ตอนที่ 78 ลูกหมูป่า

"พี่เหลียง พี่เสี่ยวอู่ ฉันปีนไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ เอาเป็นว่าพวกเราเลิกตามพวกมันเถอะ พักตรงนี้แหละ! รอพวกมันกลับมาก็เหมือนกัน"

เกาเหลียงเงยหน้ามอง ยอดเขายังอีกไกลลิบ แถมเงาของพวกลู่ไหวอันก็หายลับไปแล้ว "ไม่ได้ พวกเราต้องปีนขึ้นไปอีกหน่อย เสี่ยวอู่ แกคิดว่าไง!"

หม่าเสี่ยวอู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พี่เหลียงพูดถูก เราต้องขึ้นไปอีกหน่อย ตรงนี้มันต่ำเกินไป เกิดพวกมันกลับมาแล้วแอบเอาของซ่อนไว้ก่อนถึงตรงนี้ เราก็ไม่เห็นสิ”

“แต่เราก็ไม่ต้องตามติดพวกมันแจหรอก ขืนตามไปจ่อตูดพวกมัน คงไม่ยอมซ่อนของให้เราเห็นแน่!”

“เราค่อยๆ ปีนขึ้นไป แล้วไปดักรอแถวๆ ทางที่พวกมันต้องผ่านตอนขากลับก็พอแล้ว"

เกาเหลียงดีใจยกใหญ่ เอาเป็นว่าไม่ต้องฝืนสังขารวิ่งไล่ตามลู่ไหวอันก็พอแล้ว จริงๆ ถึงจะฝืนก็ไล่ไม่ทันอยู่ดี! "เสี่ยวอู่นี่ฉลาดจริง เอาตามที่เสี่ยวอู่ว่า เราปีนไปพักไป ไม่ต้องรีบตาม"

ทุกคนได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เมื่อปีนมาถึงยอดเขา ลู่ไหวอันและพรรคพวกก็หยุดพักเหนื่อยสักครู่ วางจื้ออู่เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวจากด้านหลังอย่างตั้งใจ "ไหวอัน นายพูดถูกเป๊ะ พวกมันไม่ได้ตามมาจริงๆ ด้วย!"

ตอนนี้เมิ่งจื่อเจี๋ยหันมาสนใจธนูของเจิ้งเหยียน เขาพลิกธนูเล่นไปมาพลางพูดว่า "พวกกระจอกเอ๊ย ขนาดฉันยังสู้ไม่ได้!”

“พวกมันน่าจะไสหัวลงเขาไปตั้งนานแล้ว"

ลู่ไหวอันหัวเราะเบาๆ ทัศนคติของเมิ่งจื่อเจี๋ยถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว ถ้าไม่ได้ลู่ไหวอันช่วยพยุง ป่านนี้เขาก็คงลงไปกองอยู่กลางทางเหมือนกัน "พวกมันไม่กลับหรอก น่าจะดักรอเราอยู่กลางทาง ขากลับตอนเย็นค่อยหิ้วพวกมันลงเขาไปด้วยก็แล้วกัน"

วางจื้ออู่ยังรู้สึกแค้นเคืองไม่หาย "ก็เพราะไอ้แก่เกาผิงนั่นแหละ มันต้องระแวงหน่วยล่าสัตว์ของเรามานานแล้ว กินเสบียงที่เราอุตส่าห์หามาแทบตาย แล้วยังจะมาสงสัยเราอีก ถ้าถามฉันนะ ขากลับเราเปลี่ยนเส้นทางลงเขาไปเลย ให้พวกมันรอเก้อซะให้เข็ด"

เมิ่งจื่อเจี๋ยได้ยินก็ชอบใจ วางธนูลงทันที "เฮ้ย ไอเดียนี้แจ่ม ฉันเห็นด้วย!"

แต่สำหรับเรื่องนี้ ลู่ไหวอันมีความคิดอื่น ในเมื่อทุกคนไม่เชื่อใจกัน เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นพ่อพระแบกภาระให้ใคร!

ข้ามเขาไปแล้วเดินลงไปเรื่อยๆ เพราะเมิ่งจื่อเจี๋ยเป็นตัวถ่วง วันนี้พวกเขาเลยมาถึงช้ากว่าปกติเล็กน้อย แต่วันนี้เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่แค่หนูอ้น ลู่ไหวอันแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งไปขุดหาหนูอ้น อีกกลุ่มตามเขาไปล่าสัตว์ในละแวกใกล้เคียง

ตั้งแต่เข้าเขตล่าสัตว์ เมิ่งจื่อเจี๋ยก็ตื่นเต้นหน้าแดง มองซ้ายมองขวาไม่หยุด แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์ ไม่กล้าห่างลู่ไหวอันแม้แต่ครึ่งก้าว "เดี๋ยวเราไปดูหลุมพรางที่ขุดไว้คราวที่แล้วก่อน ว่าได้อะไรไหม"

"พี่ลู่ พวกพี่ขุดหลุมพรางไว้แถวนี้ด้วยเหรอ?"

"ใช่ แถวนี้เรามาบ่อย ขุดหลุมพรางไว้ก็ใช้ซ้ำได้ กำไรเห็นๆ ไม่มีขาดทุน"

สมาชิกทีมที่เคยช่วยขุดหลุมพรางตื่นเต้นเป็นพิเศษ วิ่งนำหน้าลู่ไหวอันไปเลย ทันใดนั้น เสียงตะโกนด้วยความดีใจก็ดังมาจากข้างหน้า "ไหวอัน มีของอยู่ข้างในจริงๆ ด้วย!" แต่ความดีใจก็กลายเป็นความตกใจในพริบตา! "แม่เจ้าโว้ย ไหวอัน หมูป่า!"

"หมูป่า!" ทำเอาลู่ไหวอันตื่นเต้นไปด้วย! มาตั้งหลายครั้ง ยังไม่เคยเจอหมูป่าตัวเป็นๆ เลย ไม่นึกว่าจะตกลงไปในหลุมพรางของเขาซะงั้น นี่มันได้มาโดยไม่เปลืองแรงชัดๆ!

แต่พอลู่ไหวอันชะโงกหน้าลงไปดูของในหลุม เขาถึงกับพูดไม่ออก นี่คือหมูป่า? อืม ก็ใช่นั่นแหละ หมูป่าจริงๆ! แต่มันจะตัวเล็กไปไหมเนี่ย! ดูแล้วน่าจะหนักแค่สามสิบสี่สิบจิน เป็นแค่ลูกหมูชัดๆ!

สมาชิกทีมล่าสัตว์ยิ้มเจื่อนๆ "ลูกหมูป่าก็หมูป่าน่า! ยังไงก็ได้เนื้อหลายสิบจิน เทียบเท่าหนูอ้นตั้งหลายตัวเชียวนะ!" ก็จริงแฮะ!

เจิ้งเหยียนเห็นลูกหมูป่าก็เกิดความระแวดระวังขึ้นมาทันที "ลูกหมูป่าไซส์นี้ปกติต้องอยู่กับพ่อแม่ ดูจากรอยแล้วมันเพิ่งตกลงไปได้ไม่นาน เป็นไปได้สูงว่ามันพลัดหลงกับแม่หมู บางทีแม่หมูอาจจะอยู่แถวๆ นี้!"

พอพูดจบ ทุกคนยกเว้นลู่ไหวอันก็เครียดขึ้นมาทันที ขยับมายืนล้อมลู่ไหวอันโดยอัตโนมัติ เมิ่งจื่อเจี๋ยที่กลัวจนตัวสั่น ยังทำปากเก่งยกปืนขึ้นเล็ง "เฮ้ย เพื่อน อย่าเบียดสิวะ เบียดอีกนิดฉันจะขึ้นไปขี่คอพี่ลู่แล้วเนี่ย กลัวอะไรกัน? ดูสิในมือฉันมีอะไร! ปืน! นี่มันปืนนะเว้ย! แค่หมูป่า เจอเจ้านี่เข้าไปก็เสร็จทุกราย!"

คำพูดนี้เหมือนจะปลอบใจตัวเองมากกว่า เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นมาได้บ้าง ลู่ไหวอันตั้งสมาธิฟังเสียง ไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวของหมูป่าตัวใหญ่ ก็เบาใจลง มาตัวสองตัวไม่น่ากลัว แต่ประมาทไม่ได้ ถ้ามากันเป็นฝูงล่ะก็... ลู่ไหวอันมองปืนในมือเมิ่งจื่อเจี๋ย งั้นให้เขาลองเล่นปืนดูหน่อยแล้วกัน!

"เอาลูกหมูขึ้นมาก่อน จัดการให้เรียบร้อย แล้วค่อยไปดูหลุมต่อไป"

เจิ้งเหยียนมองลู่ไหวอัน คนคนนี้เยือกเย็นกว่าเขาเสียอีก ดูเหมือนพรานเฒ่าเจนสนามยิ่งกว่าเขา เมื่อก่อนเขาฉายเดี่ยวตลอด ครั้งนี้ถือเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ หลุมพรางที่เหลือไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น ได้กระต่ายป่ามาสองตัว

"แถวๆ นี้น่าจะมีโพรงกระต่าย พวกนายลองหาดู ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่แถวนี้แหละ มีอะไรก็ตะโกนเรียก" ความนิ่งของลู่ไหวอันทำให้ทุกคนวางใจ สมาชิกทีมแยกย้ายกันไปหาโพรงกระต่าย ลู่ไหวอันกับเจิ้งเหยียนพาเมิ่งจื่อเจี๋ยเดินวนเวียนอยู่ในละแวกนั้น

"ชู่ว ตามมา!" ลู่ไหวอันได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวไม่ไกลนัก "ดูนั่น ไก่ป่า เล็งมันเลย!" เขาตบไหล่เมิ่งจื่อเจี๋ย ไหนบอกจะลองของไง! เขาก็อยากเห็นอานุภาพของปืนกระบอกนี้เหมือนกัน เมิ่งจื่อเจี๋ยจัดท่าทางอย่างเท่ ยกปืนขึ้นเล็ง ผลปรากฏว่าเสียงปืนดังสนั่น นอกจากจะทำให้ไก่ป่าตกใจหนีไปแล้ว ยังทำให้ตัวเองตกใจจนสะดุ้งโหยง ลู่ไหวอันถอนหายใจ แล้วดีดหินก้อนเล็กๆ ออกไป ดูเหมือนปืนจะสู้หินของเขาไม่ได้แฮะ

หลังจากนั้นก็จับไก่ป่าได้อีกหลายตัว แต่ทุกตัวไม่มีตัวไหนเป็นผลงานปืนของเมิ่งจื่อเจี๋ยเลย "เฮ้อ ฉันไม่เอาปืนแล้ว พวกนายสอนฉันหน่อยสิ! คนหนึ่งสอนใช้หิน อีกคนสอนใช้ธนู เป็นไง?"

เจิ้งเหยียนส่ายหน้า "นายใช้ปืนแหละดีแล้ว! อย่างน้อยก็ยังยิงกระสุนออกไปได้!"

"เฮ้ย หมายความว่าไง นี่มันดูถูกกันเกินไปแล้วนะ?" เมิ่งจื่อเจี๋ยโวยวายด้วยความโมโห

แต่น่าเสียดายที่เจิ้งเหยียนไม่สนใจเขา หันไปถามลู่ไหวอันแทน "แถวนี้มีวี่แววของหมูป่าไหม?"

ลู่ไหวอันสบตาเจิ้งเหยียนแล้วยิ้ม ดูเหมือนเจิ้งเหยียนจะจับสังเกตได้แล้ว แน่นอนว่านี่เป็นสิ่งที่ลู่ไหวอันจงใจโชว์ มีแต่เมิ่งจื่อเจี๋ยเท่านั้นที่ไม่รู้เรื่อง พรานมืออาชีพดูออกกันทั้งนั้น ลู่ไหวอันหาไก่ป่าเจอทุกครั้ง แถมยังรู้ตำแหน่งไก่ป่าจากระยะไกล นี่ไม่ใช่ความสามารถธรรมดา

"ยังไม่เห็น แต่ก็ต้องระวัง ฉันก็ดูได้แค่ระยะใกล้ๆ”

“อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ฉันเคยเจอร่องรอยหมูป่าแถวนี้ เป็นไปได้สูงว่าพวกมันยังอยู่"

ความจริงลู่ไหวอันก็รอให้หมูป่าโผล่ออกมาเหมือนกัน! รอบนี้เขาอยากได้ของใหญ่กลับบ้าน!