดูทรงแบบนี้ เรื่องแตกแหงๆ!

"ฮึ! ถ้าฉันไม่มา ฉันจะรู้ไหมว่าแกหัวหกอยู่ที่ไหน!”

“พ่อ พูดอะไรแบบนั้นครับ! แช่งลูกตัวเองทำไม ผมยังอยู่ดีมีสุขนะ จะพูดเรื่องตายทำไม”

“เก่งนี่! ยังจะมาไขสืออีกใช่ไหม?" ถ้าไม่กลัวเสียภาพพจน์ เมิ่งฉางอวี่คงถอดรองเท้าฟาดเมิ่งจื่อเจี๋ยไปแล้ว

"เฝิงไห่สารภาพหมดแล้ว! ว่ามาสิ เมื่อวานแกไปทำอะไรมา แล้วเมื่อคืนไปนอนที่ไหน?”

“ดีมาก เฝิงไห่ แกกล้าขายเพื่อนเหรอ!" เมิ่งจื่อเจี๋ยพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อเฝิงไห่ ลากไปมุมห้อง "เกิดอะไรขึ้นวะ? แกบอกพ่อฉันหมดเปลือกเลยเหรอ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นพี่เมิ่ง ผมก็จนปัญญาเหมือนกัน! ผมไม่อยากบอกหรอก แต่พ่อผมยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ พอผมจะโกหก พ่อก็จับได้หมด" เมิ่งจื่อเจี๋ยเหลือบมองเฝิงชิงแวบหนึ่ง แค่สายตาของเฝิงชิงก็ทำเอาเขาสะดุ้งโหยง ก็ได้! ตกอยู่ในมือลุงเฝิงชิง จะโทษเฝิงไห่ก็ไม่ได้

เมิ่งฉางอวี่แค่นเสียงฮึ "ว่าไงเจ้าลูกตัวดี ตอนนี้จะยอมพูดได้หรือยัง? แกแอบตามคนอื่นขึ้นเขาไปล่าสัตว์ใช่ไหม?" พูดพลางปรายตามองลู่ไหวอันและเจิ้งเหยียน แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีตำหนิรุนแรง เพราะเขารู้สันดานลูกชายตัวเองดี

แต่ทว่า... เมิ่งฉางอวี่กลับมองลู่ไหวอันและเจิ้งเหยียนด้วยความสนใจ สองคนนี้เห็นเขาแล้วกลับดูสงบนิ่งผิดปกติ ลู่ไหวอันวางตัวสบายๆ ราวกับผู้เฒ่าเจนโลก ในเมื่อเฝิงเจียงไม่ขยับ เขาก็ไม่ขยับ ส่วนเจิ้งเหยียนยิ่งแล้วใหญ่ ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ยังคงคีบกับข้าวกินหน้าตาเฉย

เมิ่งจื่อเจี๋ยเห็นพ่อมองมา ก็นึกว่าพ่อจะเล่นงานลู่ไหวอัน จึงรีบกระโดดไปขวางหน้าพ่อ กางแขนปกป้อง "พ่อครับ ผมอยากไปเอง ไม่เกี่ยวกับพี่ลู่เลย อีกอย่างผมก็กลับมาครบสามสิบสอง พ่ออย่าไปโทษคนอื่นมั่วซั่วนะ!"

เฝิงเจียงเห็นท่าไม่ดีก็ลุกขึ้นยืนบ้าง "คุณอาเมิ่งครับ เรื่องนี้ถ้าจะว่าไปก็เป็นความรับผิดชอบของผมเอง ผมเป็นคนแนะนำน้องชายให้รู้จักกับจื่อเจี๋ยครับ"

"หือ? พวกเธอสองคนรีบออกรับแทนกันขนาดนี้ แสดงว่าคนคนนี้สำคัญกับพวกเธอมากสินะ?" เมิ่งฉางอวี่ผลักเมิ่งจื่อเจี๋ยออกไปให้พ้นทาง "แกไสหัวไปไกลๆ เลย!" เขาค่อยๆ เดินเข้ามาในลานบ้าน แล้วถามลู่ไหวอันว่า "เธอเป็นคนพาเจ้าลูกชายฉันขึ้นเขาไปจริงๆ เหรอ?"

ลู่ไหวอันพยักหน้า "ครับ แต่ตอนนี้ก็ส่งกลับมาถึงมืออย่างปลอดภัย น่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะครับ?"

"ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหาแน่นอนครับพ่อ ต่อให้มีเรื่องอะไรผมก็รับผิดชอบเอง ไม่เกี่ยวกับพี่ลู่เลย" เมิ่งจื่อเจี๋ยรีบพูดแทรกเสียงดัง "ผมก็ว่าไม่มีปัญหาครับ ก็เจ้าเมิ่งจื่อเจี๋ยมันอยากไปเอง ไม่เกี่ยวกับน้องชายผม มาๆ เรามากินข้าวกันต่อเถอะ"

เฝิงชิงพูดเสียงเย็นชาว่า "เฝิงเจียง แกหุบปากไปซะ นี่เป็นเรื่องของบ้านอาเมิ่งแก!”

“ทำไมผมต้องหุบปาก เรื่องของน้องชายผม ก็คือเรื่องของผมนั่นแหละ!”

“แก..."