ตอนที่ 83 แบ่งหมูป่า

ลู่ไหวอันไม่สนใจเรื่องราววุ่นวายหลังจากนั้นอีก แต่การตัดสินใจของเขากลับสร้างแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ในกองพลตงเฟิง การที่เขาไม่พาคนขึ้นเขาอีกต่อไป หมายความว่ากองพลตงเฟิงจะไม่มีแหล่งเสบียงที่มั่นคงอีกแล้ว พวกเขาต้องพึ่งพาหมูป่าสองตัวนี้แลกเปลี่ยนเป็นเสบียงก้อนสุดท้ายเพื่อประทังชีวิต จะรอดพ้นหน้าหนาวนี้ไปได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตัวพวกเขาเองแล้ว และต้นเหตุทั้งหมดก็มาจากเกาผิง ที่ดันทุรังจะตั้งหน่วยคุมเข้มการล่าสัตว์บ้าบอนั่นขึ้นมา ตั้งหน่วยคุมเข้มไม่ว่า แต่พอลูกชายตัวเองบาดเจ็บ ยังจะมาหาเรื่องลู่ไหวอันอีก เกาผิงนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าพอลู่ไหวอันประกาศล้างมือ จะส่งผลกระทบวงกว้างขนาดนี้ ตอนนี้เขาเดินไปไหนก็มีแต่คนก่นด่า แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่สุด เรื่องใหญ่ที่สุดคือครอบครัวหม่าที่กัดไม่ปล่อย จะเอาเรื่องเรียกค่าเสียหายจากเขาให้ได้ โดยเฉพาะหม่าเสี่ยวอู่ พอฟื้นขึ้นมาก็เรียกร้องจะไปนอนรักษาตัวที่บ้านเขา หม่าเสี่ยวอู่กับเกาเหลียงไข้ลดลงในช่วงดึก ซึ่งหมายความว่าพวกเขารอดชีวิตแล้ว แต่ยังต้องรักษาตัวต่อเนื่อง อย่างขาของหม่าเสี่ยวอู่ที่เจ็บหนักขนาดนั้น คงต้องนอนพักฟื้นเป็นเดือน หม่าเสี่ยวอู่ไม่มีทางปล่อยเกาผิงไปง่ายๆ แน่ ถ้าไม่ใช่เพราะเกาผิง เขาคงไม่ต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้

"พ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง! หามผมไปบ้านเกาผิงเลย เกาเหลียงนอนไหนผมนอนนั่น เกาเหลียงกินอะไรผมกินนั่น!" ยังไงเขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเกาะติดบ้านเกาผิงให้ถึงที่สุด!

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ครอบครัวเกาผิงเตรียมจะมารับเกาเหลียงกลับบ้าน หม่าเสี่ยวอู่ก็ตะโกนสั่งพ่อกับพี่ชายทันที "พี่! เร็วเข้า! เอาผมขึ้นแคร่ไม้ หามไปบ้านเกาผิงเดี๋ยวนี้!"

ลู่ไหวอันพาวางจื้ออู่และพรรคพวกหามหมูป่าเตรียมไปคอมมูน ก็มาเจอฉากนี้เข้าพอดี เกาผิงกับลูกชายคนโตหามเกาเหลียงเดินนำหน้า ครอบครัวหม่าหามหม่าเสี่ยวอู่เดินตามหลัง เมียเกาผิงพยายามไล่ครอบครัวหม่า แต่ไล่ยังไงก็ไม่ไป หม่าเสี่ยวอู่นอนบนแผ่นไม้ เหลือบมองคนบ้านเกาผิงแวบหนึ่ง แล้วก็หลับตาลง ทำท่าทางแบบพวกอันธพาลหน้าด้านไม่มีผิดเพี้ยน แต่พอเห็นลู่ไหวอัน สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขากระแอมไอด้วยความเขินอายและขัดเขินเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนเรียก "พี่ลู่!"

ลู่ไหวอันได้ยินคำว่า 'พี่ลู่' ถึงกับแทบสำลักน้ำ ทำไมฟังแล้วรู้สึกขยะแขยงพิกล! คนบ้านหม่าเห็นลู่ไหวอัน ก็ยิ้มให้อย่างรู้สึกผิด เป็นการทักทาย สมาชิกหน่วยล่าสัตว์มองดูด้วยความขบขัน

"นึกไม่ถึงว่าบาดเจ็บคราวนี้ จะทำให้หม่าเสี่ยวอู่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน รู้จักทักทายผู้คนด้วยแฮะ”

“เรียกว่าบาดเจ็บได้ไง? นั่นมันเกือบตาย! สำนึกบุญคุณไหวอันก็ถูกแล้ว ต้องมีทัศนคติแบบนี้สิ ไม่เหมือนบ้านเกาผิง ช่วยชีวิตไว้แท้ๆ ยังไม่รู้จักบุญคุณ”

“แต่เมื่อก่อนหม่าเสี่ยวอู่ก็นิสัยดีนะ ตอนเด็กๆ เราก็เล่นด้วยกัน แค่โตมาโดนเพื่อนเลวชักจูงไปหน่อย" เสี่ยวหู่พูดเสริม เขายังมีความทรงจำดีๆ ในวัยเด็กกับหม่าเสี่ยวอู่อยู่บ้าง

เมิ่งจื่อเจี๋ยหาวหวอดๆ ไม่สนใจเรื่องหม่าเสี่ยวอู่เลยสักนิด เร่งเร้าว่า "เลิกคุยเรื่องมันเถอะ รีบไปกันดีกว่า!" เมื่อคืนดึกมากแล้ว เขาเลยนอนค้างที่บ้านซู นอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ กะว่าจะรีบกลับไปนอนต่อที่บ้าน! เฮ้อ ไม่รู้ป่านนี้พ่อจะจับได้หรือยัง ถึงเมื่อวานก่อนออกมาจะบอกพ่อไว้แล้วว่าจะไปค้างบ้านเฝิงไห่ หวังว่าพ่อจะไม่ไปเช็กนะ!

หมูป่าสองตัวนี้เป็นของที่ล่ามาได้ในนามหมู่บ้าน ถือว่ามีที่มาที่ไปชัดเจน ลู่ไหวอันเลยไม่ได้ส่งไปที่จางหนานหู่ แต่ส่งไปที่เฝิงเจียงเหมือนเดิม ของที่จางหนานหู่ขายออก เฝิงเจียงก็ขายออกได้เหมือนกัน แถมเฝิงเจียงยังมีความสัมพันธ์อันดีกับพ่อครัวใหญ่ตามโรงอาหารโรงงานต่างๆ อีกด้วย

และก็เป็นจริงตามคาด พอเฝิงเจียงเห็นหมูป่าตัวเบ้อเริ่ม ก็ร้องอุทานไม่หยุดปาก ก่อนจะรีบถามไถ่ว่าลู่ไหวอันบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ส่วนเรื่องจะจัดการหมูป่ายังไง เขาไม่หนักใจเลยสักนิด กลับตื่นเต้นด้วยซ้ำ "เรื่องนี้ง่ายมาก ภัตตาคารดาวแดงของเรารับไว้ได้ตัวหนึ่งสบายๆ เอาไปทำเนื้อรมควัน กุนเชียง เก็บไว้กินได้นานเลย! ต่อไปเรื่องกับข้าวไม่ต้องห่วงแล้ว! เฮ้อ พี่ล่ะไม่อยากแบ่งให้พวกนั้นเลย หมูป่าสองตัวเรากินเองหมดก็ยังไหว!" เฝิงเจียงไม่อยากแบ่งจริงๆ แต่คนพวกนั้นรู้ว่าเขาหาเนื้อมาได้ เลยมาดักรอตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว ขืนไม่บอกกล่าว มีหวังภัตตาคารดาวแดงแตกแน่

"ช่างเถอะ เสี่ยวอู๋ เอ็งวิ่งไปโรงงานซีอิ๊ว โรงงานเครื่องจักร แล้วก็... ไปตามพ่อครัวใหญ่มาแบ่งเนื้อกัน”

“ได้ครับลูกพี่!" เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เสี่ยวอู๋รีบวิ่งแจ้นออกไปทันที

เฝิงเจียงดึงลู่ไหวอันเข้ามากอดคอ "น้องชาย นายแน่จริงๆ! รอบนี้ได้ตัวใหญ่มาสองตัว พักผ่อนได้ยาวๆ เลยสิ?" ลู่ไหวอันพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า "ไม่ใช่แค่พักสักระยะครับ แต่ผมไม่คิดจะพาพวกเขาขึ้นเขาอีกแล้ว"

เฝิงเจียงขมวดคิ้ว ลู่ไหวอันจึงรีบอธิบาย "แต่พี่เฝิงไม่ต้องห่วงนะครับ พี่อยากได้เนื้ออะไร ผมยังหามาให้ได้เหมือนเดิม" เฝิงเจียงชกอกเขาเบาๆ "พี่ห่วงเรื่องนั้นที่ไหนกันเล่า? ไม่มีเนื้อก็ช่างมันสิ เมื่อก่อนไม่มีเนื้อพวกเราก็อยู่กันมาได้ พี่ถามว่าทำไมนายถึงไม่พาพวกเขาขึ้นเขาแล้ว? มีคนในกองพลแกล้งนายหรือเปล่า?"

เฝิงเจียงผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ เขารู้อยู่แล้วว่าการที่ลู่ไหวอันพาชาวบ้านไปล่าสัตว์เลี้ยงปากท้อง ไม่ใช่วิธีการที่ยั่งยืน สิ่งที่ลู่ไหวอันทำ ไม่ใช่แค่เลี้ยงดู แต่คือการช่วยชีวิต การรอดชีวิตในยามข้าวยากหมากแพงไม่ใช่เรื่องง่าย ลู่ไหวอันมีน้ำใจอยากช่วย นั่นคือกุศลจิตของเขา และเพราะจุดนี้แหละ ที่ทำให้เฝิงเจียงให้ความสำคัญกับลู่ไหวอันมาก แต่สิ่งที่เขากังวลคือ ลู่ไหวอันใจดีเกินไป คิดถึงแต่คนอื่น จนตัวเองต้องเดือดร้อน ตอนนี้เลิกทำแบบนี้แหละดีที่สุด ดังนั้นยังไม่ทันที่ลู่ไหวอันจะตอบ เฝิงเจียงก็พูดต่อ

"ไม่พาก็ดีแล้ว ต้องรู้จักรักษาน้ำใจคน 'ให้ข้าวหนึ่งถ้วยเป็นผู้มีพระคุณ ให้ข้าวหนึ่งกระสอบเป็นศัตรู' ตอนนี้มีหมูป่าสองตัวนี้ พี่จะหาทางแลกเป็นเสบียงให้หมด ชาวบ้านน่าจะรอดตายกันได้แล้ว" แน่นอนว่าประโยคนี้เฝิงเจียงแอบกระซิบ ไม่ให้สมาชิกหน่วยล่าสัตว์คนอื่นได้ยิน

"ครับ ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่ แต่ที่ผมพูดเมื่อกี้ก็เรื่องจริงนะครับ ถึงจะไม่พาคนอื่นขึ้นเขาแล้ว แต่ว่างๆ ผมจะขึ้นไปเอง ถึงตอนนั้นหวังว่าพี่ใหญ่จะช่วยรับซื้อของป่าของผมต่อนะครับ!" เฝิงเจียงชกอกลู่ไหวอันอีกที บ่นอุบ "พูดอะไรแบบนั้น นายเอาของป่ามาส่ง พี่ก็ต้องดีใจสิ! ช่วยแก้ปัญหาให้พี่ชัดๆ! แต่นายขึ้นเขาคนเดียวต้องระวังตัวให้มากนะ”

“จริงสิ เจ้าเมิ่งจื่อเจี๋ยเป็นไงบ้าง? รอบนี้ไปสร้างปัญหาอะไรให้นายไหม?"

"ไม่ครับ เขาเกาะติดผมแจเลย ว่านอนสอนง่ายมาก ป่านนี้คงกลับไปนอนต่อแล้วมั้ง! หมูป่าสองตัวเล่นเอาขวัญหนีดีฝ่อ สงสัยคงเข็ด ไม่กล้าไปอีกแล้ว" เฝิงเจียงแค่นเสียงฮึ "ไม่แน่หรอก นอนตื่นมาอาจจะลืมหมด แล้วอยากไปอีกก็ได้"

ไม่นานนัก พ่อครัวใหญ่จากโรงงานต่างๆ ก็ทยอยกันมาถึง คราวนี้พวกเขาได้เห็นตัวจริงเสียงจริงของลู่ไหวอันเสียที! "โอ้โฮ นี่คือน้องชายที่คอยส่งของป่าให้ตาเฒ่าเฝิงสินะ! มาๆ รู้จักกันไว้ ฉันเป็นหัวหน้าโรงครัวโรงงานซีอิ๊ว วันหน้ามีของดีอะไรก็ส่งมาที่ฉันได้นะ เรารับไม่อั้น”

“หลบไปเลย ฉันมาจากโรงงานเครื่องจักร พวกเราก็ต้องการเหมือนกัน น้องชายส่งมาทางฉันก็ได้นะ”

“พวกแกนั่นแหละหลบไป นี่น้องชายข้า ของต้องส่งมาที่ข้าก่อน แบ่งให้พวกแกนิดหน่อยก็บุญแล้ว หมูป่าสองตัว ภัตตาคารดาวแดงขอจองหนึ่งตัว ที่เหลืออีกตัวพวกแกไปแบ่งกันเอง!"