ตอนที่ 85 ปืนพก

"เดี๋ยวก่อน พี่ใหญ่ ผมกับเจิ้งเหยียนยังมีธุระอยู่นะครับ เอาไว้คราวหน้าค่อยไปกินข้าวบ้านพี่ดีไหม?"

เฝิงเจียงตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ "ดูสมองฉันสิ เกือบลืมเจิ้งเหยียนไปเลย หลักๆ คือเขาไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา ฉันเลยไม่ทันสังเกต พวกนายมีธุระด่วนอะไรกันนักกันหนา! กินข้าวก่อนค่อยไปก็ได้ เชื่อพี่เถอะ ไปกินข้าวบ้านพี่ด้วยกันทั้งคู่แหละ" พอดีเขาอยากจะถามเรื่องการล่าสัตว์ครั้งนี้อยู่ด้วย

ทั้งสองคนจึงถูกเฝิงเจียงลากตัวไป แต่กว่าจะถึงเวลากินข้าวยังอีกสักพัก ลู่ไหวอันเลยเสนอว่าไปดูปืนก่อนดีกว่า "พี่เจิ้ง ที่นั่นอยู่ไกลไหมครับ?" เจิ้งเหยียนส่ายหน้า คอมมูนก็มีพื้นที่แค่นี้ ต่อให้ไกลก็ไกลไปไหนไม่ได้หรอก "งั้นพวกเราไปดูปืนกันก่อนไหม?”

“ได้สิ" เจิ้งเหยียนตอบเสียงขรึม

"โธ่ น้องชาย ที่แท้นายก็อยากได้ปืนนี่เอง! งั้นที่ที่พวกนายจะไป คือบ้านเฉินเหล่าชีที่ถนนหลังใช่ไหม?" ลู่ไหวอันหันไปมองเจิ้งเหยียน เจิ้งเหยียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้า "พี่ใหญ่ก็รู้จักเหรอครับ?”

“รู้จักสิ พ่อของเฉินเหล่าชีเมื่อก่อนเคยรบกับพวกยุ่น ตอนที่มีการยึดอาวุธปืนคืน แกไม่ได้ส่งคืนทั้งหมด เหลือเก็บไว้เยอะพอสมควร ถึงมีเอามาขายได้”

“แต่พี่ขอเตือนไว้ก่อนนะ อย่าไปตั้งความหวังสูงนัก ปืนที่นั่นเก่าเก็บทั้งนั้น บางกระบอกก็ไม่แน่ว่าจะยิงออกหรือเปล่า”

“จริงๆ ถ้านายอยากได้ปืน..." เฝิงเจียงทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง เหมือนเขามีช่องทางอื่น แต่ก็ไม่กล้ารับประกันเต็มร้อย "ไม่เป็นไรครับพี่ใหญ่ เราไปดูที่นั่นกันก่อน"

เมื่อไปถึงถนนหลัง เดินลัดเลาะเข้าไปในตรอก เจิ้งเหยียนก็เคาะประตูบ้านหลังที่ห้า "ใครน่ะ?" เสียงประตูเปิดดังเอี๊ยด "อ้าว เหล่าเจิ้ง มาแล้วเหรอ!”

“ไม่เห็นลงเขามาตั้งนาน วันนี้เอาของดีอะไรมาด้วยล่ะ? เอ็งคงไม่รู้นะว่า เดี๋ยวนี้ในเมืองจะหาเนื้อกินยากแค่ไหน ข้านี่ตั้งตารอเอ็งทุกวัน! อยากจะกินเนื้อแก้เปรี้ยวปากจะแย่แล้ว"

คนเปิดประตูพูดน้ำไหลไฟดับ เห็นได้ชัดว่าไว้ใจเจิ้งเหยียนมาก แต่พอมองดูดีๆ ถึงเห็นว่าเจิ้งเหยียนมาตัวเปล่า มีแค่ชายหนุ่มสองคนเดินตามหลังมา "อ้าว พี่เจิ้ง นี่เพื่อนเอ็งเหรอ? ไปคบเพื่อนคนพื้นราบตั้งแต่เมื่อไหร่?" พอมองชัดๆ อีกที "เฮ้ย นี่มันพ่อครัวเฝิงไม่ใช่เหรอ? ลมอะไรหอบมาถึงนี่ได้ครับเนี่ย"

"ไปๆ ขี้เกียจจะฝอยกับเอ็ง ข้ายังต้องรีบกลับบ้านไปทำกับข้าว! เหล่าเจิ้งเอ็งก็รู้จักแล้ว ข้าไม่แนะนำนะ ส่วนนี่น้องชายข้า ลู่ไหวอัน เขาอยากจะมาดูปืน เอ็งมีของดีอะไรก็งัดออกมาให้ดูหน่อย!”

“ปืนเหรอ! มีสิ มีๆๆ รีบเข้ามาเลย!"

ชายคนนั้นมองสำรวจลู่ไหวอันแวบหนึ่ง "น้องชายแซ่ลู่จะดูปืนใช่ไหม? ตามข้ามา" เฉินเหล่าชีพาลู่ไหวอันเข้าไปในห้องที่ดูเหมือนห้องเก็บของ ห้องนั้นเต็มไปด้วยฝุ่น มีเตียงเก่าๆ วางชิดผนังด้านใน บนเตียงมีแผ่นไม้กระดานปิดทับอยู่ บนแผ่นไม้ไม่มีฝุ่นจับมากนัก เฉินเหล่าชีเปิดแผ่นไม้ออก "เฮ้อ ปืนบ้านข้าเหลือไม่เยอะแล้ว ตอนที่ทางการกวาดล้างข้าส่งคืนไปเกือบหมด ที่เหลือไม่กี่สิบกระบอก หลายปีมานี้ก็ขายออกไปเยอะ ตัวท็อปๆ โดนซื้อไปหมดแล้ว ที่เหลือก็อยู่ตรงนี้แหละ เอ้า ลองดูสิ! อยากได้อันไหน?”

“เห็นแก่หน้าพี่เจิ้งกับพ่อครัวเฝิง ข้าให้ราคาพิเศษสุดๆ แน่นอน!"

ลู่ไหวอันเดินไปที่เตียง ด้านในเตียงถูกเจาะเป็นช่องว่าง มีปืนยาววางอยู่สี่กระบอก และปืนพกอีกหกกระบอก เป็นอย่างที่เฉินเหล่าชีบอก ปืนพวกนี้ค่อนข้างเก่า ไม่รู้ว่าผลิตมาตั้งแต่ปีมะโว้ไหน ลู่ไหวอันอยากได้ปืนก็แค่เพื่อความแปลกใหม่ ปืนไม่มีประโยชน์กับเขามากนัก พอเห็นสภาพปืนพวกนี้ ความสนใจก็ลดฮวบ แต่ปืนพกพวกนี้น่าสนใจดี ดูสภาพไม่เก่าเท่าปืนยาว "พวกนี้ขายยังไงครับ?"

"หือ? ปืนพกเหรอ?" เฉินเหล่าชีถามด้วยความสงสัย จะเอาไปล่าสัตว์ทำไมไม่เอาปืนยาว จะเอาปืนพกไปทำไม? เอาไปป้องกันตัวเหรอ? "ใช่ครับ เอาปืนพก รุ่นนี้คือ?"

"น้องชายตาถึงจริงๆ นี่คือปืนบราวนิงรุ่นสุดท้าย เก๋ามากนะจะบอกให้ เมื่อก่อนพวกนายทหารเขาพกกัน ถ้าน้องชายจะเอาตัวนี้ ข้าคิดห้าสิบหยวน ถูกเหมือนให้เปล่า" ลู่ไหวอันหยิบปืนขึ้นมาลองจับดูสองสามที น้ำหนักมือดีมาก ว้าว ปืนของจริงแฮะ! เมื่อก่อนไม่เคยคิดเลยว่าจะได้จับปืนของจริง เจิ้งเหยียนยืนมองอย่างไม่เข้าใจ แต่เมื่อกี้เขาเงียบมาตลอด พอเห็นลู่ไหวอันจะซื้อปืนพกจริงๆ ถึงได้เอ่ยปากถาม "นายจะเอาไปล่าสัตว์ไม่ใช่เหรอ? งั้นต้องใช้ปืนยาวสิ ปืนพกมันไม่มีประโยชน์หรอก"

"ไม่เป็นไรครับ สำหรับผมจะปืนยาวหรือปืนพกก็ไม่มีประโยชน์พอกัน หลักๆ คือผมชอบปืนพกกระบอกนี้ครับ" เจิ้งเหยียนนึกถึงวิชาปาหินประหลาดของลู่ไหวอัน ก็จริงของเขา เผลอๆ กระสุนปืนอาจจะแรงสู้หินในมือเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ! เห็นลู่ไหวอันตกลงปลงใจกับปืนพกกระบอกนั้น เจิ้งเหยียนและเฝิงเจียงก็จ้องเขม็งไปที่เฉินเหล่าชีพร้อมกัน

"พวกเอ็งสองคนจ้องข้าทำไม? ห้าสิบหยวนนี่ถูกมากแล้วนะ!”

“จริงๆ นะ ถ้าเป็นคนอื่นข้าเรียกหกสิบไปแล้ว!”

“โธ่เอ๊ย เลิกจ้องได้แล้ว! เอาอย่างนี้ ข้าแถมกระสุนให้อีกยี่สิบนัด”

“ยี่สิบยังไม่พออีกเหรอ? งั้นห้าสิบก็ได้เอ้า!"

สุดท้าย ภายใต้สายตากดดันของเจิ้งเหยียนและเฝิงเจียง การซื้อขายก็จบลงที่ห้าสิบหยวน แถมกระสุนหนึ่งร้อยนัด เฉินเหล่าชีกัดฟันพูดว่า "ซวยจริงๆ ที่มารู้จักพวกเอ็งสองคน ข้ามีสมบัติก้นหีบอยู่แค่นี้ ยังจะมาขูดรีดกันอีก”

“นี่ พี่เจิ้ง คราวหน้ามาเอ็งต้องเอาของมาฝากข้าด้วยนะ! ทำไมคราวนี้ไม่มีอะไรติดมือมาเลย?"

"อือ ครั้งหน้าเอามาให้แน่นอน ครั้งนี้พลาดไปหน่อย อีกอย่างครั้งนี้ลงเขาไม่ได้กะจะมาขายของป่า มาหาเพื่อนน่ะ" นานๆ ทีเจิ้งเหยียนจะยอมอธิบายยาวๆ เฉินเหล่าชีว่า "ได้ งั้นข้าจะรอเอ็งคราวหน้านะ ปากข้าจืดจนจะงอกปีกบินได้อยู่แล้ว"

หลังจากออกจากบ้านเฉินเหล่าชี ทั้งสามคนก็ตรงดิ่งไปบ้านเฝิงเจียง ในลานบ้านเฝิงเจียงเงียบกริบ พอเดินเข้าไปถึงได้ยินเสียงกรนดังมาจากในห้อง เฝิงเจียงชะโงกหน้าเข้าไปดู เห็นเมิ่งจื่อเจี๋ยนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงของเฝิงไห่ "ไอ้เด็กนี่มันกินอิ่มนอนหลับสบายใจเฉิบจริงๆ!"

ลู่ไหวอันมองไปรอบๆ แล้วถามว่า "ทำไมไม่เห็นพี่สะใภ้กับหลานๆ เลยล่ะครับ?”

“พี่สะใภ้นายไปทำงาน ส่วนลูกๆ อยู่บ้านปู่ย่า ปกติพี่กับพี่สะใภ้ต้องทำงาน ไม่มีเวลาเลี้ยงลูกหรอก”

“อาศัยจังหวะที่พี่สะใภ้นายไม่อยู่เนี่ยแหละ ฉันถึงจะมีโอกาสดื่มได้เต็มคราบ! นายนั่งรอไปก่อนนะ พี่ไปทำกับข้าวแป๊บ!”

“ได้ครับ พี่ใหญ่ทำกับข้าวไปนะ เดี๋ยวผมออกไปทำธุระแป๊บหนึ่ง"

เนื้อหมูสองจินในมือเฝิงเจียงเอามาจากที่ภัตตาคาร เขาจ่ายเงินลงบัญชีเรียบร้อย ไม่งั้นเดี๋ยวบัญชีไม่ตรง แต่ลู่ไหวอันนึกถึงกองภูเขาเนื้อในมิติตัวเอง กินยังไงก็ไม่หมด เรื่องอะไรจะมากินข้าวบ้านพี่ชายแล้วยังต้องให้พี่ชายเสียเงินซื้อเนื้อเลี้ยงอีก ลู่ไหวอันเดินวนไปข้างนอกรอบหนึ่ง ขากลับในมือก็หิ้วเป็ดป่าสองตัว กับไก่ป่าอีกสองตัว "พี่ใหญ่ ผมกลับมาแล้วครับ"

"ไหวอัน กลับมาสักที กับข้าวเตรียมเสร็จหมดแล้ว รอแค่เอาลงกระทะเนี่ย!”

“แม่เจ้าโว้ย ไก่ป่าเป็ดป่า! นายไปเอามาจากไหนเนี่ย?”

“ก็แถวชานเมือง ตีนเขาฟากนู้นไงครับ ตอนแรกกะว่าจะไปจับไก่ป่ามาเพิ่มกับข้าวสักหน่อย แต่นึกไม่ถึงว่าจะเจอเป็ดป่าในแม่น้ำตีนเขา เลยจับติดมือมาด้วยสองตัว"

เฝิงเจียงไม่สงสัยเลยสักนิด ฝีมือการล่าสัตว์ของลู่ไหวอันเป็นที่รู้กันดีอยู่แล้ว ขอแค่ในมือมีก้อนหิน เฝิงเจียงเชื่อว่าลู่ไหวอันล่าได้ทุกอย่าง "ร้ายกาจจริงๆ! ที่ตรงนั้นคนไปกันเยอะแยะ มีแค่นายนี่แหละที่ยังหาของได้ เยี่ยมเลย มีวัตถุดิบเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวพี่จะโชว์ฝีมือให้เต็มคราบ!"