ตอนที่ 82 ให้เกาผิงรับผิดชอบ

หลี่ชิงไห่เดินออกมาล้างมือที่หน้าบ้าน "อย่ามาเอะอะโวยวายแถวนี้ รบกวนคนป่วยพักผ่อน! ถ้าลูกแกไม่ฟื้น ก็เป็นความรับผิดชอบของแกทั้งหมดนั่นแหละ”

“แก..." หลี่ชิงไห่เดินอ้อมตัวเขาไป เรียกคนเจ็บอีกสองคนที่อาการเบากว่าเข้ามา "พวกเอ็งสองคน มานี่ ข้าจะดูขาให้!”

“ฝีมือเท่าหางอึ่งยังริจะขึ้นเขา สมน้ำหน้าที่เจ็บตัวแบบนี้ ข้าว่าถ้าไม่มีลู่ไหวอัน พวกเอ็งคงทิ้งชีวิตไว้บนเขาแล้ว"

พวกอันธพาลก้มหน้าด้วยความละอายใจ ไม่กล้าเถียงสักคำ ครอบครัวซูว่างรีบร้อนตามมาถึง "ไหวอันไม่เป็นไรใช่ไหม!”

“พี่ไหวอัน..."

ลู่ไหวอันเดิมนั่งพิงผนังพักอยู่ข้างประตู พอได้ยินเสียงพวกเขาก็ลุกขึ้นทันที "ผมไม่เป็นไรครับ!" แต่พอลุกขึ้น เลือดที่หน้าอกก็ปรากฏแก่สายตาชัดเจน เสื้อนวมทั้งตัวถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน คนในเหตุการณ์ต่างสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจ ซูสวินน้ำตาไหลพรากทันที ซูว่างตัวสั่นเทา "ตายจริง ไหวอันก็บาดเจ็บเหรอ!”

“เฒ่าหลี่ มาดูไหวอันเร็ว!"

"ไม่ใช่ครับ ผมไม่เป็นไรจริงๆ นี่ไม่ใช่เลือดผม เป็นเลือดหมูป่า!”

“เลือดหมูป่า?!”

“ใช่ครับ หม่าเสี่ยวอู่กับเกาเหลียงไปเจอหมูป่าเข้า สองคนนั้นโดนหมูป่าทำร้าย”

“หมูป่าถูกหามลงเขามาแล้ว ตอนนี้น่าจะอยู่ตีนเขา พวกคุณรีบส่งคนไปรับหน่อยเถอะครับ!"

คนหามหมูป่าพอถึงตีนเขาก็หมดแรง ไม่ยอมเดินต่อ จะขอพักก่อน คาดว่าคงยังอยู่ตรงนั้น แต่ไม่ต้องรอให้ลู่ไหวอันสั่ง พอชาวบ้านที่มุงดูรู้ว่ามีหมูป่า หลายคนก็วิ่งไปที่ตีนเขาแล้ว

ไม่นานนัก เกาผิงก็เดินหน้าดำคร่ำเครียดออกมาจากห้อง "หลี่ชิงไห่ พูดความจริงมา ลูกข้าจะฟื้นไหม?”

“ข้าไม่รู้ ข้าเป็นหมอไม่ใช่เทวดา ข้ารักษาตามอาการ จะรอดไม่รอดอยู่ที่ตัวมันเอง"

เกาผิงไม่อยากจะเชื่อ เมื่อเช้าลูกชายยังดีๆ อยู่ ทำไมขึ้นเขาไปแค่รอบเดียวถึงกลายเป็นแบบนี้ ทำไม... ทำไมครั้งนี้ถึงเจอหมูป่าได้! "ลู่ไหวอัน แกเล่นตุกติกใช่ไหม! ทำไมพวกแกไปทีไรไม่เคยเป็นไร แต่พอครั้งนี้ดันเจอหมูป่า!"

เจิ้งเหยียนแค่นหัวเราะ เมิ่งจื่อเจี๋ยเห็นดังนั้นก็แค่นเสียงฮึตาม "หัวเราะอะไร? พวกแกสองคนเป็นคนนอก ก็หนีความรับผิดชอบไม่พ้นหรอก เรื่องนี้พวกแกต้องรับผิดชอบ พวกแกต้องเป็นพวกเดียวกันแน่ ตั้งแต่ซูว่างเก็บแกมาได้ฉันก็รู้สึกทะแม่งๆ แล้ว แกเก่งขนาดนี้ จะไปหิวจนเป็นลมข้างทางได้ไง แกต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่!"

เกาผิงพูดจาเลอะเทอะไปใหญ่แล้ว แต่คำพูดพวกนี้เขาอยากจะพูดมานานแล้ว เขาอยากไล่ลู่ไหวอันออกไป เพื่อไม่ให้ซูว่างใช้ลู่ไหวอันสร้างบารมีได้อีก! เสบียงเหรอ! เหอะ ยังไงบ้านเขาก็มีเสบียงพอกินข้ามหนาว คนอื่นจะอดตายก็ช่างหัวมัน!

เมิ่งจื่อเจี๋ยโกรธจัด ปลดปืนจากหลังเล็งไปที่เกาผิง "มึงนี่ใส่ร้ายคนเก่งนักนะ! ถ้าไม่ใช่พี่ลู่ ลูกมึงตายห่าบนเขาไปนานแล้ว จะมีโอกาสให้มึงมาพล่ามตรงนี้เหรอ!"

"ใช่ครับ! รองหัวหน้า ลู่ไหวอันช่วยพวกเราไว้จริงๆ ถ้าไม่ใช่เขา พวกเราตายกันหมดแล้ว”

“เพื่อช่วยพวกเขา ไหวอันเกือบจะบาดเจ็บด้วยซ้ำ! ดูเลือดบนตัวเขาสิ"

เกาผิงทำท่าจะพูดต่อ ลู่ไหวอันเห็นดังนั้นจึงแย่งปืนจากเมิ่งจื่อเจี๋ยมายิงขึ้นฟ้าหนึ่งนัด ปัง! ทันใดนั้น ทุกคนก็เงียบกริบ เกาผิงจ้องปืนตาค้างไม่กล้าพูดอะไรอีก

"ในเมื่อรองหัวหน้าเกาพูดแบบนี้ ผมก็ขอพูดตรงนี้เลยว่า ต่อไปผมจะไม่พาคนขึ้นเขาอีกแล้ว พรุ่งนี้ผมจะพาพวกคุณไปขายสัตว์ที่ล่าได้เป็นครั้งสุดท้าย เสบียงที่แลกมาได้ ถ้ากินอย่างประหยัดก็น่าจะพอประทังชีวิตต่อไปได้!"

ลู่ไหวอันคิดเรื่องนี้มาตลอดทาง ทำดีไม่ได้ดี ใครอยากทำก็ทำไป เขาไม่เอาด้วยแล้ว ตอนแรกเขาแค่ทนเห็นคนอดตายไม่ได้ แต่ตอนนี้มีหมูป่าสองตัวนี้ การันตีว่าไม่อดตายแน่นอน ส่วนตัวเขา มีมิติล่าสัตว์ส่วนตัวอยู่แล้ว ว่างๆ ก็แอบเข้าป่าไปหาของกินเองเงียบๆ ก็ได้ เอามาบำรุงครอบครัวตัวเองก็พอ ลู่ไหวอันคิดว่าแบบนี้ดีที่สุด แต่ประโยคเดียวของเขาทำเอาคนในเหตุการณ์ตกใจแทบสิ้นสติ โดยเฉพาะสมาชิกหน่วยล่าสัตว์!

"อย่านะ! ไหวอัน พวกเราไม่มีทางโทษนาย นายบอกไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าขึ้นเขาไป บาดเจ็บก็ต้องรับผิดชอบตัวเอง! มีแต่พวกคนเนรคุณไร้ยางอายเท่านั้นแหละที่จะโทษนาย”

“พวกเราขึ้นเขาด้วยความสมัครใจ บาดเจ็บก็ไม่เกี่ยวกับนาย อีกอย่างเรายังมีกับดักบนเขาอยู่นะ!"

พอนึกถึงกับดัก ก็น่าเสียดายจริงๆ หลักๆ คือลู่ไหวอันไม่นึกว่าเรื่องจะจบเร็วขนาดนี้ เดิมทีเขาแค่อยากช่วยทุกคนให้ผ่านพ้นหน้าหนาว ตามแผนเดิมต้องขึ้นเขาอีกหลายรอบ ใครจะไปรู้ว่าจะเจอหมูป่าสองตัวใหญ่ ทำให้ได้เสบียงเพียงพอในคราวเดียว

"พอเถอะ เลิกพูดกันได้แล้ว ขึ้นเขามันอันตรายจริงๆ! ต่อไปพวกคุณไม่ต้องเสี่ยงอันตรายแล้ว ไม่ดีเหรอครับ?”

“เอาล่ะ เรื่องหลังจากนี้ผมไม่ยุ่งแล้ว พวกคุณจัดการกันเองเถอะ!"

"แก... แกหยุดนะ ไม่ขึ้นเขาก็ได้ แต่เรื่องลูกชายฉันแกต้องรับผิดชอบ ค่ารักษา ค่าอาหาร แกต้องจ่าย แล้วลูกฉันก็ขึ้นเขาไปด้วย หมูป่าวันนี้บ้านฉันต้องได้ส่วนแบ่งเยอะหน่อย"

ลู่ไหวอันโกรธจนหัวเราะออกมา "รองหัวหน้าเกา คุณลืมที่พูดก่อนออกเดินทางไปแล้วเหรอ? คุณลืมแต่ผมไม่ลืมนะ! เกิดเรื่องอะไรขึ้นรับผิดชอบกันเอง”

“ไม่ใช่แค่นั้น ผมว่าคุณต้องรับผิดชอบพวกเขาด้วย เพราะคุณเป็นคนสั่งให้พวกเขาขึ้นเขา ไม่ใช่ผม!”

“พวกนายสองคนขาเจ็บ ไม่คิดจะไปขอค่ารักษาค่าอาหารจากรองหัวหน้าเกาหน่อยเหรอ! อ้อ ใช่สิ ยังมีค่าเสียเวลาทำงานอีก เรียกเยอะๆ หน่อยไม่ผิดหรอก!"

พวกอันธพาลที่นั่งอยู่กับพื้นดูงุนงงกับคำพูดของลู่ไหวอัน พวกเขาควรให้เกาผิงรับผิดชอบเหรอ? แต่เฒ่าหม่าที่นั่งเงียบมาตลอด จู่ๆ ก็ลุกขึ้นมา "ลู่ไหวอันพูดถูก เกาผิง เรื่องนี้แกต้องรับผิดชอบ ข้ารู้นิสัยเสี่ยวอู่ดี มันขี้เกียจตัวเป็นขน ถ้าไม่มีคนยุยง มันไม่มีทางขึ้นเขาหรอก ในเมื่อแกเป็นคนให้มันขึ้นไป แกก็ต้องรับผิดชอบ"

น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบน่ากลัว อันที่จริงอาการของหม่าเสี่ยวอู่สาหัสกว่าเกาเหลียงมาก เป็นตายร้ายดียังไม่รู้! ลู่ไหวอันมองแววตาของเฒ่าหม่า รู้สึกได้ว่าตาแก่ผู้ซื่อสัตย์คนนี้พร้อมจะเล่นงานเกาผิงได้ทุกเมื่อ ถ้าหม่าเสี่ยวอู่เป็นอะไรไป เกาผิงคงจบไม่สวยแน่ พวกอันธพาลคนอื่นเริ่มได้สติ ต่างพากันรุมทวงค่าเสียหายจากเกาผิง

ลู่ไหวอันฉวยโอกาสปลีกตัวออกมา "ไปกันเถอะ กลับบ้านกัน ต่อไปไม่ยุ่งเรื่องพวกนี้แล้ว"

ซูสวินดีใจมาก "ฉันบอกแล้วไง เรื่องนี้มีแต่เสียกับเสีย พี่เลิกทำน่ะดีแล้ว!"

ซูว่างใจหนึ่งก็อยากให้ลู่ไหวอันเลิก อีกใจก็กังวลว่าเสบียงที่แลกจากหมูป่าสองตัวจะพอกินไหม ผ่านมานานขนาดนี้ ลู่ไหวอันพอดูออกแล้วว่าพ่อตาคนนี้ไม่เพียงแต่ลังเลโลเล แต่ยังชอบเสียสละตัวเองอีกด้วย แต่ไม่ดูเลยว่าคนที่เสียสละให้น่ะเป็นใคร ถ้าทุกคนรู้จักบุญคุณคน ลู่ไหวอันก็ไม่รังเกียจที่จะเสียสละให้มากขึ้นหรอก