ตอนที่ 80 ง้างมีดปลิดชีพ

"ช่วยด้วย! รีบมาช่วยหน่อย! มีใครอยู่ไหม!”

“คนตายแล้ว! เกาเหลียง! เกาเหลียง! พี่เสี่ยวอู่!"

คนบนต้นไม้ตะโกนลงมาอย่างบ้าคลั่ง มองดูหม่าเสี่ยวอู่กับเกาเหลียงที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น แต่ไม่มีใครกล้าลงไป ลงไปก็ตาย ใครจะกล้าเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่น

"เฮ้ย พวกนายได้ยินเสียงอะไรไหม?" คนในหน่วยล่าสัตว์ถามขึ้นมาทันที ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง ลู่ไหวอันก็พุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง

"เฮ้ย ไหวอัน นายจะไปไหน?" เจิ้งเหยียนรู้ทันทีว่าลู่ไหวอันต้องเจออะไรเข้าแน่ๆ จึงรีบวิ่งตามไป แต่ทว่า... เร็วมาก! นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสถึงความเร็วที่แท้จริงของลู่ไหวอัน! ตามไม่ทันเลยสักนิด! ทำได้แค่วิ่งตามทิศทางที่ลู่ไหวอันมุ่งหน้าไปเท่านั้น เมิ่งจื่อเจี๋ยที่คอยเกาะติดลู่ไหวอันมาตลอด พอเห็นหลักประกันความปลอดภัยวิ่งหายไป ก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม รีบวิ่งไล่กวดตามไปทันที

"อ้าว วิ่งไปไหนกันหมด!”

“พี่จื้ออู่ เมื่อกี้ผมเหมือนได้ยินเสียงคนร้องให้ช่วย พวกเรารีบไปดูเถอะครับ!”

“หา! รีบไปเร็ว ต้องเป็นพวกหม่าเสี่ยวอู่แน่ๆ!"

ตอนที่ลู่ไหวอันมาถึง หมูป่าสองตัวกำลังแยกกันโจมตี ตัวหนึ่งพุ่งใส่เกาเหลียง อีกตัวพุ่งใส่หม่าเสี่ยวอู่ เขาทำได้เพียงพุ่งเข้าหาตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด แม้พละกำลังของลู่ไหวอันจะมากกว่าผู้ใหญ่ทั่วไป แต่จะให้งัดข้อกับหมูป่าตัวมหึมาตรงๆ เขาก็สู้ไม่ไหว! เกือบจะโดนหมูป่าขวิดเข้าให้ โชคดีที่ยังว่องไวพอจะหลบได้ทัน หมูป่าอีกตัวหลังจากโจมตีหม่าเสี่ยวอู่ซ้ำอีกครั้ง ก็ถูกลู่ไหวอันดึงความสนใจมาด้วยเช่นกัน

หมูป่าสองตัว! ลู่ไหวอันอาศัยความเร็วของตัวเอง ล่อหมูป่าให้ออกห่างจากบริเวณนั้น แล้วรีบปีนขึ้นต้นไม้ต้นหนึ่งอย่างทุลักทุเล เขาฉวยโอกาสเปิดดูหน้าต่างสถานะของตัวเอง

[สถานะตัวละคร]

• พละกำลัง: 12 (1/10)

• ความเร็ว: 12 (4/10)

• สติปัญญา: 12 (1/10)

• จิตวิญญาณ: 11 (7/10)

[ทักษะ]

• แพทย์แผนจีน (ระดับ 2, 9/10)

• การล่าสัตว์ (ระดับ 3, 4/10)

• การทำอาหาร (ระดับ 2, 6/10)

แม้ช่วงนี้ค่าสถานะทุกด้านจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย แต่ชัดเจนว่าพละกำลังและความเร็วของเขาในตอนนี้ ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหมูป่ายักษ์พวกนี้ หมูป่าสองตัวนี้ตัวใหญ่กว่าฝูงหมูป่าที่เขาเคยเจอมาก่อนหน้านี้เสียอีก! คาดว่าพวกมันคงเป็นพ่อแม่ของเจ้าหมูป่าตัวเล็กในหลุมพรางนั่นแหละ!

ลู่ไหวอันใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ แต่พวกอันธพาลกลับถอนหายใจโล่งอกราวกับตายแล้วเกิดใหม่ รอดแล้ว ลู่ไหวอันมาช่วยแล้ว! แต่พวกเขายังไม่กล้าลงจากต้นไม้ ได้แต่จ้องมองไปทางลู่ไหวอันตาไม่กะพริบ

ในขณะที่ลู่ไหวอันกำลังคุมเชิงกับหมูป่าทั้งสองตัว เมิ่งจื่อเจี๋ยและเจิ้งเหยียนก็ตามมาถึง! เมิ่งจื่อเจี๋ยไม่รู้จักความน่ากลัว พอเห็นหมูป่าก็ตื่นเต้น ทำท่าจะวิ่งเข้าไปหา แต่ถูกเจิ้งเหยียนคว้าตัวไว้แน่น "หยุดนะ ขืนวิ่งเข้าไปอีก ฉันก็ช่วยนายไม่ได้แล้ว!"

ระยะนี้มันเกินขอบเขตความปลอดภัยแล้ว! ถ้าเจอหมูป่าในป่า เขาไม่มีทางเข้าใกล้ขนาดนี้เด็ดขาด! ไม่มีใครกล้าสู้ระยะประชิดกับหมูป่าหรอก! นั่นมันเอาชีวิตไปทิ้งชัดๆ เขาเริ่มเป็นห่วงลู่ไหวอันขึ้นมาแล้ว เจิ้งเหยียนง้างธนู พาดลูกศร "เมิ่งจื่อเจี๋ย หาต้นไม้ปีนขึ้นไปซะ!”

“ลู่ไหวอัน ปีนขึ้นไปสูงกว่านี้อีกหน่อย!"

ลู่ไหวอันอยู่ใกล้หมูป่าเกินไป ถ้าเขายิงพลาดขึ้นมา จบเห่แน่ เมิ่งจื่อเจี๋ยอยากจะลองยิงสักนัด แต่พอเห็นหมูป่าสองตัวนั้นชัดๆ มือไม้ก็สั่นพั่บๆ "อย่ามัวโอ้เอ้ รีบหาต้นไม้ปีนเร็วเข้า ฝีมือยิงปืนนายมันห่วย ยิงไม่โดนหรอก!" เจิ้งเหยียนพูดแทงใจดำตรงๆ!

เมิ่งจื่อเจี๋ยไม่เถียงสักคำ รีบปีนต้นไม้อย่างว่าง่าย หลักๆ คือตอนนี้ไม่ใช่แค่ยิงปืนไม่แม่น แต่มือมันสั่นจนคุมไม่อยู่ ขนาดปีนต้นไม้ยังยากลำบาก เพราะขาก็สั่นไม่แพ้กัน

ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งออกจากมือเจิ้งเหยียน โดน! แต่มันไม่ได้ปลิดชีพในดอกเดียว แค่ปักเข้าที่ขาหมูป่าเท่านั้น! คราวนี้ซวยแล้ว หมูป่าโกรธจัด มันพุ่งเข้าใส่เจิ้งเหยียนอย่างบ้าคลั่ง! แย่ล่ะสิ เจิ้งเหยียนรีบยิงซ้ำอีกดอก แต่คราวนี้พลาดเป้า จะง้างสายอีกครั้งก็ไม่ทันการแล้ว เจิ้งเหยียนจำต้องทิ้งธนูปีนขึ้นต้นไม้ที่ใกล้ที่สุด ส่วนหมูป่าอีกตัวกำลังกระแทกต้นไม้ที่ลู่ไหวอันอยู่ราวกับคนบ้า

หน่วยล่าสัตว์ตามมาถึงช้าไป และต่อให้มาถึงก็ไร้ประโยชน์ แทบไม่มีใครต้านทานหมูป่าสองตัวนี้ได้! อาจจะร่วมมือกันจัดการได้ แต่ผลที่ตามมาคือความสูญเสีย ต้องมีคนบาดเจ็บแน่นอน

ลู่ไหวอันกำมีดสปาร์ตาในมือแน่น จ้องมองหมูป่าเบื้องล่าง จุดอ่อนของหมูป่าอยู่ที่หน้าผาก บริเวณเหนือหว่างคิ้วขึ้นไป จะจัดการเจ้าตัวข้างล่างนี้ ต้องพึ่งอาวุธเดียวในมือและความเร็วของตัวเขาเองเท่านั้น เขาต้องรอจังหวะที่หมูป่ากระแทกโคนต้นไม้แล้วมึนงง พุ่งลงไปแทงแสกหน้า

เจิ้งเหยียนดูเหมือนจะเดาความคิดของลู่ไหวอันออก "ไหวอัน อย่าขยับ รออีกหน่อย!" พูดไปงั้น แต่ต้นไม้เล็กๆ ของเจิ้งเหยียนเองก็ดูจะต้านทานได้อีกไม่นาน รอไม่ได้แล้ว

จังหวะนี้แหละ! ลู่ไหวอันไม่ได้รูดตัวลงตามต้นไม้ แต่กระโดดลงมาตรงๆ นี่คือวิธีที่เร็วที่สุด เขารวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ฟันฉับลงไปที่หน้าผากหมูป่า ลู่ไหวอันได้ยินเสียงเหล็กกระทบกะโหลกดังสนั่น หัวหมูป่าปรากฏแผลเหวอะหวะจนเห็นกระดูก แต่มันยังไม่ตาย! ร่างมันโซเซ แต่ยังพยายามจะพุ่งเข้าใส่ลู่ไหวอัน

ลู่ไหวอันพุ่งสวนเข้าไป มีดสปาร์ตาฟันเฉียงลงมาที่ลำคอ เลี่ยงจุดที่เป็นกระดูกแข็ง ฉัวะ! ลำคอครึ่งหนึ่งถูกผ่าแยก หัวหมูป่าห้อยตกลงมา เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด โครม! หมูป่ายักษ์ล้มตึง

หมูป่าอีกตัวเห็นดังนั้น ก็เปลี่ยนเป้าหมายพุ่งเข้าใส่ลู่ไหวอันทันที แต่เพราะขาของมันโดนธนูเจาะอยู่ ความเร็วเลยตกลงไปมาก ลู่ไหวอันตอนแรกกะว่าจะปีนต้นไม้ แล้วใช้วิธีเดิมจัดการ แต่พอดูความเร็วของหมูป่าตัวนี้แล้ว เขารู้สึกว่า... พอสู้ไหว อีกอย่าง ถ้าเขาผลักดันตัวเองจนถึงขีดจำกัด ค่าสถานะจะเพิ่มขึ้นเร็วกว่า ต่อให้ฆ่ามันไม่ได้ ด้วยความเร็วของเขา ก็ยังหนีขึ้นต้นไม้ทัน

มาแล้ว หมูป่าพุ่งเข้ามาแล้ว! ลู่ไหวอันยืนรออย่างสงบนิ่ง 3... 2... 1! ครั้งนี้ลู่ไหวอันไม่ได้เล็งที่หน้าผาก แต่ย่อตัวลง มีดสปาร์ตาฟันสวนเข้าที่ขาหมูป่าเต็มแรง! เรียบร้อย ขาหลังโดนธนู ขาหน้าโดนมีด แถมเป็นขาข้างเดียวกัน หมูป่าเสียหลักทรงตัวไม่อยู่ ล้มฟาดพื้นเสียงดังสนั่น ลู่ไหวอันง้างมีดฟันฉับ เก็บงานอย่างเด็ดขาด หมูป่าตัวที่สองสิ้นใจคาที่

หมูป่าสองตัวนอนจมกองเลือด สภาพลู่ไหวอันเองก็ดูไม่จืด เสื้อผ้าชุดนี้ถือว่าพังยับเยิน เจิ้งเหยียนกระโดดลงจากต้นไม้ตั้งแต่ตอนที่หมูป่าตัวนั้นพุ่งไปหาลู่ไหวอันแล้ว ตอนนี้เขาวิ่งมาถึงคนแรก เขารู้ว่าลู่ไหวอันไม่เป็นไร จึงยกนิ้วโป้งให้ เป็นความชื่นชมจากใจจริง

ส่วนเมิ่งจื่อเจี๋ยกลัวเลือดจนแทบช็อก เขาเห็นเหตุการณ์ชัดเจน แต่จังหวะสำคัญดันกลัวจนหลับตาปี๋! "พี่ลู่ พี่ไม่เป็นไรนะ!"

ลู่ไหวอันไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่เหนื่อยนิดหน่อย เขาโบกมือ หายใจหอบถี่ๆ "ฉันไม่เป็นไร รีบไปดูพวกนั้นเถอะว่าเป็นไงบ้าง!" จริงสิ ยังมีพวกนักเลงนอนกองอยู่กับพื้นอีกหลายคน!