ตอนที่ 79 หมูป่าตัวใหญ่โผล่มาแล้ว

ทว่า จนกระทั่งการล่าสัตว์ใกล้จะจบลง ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหมูป่าตัวใหญ่ ลู่ไหวอันไม่สัมผัสถึงความเคลื่อนไหวในละแวกใกล้เคียง แสดงว่าหมูป่าตัวใหญ่ไม่ได้อยู่แถวนี้ เมื่อเห็นว่าสมควรแก่เวลา เขาจึงเรียกเจิ้งเหยียนและเมิ่งจื่อเจี๋ย "กลับกันเถอะ คาดว่าหมูป่าตัวใหญ่ไม่อยู่แถวนี้หรอก เจ้าตัวเล็กนั่นคงพลัดหลงมา วันหลังค่อยมาดูใหม่"

เมิ่งจื่อเจี๋ยสะพายปืนเดินคอตก เข้าป่าล่าสัตว์ครั้งนี้ไม่ค่อยได้ประสบการณ์อะไรเลย! "ปืนนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ!"

ลู่ไหวอันมองเขา วันนี้ยิงไปตั้งหลายนัด แม้แต่ขนไก่สักเส้นยังยิงไม่โดน "ถ้านายอยากใช้ปืนล่าสัตว์ ก็ฝึกความแม่นยำให้ดีก่อนเถอะ! ปืนน่ะอานุภาพร้ายแรงกว่าธนูและหินก้อนเล็กๆ เยอะ”

“อย่าคิดมาก กลับไปฝึกยิงปืนแล้วก็ฟิตร่างกายให้แข็งแรง ครั้งหน้าค่อยพามาใหม่"

เมิ่งจื่อเจี๋ยพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น "ครั้งหน้าขอเข้าไปลึกกว่านี้ได้ไหม รอบนี้ไม่เจอสัตว์ใหญ่เลย กลับไปคุยกับพวกเพื่อนฝูงไม่ได้" สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการกลับไปแล้วไม่มีเรื่องไว้คุยโว มันเท่ากับมาเสียเที่ยวชัดๆ! แต่หารู้ไม่ว่า การเจอสัตว์ใหญ่ โอกาสและอันตรายมักมาคู่กัน ถ้าเจอเข้าจริงๆ ไม่รู้ว่าเมิ่งจื่อเจี๋ยจะหัวเราะหรือร้องไห้กันแน่

ทั้งสามกลับมายังจุดรวมพลของหน่วยล่าสัตว์ ครั้งนี้ผลประกอบการดีเยี่ยม ลำพังแค่สัตว์ที่ติดกับดักก็ได้มากกว่าครั้งก่อนเกินครึ่งแล้ว สมาชิกหน่วยล่าสัตว์ต่างยิ้มแก้มปริกันทุกคน พวกเขาช่วยกันซ่อมแซมกับดักให้แน่นหนาขึ้น และขุดเพิ่มอีกสองหลุม "กับดักนี่ใช้ดีจริงๆ ไม่ต้องออกแรงก็มีของกิน รอบนี้ได้ลูกหมูป่ามาตัวหนึ่ง หวังว่าคราวหน้าจะได้ตัวพ่อตัวแม่มันมานะ ถึงตอนนั้นพวกเราคงหายห่วงเรื่องปากท้อง”

“ใช่ อากาศเริ่มหนาวแล้ว อีกไม่กี่วันหิมะคงตก ถึงตอนนั้นจะขึ้นเขาคงลำบาก เจ้าประคุณเอ๋ย รีบประทานหมูป่าตัวใหญ่ๆ ให้ลูกช้างสักสองตัวเถอะ!”

“ใช่ๆ ขอสองตัว! ข้าไม่หวังจะได้กินเนื้อหรอก ขอแค่เอาไปแลกเสบียงได้ก็พอ!"

สมาชิกหน่วยล่าสัตว์ต่างพากันอธิษฐาน เมิ่งจื่อเจี๋ยก็เอากับเขาด้วย "ขอตัวใหญ่ๆ น่ะดี เป้าใหญ่ยิงง่าย คอยดูนะพ่อจะสอยให้ร่วงทีละตัว"

ลู่ไหวอันกับเจิ้งเหยียนที่เดินอยู่หน้าหลัง ต่างหัวเราะในลำคอ คนพวกนี้ไม่เคยเจอหมูป่าตัวเต็มวัย เลยไม่รู้ว่าพวกมันน่ากลัวขนาดไหน

"นี่ พวกนายว่าหม่าเสี่ยวอู่กับเกาเหลียงกลับไปหรือยัง?”

“กลับไปแล้วมั้ง! ฟ้าจะมืดอยู่แล้ว ขืนไม่กลับก็รนหาที่ตายแล้วล่ะ!”

“เมื่อเช้าก็ไม่เห็นพวกเขาปีนข้ามเขามา สงสัยปีนถึงแค่ครึ่งเขาก็ถอดใจกลับไปแล้ว เสียแรงเปล่าๆ"

ในขณะที่พวกเขากำลังวิจารณ์หม่าเสี่ยวอู่ ทางฝั่งหม่าเสี่ยวอู่ก็กำลังด่าทอพวกเขาอยู่เช่นกัน "คนพวกนี้ทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ! อีกเดี๋ยวอาทิตย์ก็จะตกดินแล้ว" เขาหดคอ กระชับเสื้อนวมให้แน่นขึ้น ภูเขาในหน้าหนาวไม่ใช่ที่ที่คนควรจะอยู่ ตอนมีแดดยังพอทน แต่พอแดดหมด อุณหภูก็ลดฮวบลงทันที

มีคนถามขึ้นอย่างสั่นเทาว่า "พี่เสี่ยวอู่ พวกมันคงไม่ได้กลับทางอื่นหรอกนะ?"

หม่าเสี่ยวอู่มองท้องฟ้า "ไม่ว่าพวกมันจะมาหรือไม่มา รออีกเดี๋ยวพวกเราก็กลับ ไม่งั้นได้หนาวตายอยู่ที่นี่แน่" ตอนนี้เขาเริ่มเสียใจที่เชื่อคำพูดเกาผิงแล้ว หน้าหนาวแบบนี้ นอนซุกตัวอยู่บ้านเล่นไพ่ดีกว่าตั้งเยอะ! ทำไมต้องวิ่งมาทรมานสังขารบนเขานี้ด้วย!

"เดี๋ยวก่อน พี่เสี่ยวอู่ พี่ได้ยินเสียงอะไรไหม?”

“ทำไม? พวกมันกลับมาแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่!" เกาเหลียงก็ได้ยินเสียงแปลกๆ เหมือนกัน "ชู่ว ไม่ใช่เสียงพวกมัน! เสียงมันใกล้เข้ามาแล้ว!”

“เฮ้ย! คงไม่ใช่สิ่งลี้ลับอะไรหรอกนะ!"

ยิ่งพูดยิ่งกลัว ป่าเขารกร้างแบบนี้ นอกจากพวกเขาก็ไม่มีใครแล้ว "ใคร! นั่นใคร!" สิ้นเสียงตะโกน เสียงนั้นกลับยิ่งใกล้เข้ามา แล้วพวกเขาก็เห็นต้นตอของเสียงชัดเจน

"หมู... หมูป่า!" แวบแรกที่เห็นหมูป่าคือตื่นเต้น! แต่ผ่านไปไม่ถึงวินาที เหลือเพียงความหวาดกลัว หมูป่าเป็นของดี แต่พวกเขารับมือไม่ไหว!

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

“หุบปากซะ รีบปีนต้นไม้เร็ว!" หม่าเสี่ยวอู่ตะโกนลั่น ทุกคนได้สติ รีบตะเกียกตะกายปีนต้นไม้กันจ้าละหวั่น

"เฮ้ย แกอย่าตามฉันมาสิ! ไปต้นอื่น!”

“ไม่มีต้นอื่นแล้ว ต้นนี้ใหญ่สุด อยู่ด้วยกันได้น่า!"

ความเคลื่อนไหวของพวกเขาดึงดูดความสนใจของหมูป่าเข้าอย่างจัง หมูป่าตัวใหญ่สองตัว ตัวผู้หนึ่งตัวเมียหนึ่ง จ้องเขม็งมาที่พวกเขา จมูกพ่นลมหายใจฟืดฟาด "เสี่ยว... เสี่ยวอู่ มันกำลังจะพุ่งมาใช่ไหม?" เกาเหลียงกลัวจนฉี่แทบราด แต่หม่าเสี่ยวอู่ตอนนี้ก็กลัวไม่แพ้กัน แถมยังนึกโทษเกาเหลียงในใจ ต้องโทษพ่อมันนั่นแหละ ที่บังคับให้พวกเขาขึ้นมา ทีนี้ล่ะ ถ้าพลาดพลั้งขึ้นมา ได้ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่กันหมดแน่

หมูป่าไม่ให้เวลาพวกเขาคิดนาน แถมหมูป่าสองตัวนี้ดูเหมือนจะดุร้ายกว่าปกติ พอเจอตัวเป้าหมาย ก็พุ่งเข้าใส่ทันที ต้นไม้ต้นแรกรับเคราะห์ไปเต็มๆ คนที่อยู่บนต้นนั้นคือหม่าเสี่ยวอู่และเกาเหลียง หม่าเสี่ยวอู่อยู่สูงกว่า ส่วนเกาเหลียงอยู่ต่ำลงมา

โครม! ต้นไม้ใหญ่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เกาเหลียงตกใจจนเสียหลักเกือบจะร่วงลงไป เขารีบปีนขึ้นไปข้างบน "เสี่ยวอู่ แกขยับขึ้นไปอีกหน่อย ฉันจะร่วงอยู่แล้ว”

“ขยับไปไหน? ฉันจะไปไหนได้? แหกตาดูสิว่ากิ่งข้างบนมันเล็กแค่ไหน ปีนขึ้นไปได้ที่ไหนเล่า?" นาทีชีวิตแบบนี้ หม่าเสี่ยวอู่ไม่ไว้หน้าเกาเหลียงแล้ว เขาแทบอยากจะถีบเกาเหลียงลงไปเป็นเหยื่อล่อหมูป่าด้วยซ้ำ ต้นไม้แถวนี้ลำต้นไม่ใหญ่นัก ต้นที่พวกเขาเกาะอยู่ถือว่าใหญ่ที่สุดแล้ว แต่ก็ต้านทานแรงกระแทกของหมูป่าไม่ไหว ไม่นานต้นไม้ก็เริ่มโยกคลอน

หม่าเสี่ยวอู่สติแตกแล้ว "เกาเหลียง เอ็งลงไปเถอะ! ต้นไม้นี้รับน้ำหนักสองคนไม่ไหวแล้ว”

“หม่าเสี่ยวอู่ แกบ้าเหรอ ให้ฉันลงไปตอนนี้ก็ตายสิ! รออีกหน่อย เผื่อลู่ไหวอันกลับมา... พวกเราอาจจะรอด!"

จริงสิ! เวลานี้พวกเขาน่าจะกลับมาถึงแล้ว "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" หม่าเสี่ยวอู่นึกได้ก็รีบตะโกน หวังให้ลู่ไหวอันได้ยิน "เร็ว พวกแกช่วยกันตะโกน! ไม่งั้นพวกเราตายแน่!”

“ช่วยด้วย!”

“ช่วยด้วย!"

แต่เสียงตะโกนนี้ ลู่ไหวอันไม่ได้ยิน กลับไปยัุยุให้หมูป่าโมโหหนักกว่าเดิม หมูป่าสองตัวบ้าคลั่งพุ่งชนต้นไม้ไม่เลือกหน้า ต้นไม้เล็กๆ สั่นคลอนจวนเจียนจะล้ม "ทำไงดี! แม่จ๋า! ลูกต้องมาตายที่นี่แล้วเหรอเนี่ย!”

“ช่วย... ช่วยด้วย!"

โครม! ต้นไม้ใหญ่ล้มครืนลง เป็นต้นที่หม่าเสี่ยวอู่อยู่พอดิบพอดี ทันทีที่ต้นไม้ล้ม หมูป่าก็พุ่งตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขา หม่าเสี่ยวอู่ผลักเกาเหลียงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ส่วนตัวเองอาศัยจังหวะนั้นวิ่งไปปีนต้นไม้อีกต้น เกาเหลียงโดนหมูป่าชนกระเด็น ตัวลอยละลิ่วตกลงมากระอักเลือด หม่าเสี่ยวอู่เองก็สภาพไม่ต่างกันนัก หมูป่าชนเกาเหลียงเสร็จก็หันมาไล่กวดเขาต่อ ส่วนลูกสมุนอีกคนก็โดนหมูป่าอีกตัวขวิดจนกระเด็น

วินาทีนี้ ทุกคนต่างคิดในใจเหมือนกันว่า... จบเห่แล้ว วันนี้คงต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ