ตอนที่ 81 ทำให้ดีที่สุด แล้วฟ้าลิขิต

ผู้บาดเจ็บมีทั้งหมดสี่คน นอกจากเกาเหลียงและหม่าเสี่ยวอู่แล้ว ยังมีอันธพาลรุ่นน้องอีกสองคน อันธพาลสองคนนั้นบาดเจ็บเล็กน้อย แค่ตกจากต้นไม้ขาเจ็บ แต่เกาเหลียงกับหม่าเสี่ยวอู่อาการสาหัสจนหมดสติไปแล้ว ทั้งคู่มีแผลเหวอะหวะที่หน้าท้อง เลือดไหลทะลักไม่หยุด หม่าเสี่ยวอู่อาการหนักกว่า ขาของเขาโดนหมูป่าขวิดจนกระดูกโผล่

เมิ่งจื่อเจี๋ยเห็นภาพตรงหน้าก็หน้ามืดจะเป็นลมตามไปอีกคน เขาพูดเสียงสั่นเทา "ฉันไม่อยากเห็นหมูป่าตัวใหญ่อีกแล้ว" พูดจบก็เบียดตัวเข้าไปกลางวง พยายามอยู่ใกล้ลู่ไหวอันให้มากที่สุดถึงจะรู้สึกปลอดภัย

สมาชิกหน่วยล่าสัตว์ยืนล้อมวงกันด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาไม่เคยเห็นใครบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้มาก่อน! "ไหวอัน ทำไงดี? พวกมันจะตายไหมเนี่ย!" วางจื้ออู่พยายามกดแผลที่หน้าท้องของเกาเหลียงไว้แน่น หวังจะห้ามเลือด แต่วิธีหยาบๆ แบบนี้แทบไม่ได้ผล "ทะ... ทำไงดี เลือดไหลไม่หยุดเลย!" เสี่ยวหู่เอามือกุมท้องหม่าเสี่ยวอู่ เลือดอุ่นๆ ไหลซึมผ่านนิ้วมือ ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะทำให้เขากลัวจนร้องไห้ ปกติเขาเกลียดขี้หน้าหม่าเสี่ยวอู่จะตาย แต่พอเห็นคนใกล้ตายต่อหน้าต่อตา เขาก็ทำใจไม่ได้ หม่าเสี่ยวอู่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ตอนเด็กๆ ก็เคยเล่นด้วยกัน! แถมหม่าเสี่ยวอู่ก็เหมือนกับเขา ยังไม่ได้แต่งงานมีเมียเลย!

"หม่าเสี่ยวอู่ ถ้าแกตายตอนนี้มันน่าเสียดายแย่ แข็งใจไว้ พวกเราจะพาแกกลับไปหาลุงหลี่ ลุงหลี่เก่งจะตาย ต้องช่วยแกได้แน่"

นับตั้งแต่ลู่ไหวอันจัดการหมูป่าและพ้นขีดอันตราย เจิ้งเหยียนก็เดินตามหลังลู่ไหวอันเงียบๆ มาตลอด สำหรับคนเจ็บสองคนตรงหน้า เขาไม่ได้รู้สึกสงสารอะไร เพราะไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขา อีกอย่าง ในความคิดของเขา การเข้าป่าก็ต้องเตรียมใจสู้กับสัตว์ร้าย พวกชาวเขาหากินกับป่า ถ้าไม่มีฝีมือก็อย่าสะเออะเข้ามา เรื่องทั้งหมดนี้ต้องโทษว่าทำตัวเองแท้ๆ ในสายตาเขา สองคนนี้แทบจะกลายเป็นศพไปแล้ว

"จากตรงนี้ลงเขา อย่างน้อยต้องใช้เวลาสองชั่วโมง สองคนนี้ทนไม่ถึงหรอก!”

“ไหวอัน นายอย่าเสียแรงเปล่าเลย กว่าจะหามลงไปถึงตีนเขา เลือดคงหมดตัวตายไปแล้ว!"

ลู่ไหวอันคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ตรวจดูอาการของเกาเหลียงและหม่าเสี่ยวอู่ก่อน กระดูกไม่หัก เคลื่อนย้ายได้! "พวกนายรีบไปหาไม้ท่อนแข็งแรงๆ มาทำเปลหามสองอัน เดี๋ยวเราจะหามพวกเขาลงเขา”

“พี่เจิ้ง ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำให้ดีที่สุดแล้วให้ฟ้าลิขิต จะปล่อยให้พวกเขานอนตายตรงนี้ไม่ได้!"

ลู่ไหวอันพูดพลางถอดเสื้อนวมตัวนอกออก แล้วถอดเสื้อตัวในออกมา ลมหนาวพัดวูบทำเอาเขาตัวสั่นสะท้าน รีบสวมเสื้อนวมกลับเข้าไป ทุกคนมองเขาด้วยความงุนงง แต่เจิ้งเหยียนเข้าใจทันที "นายจะทำแผลให้พวกเขาเหรอ?"

เจิ้งเหยียนเดินป่าเป็นประจำ ย่อมมีความรู้เรื่องปฐมพยาบาลเบื้องต้น และพกยาสมุนไพรติดตัวไว้เสมอ เพียงแต่ยาพวกนั้นมีไว้ช่วยชีวิตตัวเอง ส่วนคนพวกนี้... ลู่ไหวอันไม่ตอบ เขาฉีกเสื้อตัวในออกเป็นริ้วๆ เตรียมทำแผล

ระหว่างนั้นหม่าเสี่ยวอู่ฟื้นขึ้นมาแวบหนึ่ง เขารู้สึกว่าร่างกายอ่อนแรงลงเรื่อยๆ สงสัยคงใกล้ตายแล้ว แต่เขายังหนุ่ม ยังไม่อยากตาย! เขามองลู่ไหวอันด้วยสายตาเว้าวอน "ฉันกำลังจะห้ามเลือดให้ เก็บแรงไว้เถอะ จะรอดหรือไม่รอด อยู่ที่แกจะทนไหวไหม"

ปากหม่าเสี่ยวอู่ขยับเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา แต่ดูออกว่าใจเขายังสู้ยิบตา "ขอบ..." คำว่าขอบคุณยังไม่ทันจบ เขาก็หมดสติไปอีกครั้ง

เสี่ยวหู่ปาดน้ำตาป้อยๆ "นึกไม่ถึงว่าคนอย่างหม่าเสี่ยวอู่จะรู้จักขอบคุณคนอื่นด้วย หรือว่าคนใกล้ตายมักจะพูดดี?" วางจื้ออู่ตบหัวเขาเบาๆ "อย่าพูดจาอัปมงคล! ดีไม่ดีอาจจะรอดก็ได้!"

เจิ้งเหยียนโยนขวดยาขวดหนึ่งออกมาอย่างเสียไม่ได้ "ยาผงห้ามเลือด เอาไปใส่ให้สองคนนั้นซะ!"

ลู่ไหวอันมองเจิ้งเหยียนด้วยความดีใจ "ขอบคุณมากครับพี่เจิ้ง ถ้าสองคนนี้รอดมาได้ ผมจะให้พวกเขามากราบขอบคุณพี่งามๆ!”

“ไม่ต้องหรอก!" เขาไม่ได้ให้ยาเพราะอยากได้คำขอบคุณสักหน่อย

หลังจากจัดการบาดแผลเสร็จ แม้ลู่ไหวอันจะถอดเสื้อออกไปตัวหนึ่ง แต่เหงื่อก็ยังท่วมตัวเพราะความเหนื่อย "ไป! เอาขึ้นเปล หามลงเขา!" แบ่งคนหามเปล แบ่งคนหามหมูป่า ส่วนอันธพาลอีกสองคนที่บาดเจ็บก็ให้คนช่วยพยุง ทุกคนมุ่งมั่นเดินหน้า ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ฝีเท้าจึงไม่ตก พวกอันธพาลเดินตามหลังมาอย่างน่าเวทนา แม้ขาจะอ่อนแรงแค่ไหนก็ต้องตะเกียกตะกายตามให้ทัน ภูเขาลูกนี้น่ากลัวเกินไป พวกเขาจะไม่มาเหยียบอีกแล้ว จนกระทั่งลงมาถึงตีนเขา พวกเขาก็ทิ้งตัวนอนแผ่หรากับพื้น ไม่ยอมลุกอีกเลย

"พวกนายดูแลกันเองนะ พักหายเหนื่อยแล้วก็กลับบ้านไปซะ พวกเราจะรีบพาคนเจ็บไปบ้านลุงหลี่ก่อน" วางจื้ออู่สั่ง จริงๆ เขาก็แทบจะหมดแรงเหมือนกัน แต่ชีวิตคนสองคนอยู่ในมือ จะช้าไม่ได้!

บ้านหลี่ชิงไห่เพิ่งกินข้าวเย็นเสร็จ เขากำลังสอนหลานชายตัวน้อยแยกแยะสมุนไพรอยู่ในลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกจากข้างนอก "ลุงหลี่! ช่วยคนด้วย! เร็วเข้า ช่วยคนด้วย!" ฝูงชนกลุ่มใหญ่วิ่งกรูเข้ามา พร้อมกับหามเปลสองอัน ใจหลี่ชิงไห่กระตุกวูบ วันนี้เป็นวันที่ลู่ไหวอันขึ้นเขา "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?" แต่พอเห็นลู่ไหวอันเดินตามหลังมาอย่างปลอดภัย ใจเขาก็วางลงไปครึ่งหนึ่ง พอเห็นคนบนเปลเป็นหม่าเสี่ยวอู่กับเกาเหลียง ใจเขาก็วางลงไปอีกครึ่ง เรื่องเมื่อเช้าเขาก็ได้ยินมาแล้ว คนพวกนี้ทำตัวเองทั้งนั้น แต่จรรยาบรรณแพทย์ค้ำคอ ยังไงก็ต้องช่วย "วางลงให้ข้าดูหน่อย!"

"ทำแผลมาดีนี่ เลือดหยุดแล้ว!" แต่ก็ยังอันตรายถึงชีวิต ทั้งคู่เริ่มตัวร้อนจี๋ "รีบหามเข้าไปในห้อง!" ฝีมือการทำแผลของลู่ไหวอันยอดเยี่ยมมาก แต่ตอนนั้นอุปกรณ์ไม่พร้อม มันหยาบเกินไป หลี่ชิงไห่ใส่ยาให้ใหม่ พันแผลใหม่ และป้อนยากินให้ "จะรอดหรือไม่รอด ต้องดูที่ใจสู้ของพวกเขาแล้ว" เกาเหลียงเจ็บน้อยกว่า น่าจะไม่มีปัญหา แต่หม่าเสี่ยวอู่แผลหนักขนาดนี้! พูดยาก!

"ให้ฉันเข้าไป! ฉันจะไปดูลูกฉัน!" ครอบครัวเฒ่าหม่าและครอบครัวเกาผิงมารออยู่หน้าบ้านนานแล้ว แต่โดนกันไว้ไม่ให้เข้า เกาผิงกับเมียตะโกนโวยวายจะเข้าไปให้ได้ ส่วนเฒ่าหม่ากับเมียนั่งเงียบๆ อยู่มุมหนึ่ง ดูซื่อๆ บื้อๆ พี่ชายสองคนของหม่าเสี่ยวอู่ก็นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ ดูซื่อๆ บื้อๆ เหมือนกัน ไม่รู้ว่าครอบครัวแบบนี้ เลี้ยงหม่าเสี่ยวอู่ออกมาเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง

"อย่าเอะอะ! เข้าไปได้แล้ว! สองคนนี้ห้ามเคลื่อนย้ายเด็ดขาด ให้นอนพักที่บ้านข้าไปก่อน รอให้พ้นขีดอันตรายค่อยว่ากัน"

เท้าที่กำลังจะก้าวเข้าห้องของเกาผิงชะงักกึก "หมายความว่าไง! ลูกข้ายังไม่พ้นขีดอันตรายอีกเหรอ? หลี่ชิงไห่ แกหมายความว่าไง?"