ตอนที่ 77 คุมเข้มหน่วยล่าสัตว์

คนที่แอบย่องหนีไปคนนั้น ก็คือหม่าเสี่ยวอู่ อันธพาลประจำหมู่บ้านนั่นเอง หม่าเสี่ยวอู่กับเกาเหลียง ลูกชายคนรองของเกาผิงเข้าขากันได้ดี ทั้งสองคนเหม็นขี้หน้าลู่ไหวอันเหมือนกัน มักจะจับกลุ่มนินทาลู่ไหวอันอยู่บ่อยๆ พวกเขาคิดว่าการแจกจ่ายเสบียงควรจะเท่าเทียมกันสิ มีสิทธิ์อะไรให้หน่วยล่าสัตว์ได้ส่วนแบ่งมากกว่า จนกินอิ่มหมีพีมันกันทุกคน ส่วนแบ่งที่ตกถึงท้องพวกเขา มีแค่นิดเดียว กินพอให้ไม่หิวตายไปวันๆ เท่านั้น คนพวกนี้ไม่เคยคิดเลยว่า ถ้าไม่มีหน่วยล่าสัตว์ ป่านนี้พวกเขาอาจจะอดตายไปตั้งนานแล้ว

ถ้าจะบอกว่าเกาเหลียงกับหม่าเสี่ยวอู่มีความสัมพันธ์ฉันมิตรกันสักสามส่วน เกาผิงก็ถือว่าดูถูกหม่าเสี่ยวอู่และคิดจะหลอกใช้หม่าเสี่ยวอู่ล้วนๆ นี่ไง พอหม่าเสี่ยวอู่เห็นคนนอกจะตามลู่ไหวอันขึ้นเขา ก็รีบแจ้นไปฟ้องที่บ้านตระกูลเกาทันที เกาผิงรีบรุดมาที่บ้านตระกูลซู ประจวบเหมาะกับที่ขบวนล่าสัตว์กำลังจะออกเดินทางพอดี แบบนี้ไม่ได้การ!

"พวกแกขึ้นเขาไม่ได้! ลู่ไหวอัน คนพวกนี้เป็นใคร? เท่าที่ฉันรู้ ในกองพลเราไม่มีสองคนนี้นี่?”

“ภูเขาหลังหมู่บ้านเป็นสมบัติของกองพลตงเฟิง ต่อให้เป็นคนในกองพลไปล่าสัตว์ ก็ต้องส่งเข้ากองกลาง แต่นี่แกถึงกับพาคนนอกขึ้นเขา”

“ในฐานะรองหัวหน้ากองพล ฉันไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้เด็ดขาด นี่มันเป็นการทำลายผลประโยชน์ของสมาชิกกองพลตงเฟิงทุกคน”

“ซูว่าง คุณเป็นหัวหน้ากองพลตงเฟิง ทำไมถึงยืนดูเฉยๆ ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ คุณจะมองหน้าลูกบ้านติดเหรอ?"

ชาวบ้านที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เริ่มคล้อยตามคำพูดของเกาผิง โดยเฉพาะมีหม่าเสี่ยวอู่และพรรคพวกคอยเป็นลูกคู่ "ใช่แล้ว! เสบียงที่แจกพวกเรายังกินไม่พอเลย ยังจะพาคนนอกมาแย่งส่วนแบ่งอีก! ข้าคนหนึ่งล่ะที่ไม่ยอม”

“ข้าก็ไม่ยอม ห้ามให้พวกมันขึ้นเขาเด็ดขาด"

คุณชายอย่างเมิ่งจื่อเจี๋ยเคยโดนหยามแบบนี้ซะที่ไหน เตรียมจะสวนกลับทันควัน คิดว่าเขาอยากได้เศษเนื้อเศษผักพวกนี้นักหรือไง! แต่ลู่ไหวอันส่งสัญญาณให้เขาใจเย็นๆ เพราะเกาผิงจงใจเล่นงานซูว่างชัดๆ

และก็เป็นไปตามคาด ซูว่างพูดขึ้นว่า "สหายสมาชิกกองพลทั้งหลาย ผมเข้าใจความกังวลของพวกคุณ แต่สหายสองท่านนี้ตกลงกับเราเรียบร้อยแล้ว พวกเขาแค่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์เฉยๆ ส่วนสัตว์ที่ล่าได้จะมอบให้กองพลตงเฟิงจัดการทั้งหมด มีคนเพิ่ม ก็มีแรงงานเพิ่ม ผลผลิตของเราไม่เพียงจะไม่ลดลง เผลอๆ อาจจะมากขึ้นด้วยซ้ำ”

“เกาผิง ทีนี้คุณวางใจได้หรือยัง!"

เกาผิงอึ้งไปเลย เดี๋ยวนะ มีคนแบบนี้ในโลกด้วยเหรอ! เสี่ยงชีวิตขึ้นเขาไปล่าสัตว์ แต่ไม่เอาสัตว์ที่ล่าได้? นี่มันคนบ้าชัดๆ! หรือว่าเป็นคนบ้าสองคน! เขามองดูคนบ้าสองคนนั้น คนหนึ่งถือธนู อีกคนถือปืน พกอุปกรณ์มาแบบมืออาชีพ ดูทรงแล้ว สองคนนี้น่าจะเป็นกำลังหลักในการล่าสัตว์ด้วยซ้ำ

"เหอะ ปากเปล่าใครก็พูดได้! พวกมันบอกไม่เอาก็คือไม่เอาเหรอ? ใครจะรู้ว่าลับหลังพวกมันมีลูกไม้อะไรหรือเปล่า เกิดล่าได้แล้วแอบซ่อนไว้ พวกเราจะไปรู้ได้ไง!" ชาวบ้านที่เพิ่งจะคล้อยตามซูว่างเมื่อครู่ ก็เริ่มลังเลอีกครั้ง

วางจื้ออู่ก้าวออกมา "รองหัวหน้าเกา พูดแบบนี้ดูถูกหน่วยล่าสัตว์เราเกินไปแล้วมั้ง! พวกเราทุกคนเป็นคนของกองพลตงเฟิงนะ"

เกาผิงทำหน้าดูแคลน พูดตามตรง เขาไม่ไว้ใจหน่วยล่าสัตว์เท่าไหร่หรอก ใครจะไปรู้ว่าหน่วยล่าสัตว์แอบทำอะไรลับหลังบ้าง! ไปทีไรก็ได้แต่หนูอ้นกับไก่ป่ากลับมา แลกเสบียงมาได้ครอบครัวละไม่กี่จิน เขาสงสัยว่าหน่วยล่าสัตว์อาจจะแอบซุกซ่อนสัตว์ที่ล่าได้ โดยเฉพาะลู่ไหวอัน กลิ่นเนื้อหอมฉุยจากบ้านตระกูลซูเมื่อวาน เขารู้ดีอยู่แก่ใจ

สีหน้าไม่ไว้วางใจของเกาผิง ยั่วโมโหวางจื้ออู่อย่างจัง "ถ้าไม่เชื่อใจพวกเรา แน่จริงก็ขึ้นเขาไปเองสิ! พวกเรายกตำแหน่งหน่วยล่าสัตว์ให้คุณเลย!"

นี่... นี่ถ้าเขามีความกล้าพอจะขึ้นเขา จะรอมาถึงป่านนี้เรอะ! แต่หน่วยล่าสัตว์ขึ้นเขาตั้งหลายครั้ง ก็ไม่เห็นเป็นอะไร แสดงว่าบนเขาอาจจะไม่ได้อันตรายขนาดนั้น แถมครั้งนี้ มีทั้งนักธนูที่ดูท่าทางช่ำชอง และยังมีปืนอีกกระบอก ความปลอดภัยก็น่าจะสูงขึ้นเยอะ

เกาผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รับคำท้าหน้าตาเฉย "ฉันว่าต้องมีอีกทีมคอยตามไปกำกับดูแลและตรวจสอบกันและกันจริงๆ นั่นแหละ!”

“สหายสมาชิก มีใครอาสาจะไปบ้างไหม?"

ชาวบ้านที่เมื่อกี้ยังวิจารณ์กันอย่างออกรส ต่างเงียบกริบพร้อมกัน แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่ได้นัดหมาย หน้าเกาผิงดำทะมึนทันที พวกไม่ได้เรื่อง! ปากเก่งกันนัก พอให้ขึ้นเขาจริงๆ ก็ปอดแหก แต่เขากัดฟันมองไปที่ลูกชายตัวเอง แล้วลากเกาเหลียงไปหลบมุม "เกาเหลียง แกเชื่อพ่อ ครั้งนี้แกตามพวกเขาไป รับรองไม่เป็นไร หลายครั้งก่อนก็ไม่เห็นมีใครเป็นอะไร ครั้งนี้มีทั้งปืนทั้งธนู ขอแค่แกเกาะติดพวกเขาไว้ ไม่มีปัญหาแน่นอน"

เกาเหลียงขาสั่นพั่บๆ "ไม่เอาอ่ะ! พ่อ ฉันกลัว!"

"ไอ้ลูกขี้ขลาด ไม่อยากกินเนื้อหรือไง! พ่อจะบอกให้นะ ครั้งนี้พวกเขาเตรียมอุปกรณ์ไปเพียบ น่าจะได้สัตว์ใหญ่กลับมาเยอะแยะ ขืนปล่อยให้พวกมันแอบเก็บไว้คงแย่แน่ ต้องจับตาดูให้ดี!”

“งั้น... งั้นให้ฉันไปคนเดียวเหรอ?”

“แกไปหาหม่าเสี่ยวอู่ แล้วก็พวกเพื่อนก๊วนไพ่ของแกไปด้วย ถ้าจับผิดพวกมันได้ กลับมาพ่อจะเลี้ยงเหล้า"

เกาเหลียงกัดฟันเดินไปปรึกษาหม่าเสี่ยวอู่ หม่าเสี่ยวอู่เป็นพวกไม่กลัวตาย แถมยังคิดเหมือนเกาผิงเปี๊ยบ ถึงเขาจะไม่ชอบขี้หน้าลู่ไหวอัน แต่ตามลู่ไหวอันไปรับรองปลอดภัยหายห่วง สุดท้ายก็ได้คนครบตามต้องการ แต่ลู่ไหวอันก็ยังพูดดักคอไว้ก่อน

"รองหัวหน้าเกา บนเขาอันตรายรอบด้าน ผมขอบอกไว้ก่อนนะ นี่คุณเป็นคนสั่งให้พวกเขาขึ้นเขาเอง ไม่ใช่ผมสั่ง ดังนั้นผมไม่รับผิดชอบความปลอดภัยของพวกเขานะ"

"ได้ ฉันรับผิดชอบเอง!" เกาผิงปากเก่ง แต่แอบกระซิบกำชับเกาเหลียงนับครั้งไม่ถ้วน "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกแกต้องเกาะติดลู่ไหวอันไว้ให้แน่น ต้องอยู่ข้างตัวมันตลอดเวลา ขอแค่อยู่ใกล้ๆ มัน ปลอดภัยแน่นอน"

เมิ่งจื่อเจี๋ยมองกลุ่มอันธพาลท่าทางยียวนกวนประสาทที่เดินตามหลังมา แล้วมองลู่ไหวอันอย่างไม่พอใจ "นายทำไมไม่ให้ฉันจัดการเมื่อกี้ ให้พวกนี้ตามมามีแต่จะเสียงานเปล่าๆ!”

“ไม่เป็นไร ไม่เสียงานหรอก พวกนั้นปีนข้ามเขาลูกนี้ไม่ไหวหรอก" ลู่ไหวอันชี้ไปที่ภูเขาสูงชันตรงหน้า แล้วเหลือบมองเมิ่งจื่อเจี๋ย "ถ้านายปีนไม่ไหวเหมือนกัน ก็อย่าโทษที่ฉันไม่พาไปนะ"

"จะ... จะข้ามเขาลูกนี้จริงๆ เหรอ?" ลู่ไหวอันพยักหน้ายืนยัน

และก็เป็นไปตามคาด เมิ่งจื่อเจี๋ยปีนมาได้แค่ครึ่งเขาก็แทบหมดสภาพ ไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เขามองลู่ไหวอันที่หน้าไม่แดงแรงไม่ตก แล้วคิดในใจว่า งานล่าสัตว์นี่ไม่ใช่งานที่คนปกติเขาทำกันจริงๆ คราวหน้าไม่มาแล้วโว้ย ลู่ไหวอันดึงเมิ่งจื่อเจี๋ยที่รั้งท้ายขึ้นมา แล้วช่วยสะพายปืนของเขามาไว้ที่ตัวเอง ไหนๆ ก็รับของดีเขามาตั้งเยอะ ก็ต้องช่วยกันหน่อย! "รีบเดินเถอะ! ขืนช้าแบบนี้ ฟ้ามืดก็กลับไม่ถึงบ้านแน่"

พอมีลู่ไหวอันช่วยพยุง เมิ่งจื่อเจี๋ยก็เดินได้คล่องขึ้นเยอะ ทว่าถึงแม้จะต้องแบกน้ำหนักคนเพิ่มอีกคน ลู่ไหวอันกลับดูไม่เหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด "พี่ลู่ ผมยอมแล้ว ยอมใจจริงๆ แรงควายขนาดนี้ สัตว์ป่าสมควรเป็นของพี่แล้วล่ะ!"

เมิ่งจื่อเจี๋ยมีคนช่วยพยุง แต่กลุ่มคนที่ตามมาข้างหลังไม่มีใครช่วยนี่สิ