ตอนที่ 84 ทักษะถัดไป

คำพูดของเฝิงเจียงสร้างความไม่พอใจให้กับพ่อครัวใหญ่อีกสองคนทันที "นี่ตาเฒ่าเฝิง นายทำแบบนี้ไม่ค่อยแฟร์นะ! พวกเราตั้งหลายคนแบ่งกันตัวเดียว? นายคนเดียวฮุบไปหนึ่งตัวเลยเหรอ? ไม่อายบ้างหรือไง?”

“นั่นสิ! หมูป่าตัวหนึ่ง ภัตตาคารดาวแดงต้องกินกันนานแค่ไหนกว่าจะหมด! สู้เอามาแบ่งพวกเราให้หมดเลยไม่ดีกว่าเหรอ"

"ฉันจะอายทำไม นี่น้องชายฉันเอามาส่งให้ ฉันจะเก็บไว้เองสักตัวไม่ได้หรือไง? อีกอย่าง หมูป่าตัวนี้ฉันต้องแบ่งครึ่งหนึ่งส่งไปให้ภัตตาคารดาวแดงสาขาในอำเภอด้วย! เหลือถึงฉันไม่เท่าไหร่หรอก พวกนายเพิ่งซื้อเนื้อจากจางหนานหู่ไปตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ! หมดแล้วเหรอ? ทำไมตะกละกันขนาดนี้!"

หัวหน้าโรงครัวโรงงานซีอิ๊วได้ยินก็ของขึ้น "คนอิ่มไม่รู้รสความหิว เนื้อพวกนั้นวันเดียวก็เกลี้ยงแล้ว ฉันก็อยากเก็บไว้กินหลายๆ มื้อเหมือนกัน! แต่พวกคนงานรู้เข้า บอกว่าไม่อยากกินแค่เศษเนื้อแล้ว ต้องกินให้หายอยากสักที ก็เลยจัดการจนเกลี้ยง คนงานทั้งโรงงานตั้งกี่คน! เนื้อแค่นั้นกินยังไงให้หายอยาก แต่ถ้านายยอมยกหมูป่าสองตัวนี้ให้ฉันหมด รับรองว่าพวกเขาได้กินกันจุใจแน่! คนงานโรงงานซีอิ๊วทุกคนจะขอบคุณนาย ถึงตอนนั้นจะออกใบประกาศเกียรติคุณให้นายด้วยเอ้า"

"ฝันไปเถอะ!" ทุกคนด่าออกมาพร้อมกัน คิดอะไรตื้นๆ "ฉันจะเอาใบประกาศเกียรติคุณโรงงานซีอิ๊วไปทำซากอะไร? กินแทนข้าวก็ไม่ได้! เอาเป็นว่าเห็นแก่ที่พวกนายน่าสงสาร วันหลังมีของดี ฉันจะนึกถึงพวกนายบ้างก็แล้วกัน" เฝิงเจียงแกล้งทำเป็นใจป้ำ

แต่คนพวกนั้นไม่สนใจเฝิงเจียง กลับหันไปตีสนิทกับลู่ไหวอันแทน พวกเขารู้ดีว่าใครคือแหล่งเนื้อตัวจริง ความต้องการอาหารของโรงงานมีมากกว่าภัตตาคารเยอะ ถ้าคว้าลู่ไหวอันที่เป็นขุมทรัพย์เดินดินนี้ไว้ได้ เรื่องจัดซื้อเสบียงก็หายห่วง แต่ละโรงงานมีพนักงานจัดซื้อลงพื้นที่ไปตามกองพลต่างๆ เพื่อรับซื้อไข่ไก่ ไข่เป็ด และของแห้งต่างๆ แต่ยุคนี้คนยังไม่มีจะกิน จะเอาที่ไหนมาเลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ด บางทีพนักงานจัดซื้อเดินสายทั้งกองพล ยังหาไข่ไก่ไม่ได้สักฟอง ไข่ยังไม่มีกิน อย่าหวังจะได้กินเนื้อ ดังนั้นพวกหัวหน้าโรงครัวพวกนี้ พอเห็นเนื้อทีไร ก็เหมือนแมวได้กลิ่นคาวปลา พุ่งเข้าใส่ทันที

"น้องชาย ได้ยินว่านายส่งเนื้อให้ตาเฒ่าเฝิงบ่อยๆ นี่! ฝีมือคงไม่ธรรมดาสินะ!”

“หมูป่าสองตัวของจางหนานหู่วันก่อน ก็ฝีมือนายใช่ไหม? พูดจริงๆ นะ ครั้งหน้าแอบเอามาส่งที่ฉันเถอะ! รับรองไม่มีใครรู้ แถมจะใส่ซองแดงหนาๆ ให้อีกต่างหาก"

"พอได้แล้ว พอได้แล้ว พวกนายจะแบ่งเนื้อกันไหม ถ้าไม่แบ่ง ฉันจะเหมาหมดแล้วนะ! ภัตตาคารดาวแดงกินหมูป่าสองตัวไหวอยู่แล้ว" คำพูดของเฝิงเจียงช่วยลู่ไหวอันให้หลุดพ้นจากวงล้อมได้ในที่สุด

แต่เขาก็แอบกระซิบกับลู่ไหวอันว่า "ไหวอัน พวกกุ๊กพวกนี้คบได้นะ ผูกมิตรไว้ไม่มีข้อเสีย ถึงจะเป็นแค่คนครัวดูต้อยต่ำ แต่ยุคนี้เรื่องกินเรื่องใหญ่ที่สุด ทรัพยากรในมือพวกเขามีเพียบ!”

“ดูสินายก็ไม่ได้ขึ้นเขาไปล่าสัตว์แล้ว หน้าหนาวก็ไม่มีงานทำ ถ้าอยากเข้ามาทำงานในเมือง พี่พอจะช่วยวิ่งเต้นหาลู่ทางให้ได้ คนพวกนี้พอจะช่วยพูดให้ได้บ้าง!"

ลู่ไหวอันฉุกคิด เข้ามาทำงานในเมืองเหรอ? นี่เป็นแนวทางใหม่แฮะ แต่การเข้ามาทำงานในเมืองมันง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ? เขารู้ดีว่าตอนนี้ทะเบียนบ้านในเมืองถูกควบคุมเข้มงวดมาก แถมยุคข้าวยากหมากแพง โรงงานต่างๆ เพื่อประหยัดเสบียง สองปีมานี้แทบไม่รับคนเพิ่มเลย! หลายคนยอมตายถวายชีวิตเพื่อทะเบียนบ้านในเมือง หรือเพื่อตำแหน่งงานสักตำแหน่ง และพูดตามตรง ถ้าให้ไปเป็นคนงานโรงงานซีอิ๊ว เขาขอยอมอยู่ที่กองพลตงเฟิงดีกว่า อย่างน้อยก็มีอิสระ แต่ถ้าหา 'งานดีๆ' ในเมืองได้จริงๆ ก็ถือเป็นโอกาสที่ไม่เลว ไม่ใช่โอกาสหาเงิน แต่เป็นโอกาสเปิดใช้งานทักษะต่างหาก ผ่านมานานขนาดนี้ ทักษะของเขาเพิ่งเปิดใช้งานได้แค่ การล่าสัตว์ แพทย์แผนจีน และการทำอาหาร เขาอยากลองดูว่าระบบจะมอบทักษะระดับสูงอะไรให้อีกบ้าง! ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ขอแค่เขาลงมือทำอาชีพไหน ก็ควรจะเปิดใช้งานทักษะของอาชีพนั้นได้

"พี่ใหญ่ เรื่องนี้ผมไม่รีบร้อนหรอกครับ อยู่ที่กองพลก็ดีเหมือนกัน พอดีหน้าหนาวงานน้อย ผมจะได้พักผ่อนยาวๆ! อีกอย่าง ถ้าให้ไปเป็นคนงานไลน์ผลิต มันน่าเบื่อเกินไป แต่ถ้ามีงานที่ต้องใช้ทักษะฝีมือ พี่ช่วยดูๆ ให้ผมหน่อยก็ดีครับ"

เฝิงเจียงพยักหน้า เขาเข้าใจความคิดของลู่ไหวอัน "ก็นั่นน่ะสิ ด้วยฝีมือการล่าสัตว์ของนาย อยู่ที่กองพลก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมือ! สบายกว่าคนงานทั่วไปเยอะ แต่นั่นเพราะตอนนี้ไม่ต้องทำนา พอถึงหน้าทำนาเมื่อไหร่ นายจะรู้ซึ้งถึงความลำบาก ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ต้องลงแรงหมด เรื่องปากท้องสำคัญที่สุด! ทุกอย่างต้องหลีกทางให้การเก็บเกี่ยว แม้แต่ชายฉกรรจ์ยังแทบรากเลือด จบหน้าเกี่ยวข้าว ต่อให้แข็งแรงแค่ไหนก็ต้องผอมโซจนหนังหุ้มกระดูก"

"พี่ไม่ได้ขู่นะ! แต่เรื่องนั้นยังอีกไกล ไม่ต้องรีบหรอก เรื่องในเมืองเดี๋ยวพี่ช่วยสืบๆ ให้ งานฝีมือจริงๆ หาคนง่ายกว่า ตอนนี้ขาดแคลนช่างฝีมืออยู่พอดี แต่เขาต้องการคนเก่งจริง นายต้องมีฝีมือจริงๆ ถึงจะทำได้"

"พี่ใหญ่ ไม่ได้โม้นะ ผมหัวไวเรียนรู้เร็วมาก แถมชอบงานช่างด้วย ถ้ามีงานแบบนี้จริง พี่เรียกผมมาได้เลย ไม่มีงานให้ทำก็ไม่เป็นไร ถือว่าผมมาเรียนรู้งาน!" เป้าหมายหลักของลู่ไหวอันคืออยากรู้ว่าเขาจะเปิดใช้งานทักษะอะไรได้อีก

"เฮ้ย ทัศนคติดีนี่หว่า ได้เลย เดี๋ยวพี่ช่วยดูให้ ถ้ามีหน่วยงานไหนรับช่างเทคนิค พี่จะรีบตามตัวนายมาคนแรกเลย"

ลู่ไหวอันพอใจมาก ถูมือรออย่างใจจดใจจ่อว่าทักษะต่อไปจะเป็นอะไร!

คุยกันเสร็จ ทางโน้นก็แบ่งเนื้อหมูกันเกือบเสร็จแล้ว แม้แต่พวกเครื่องในหมูก็โดนเหมาเกลี้ยง "เสี่ยวอู๋ ไปตามสมุห์บัญชีมาหน่อย! มาคิดเงินพวกเรา!"

"เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งรีบจ่ายเงิน ลืมบอกไปว่า หมูพวกนี้ต้องใช้เสบียงมาแลกนะ!" เฝิงเจียงตะโกนบอก คนอื่นๆ ก็คุยง่าย "ไม่มีปัญหา คิดบัญชีไว้ก่อน เดี๋ยวฉันให้คนขนเสบียงมาส่ง"

สุดท้าย สมาชิกหน่วยล่าสัตว์แต่ละคนต่างแบกเสบียงกลับไปจนเต็มหลัง เสบียงหนักอึ้งจนหลังแอ่น แต่ไม่มีใครบ่นว่าเหนื่อย กลับมีรอยยิ้มเปื้อนหน้ากันทุกคน นี่คือเสบียงสำหรับประทังชีวิตตลอดหน้าหนาวของกองพลพวกเขา!

ลู่ไหวอันไม่ได้กลับไปพร้อมพวกเขา แต่ถูกเฝิงเจียงชวนไปที่บ้าน เฝิงเจียงหิ้วเนื้อหมูป่าสองจิน "ไป กลับบ้านไป เดี๋ยวพี่ผัดเนื้อพริกสดให้กิน เราสองพี่น้องมาดวดเหล้ากันสักหน่อย"