ตอนที่ 76 ห้ามไป

จ้าวคังคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ผมเต็มใจครับ พ่อเคยบอกว่า ธนูมีไว้สำหรับล่าสัตว์ ไม่ได้มีไว้แขวนโชว์ที่บ้าน กว่าผมจะได้ใช้ ไม่รู้ต้องรออีกกี่ปี ผมเต็มใจให้ลุงเจิ้งยืมใช้ครับ!"

"เด็กดี พ่อเอ็งก็เป็นยอดคนเหมือนกัน!" เจิ้งเหยียนรู้สึกนับถือพ่อของจ้าวคังขึ้นมาจับใจ พ่อของเด็กคนนี้ต้องเป็นพรานฝีมือดีแน่นอน

"เอาล่ะ พี่เจิ้ง พี่วางใจใช้ได้เลยครับ คังจื่อพูดจากใจจริง!"

"อีกอย่าง พี่เจิ้งก็น่าจะเป็นช่างทำธนูฝีมือดี ถ้าพี่ทำของเขาพังจริงๆ ก็แค่ชดใช้คันที่ดีกว่าให้คังจื่อก็สิ้นเรื่อง ธนูคันนี้มีความหมายพิเศษก็จริง แต่ผมคิดว่าความหมายไม่ได้อยู่ที่ตัววัตถุ แต่อยู่ที่คำอวยพรและความคาดหวังที่พ่อมีต่อชีวิตเขา อาจารย์เชื่อว่า ต่อไปเอ็งต้องเป็นพรานที่ดีแน่นอน!"

พอลู่ไหวอันพูดจบ ดวงตาของจ้าวคังก็เป็นประกายวิบวับอีกครั้ง "อาจารย์พูดถูกครับ!"

เจิ้งเหยียนเกาหัวแกรกๆ "ไหวอัน นายนี่พูดเก่งจริงๆ งั้นฉันก็วางใจใช้ล่ะนะ!"

ลู่ไหวอันมองท้องฟ้า "พี่เจิ้ง ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เราลองลงไปเดินเล่นแถวตีนเขาดีไหม พี่จะได้ลองเล็งเป้า แล้วก็ถือโอกาสทำให้คังจื่อดูเป็นตัวอย่าง สอนคังจื่อไปในตัวด้วย!"

จ้าวคังลุกพรวดขึ้นทันที ราวกับเตรียมพร้อมรออยู่แล้ว ครั้งนี้เจิ้งเหยียนเป็นคนนำทีมล่าสัตว์ ด้วยประสบการณ์อันโชกโชน เขาไม่ได้พาไปแถวตีนเขาที่ชาวบ้านชอบไป และไม่ได้ไปเส้นทางที่ลู่ไหวอันรู้จัก เขามุ่งหน้าไปในเส้นทางที่เดินยากลำบาก แต่ผลลัพธ์กลับคุ้มค่า ได้กระต่ายป่ามาสองตัว และไก่ป่าอีกหนึ่งตัว จ้าวคังตื่นเต้นสุดขีด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มีส่วนร่วมในการล่าสัตว์ และได้ผลตอบแทนกลับมา กระต่ายตัวหนึ่งเป็นผลงานธนูของเจิ้งเหยียน อีกตัวเป็นผลงานก้อนหินของลู่ไหวอัน

เจิ้งเหยียนเบิกตากว้าง มองเห็นมือของลู่ไหวอันขยับเพียงเล็กน้อย หินก็พุ่งเข้าใส่คอกระต่าย แม่นยำยิ่งกว่าธนูเสียอีก แถมตอนเดินขึ้นเขา ลู่ไหวอันยังดูผ่อนคลาย สบายๆ เห็นได้ชัดว่าจงใจเดินช้าเพื่อรอพวกเขา "คราวนี้ฉันเชื่อแล้วที่นายพูดวันนั้น นายชำนาญการเดินป่าจริงๆ แสดงว่าวันนั้นนายเดินออกจากป่าได้ก่อนฟ้ามืดจริงๆ สินะ"

ลู่ไหวอันพยักหน้า "ไม่ขาดไม่เกิน ฟ้ามืดพอดีครับ!"

เจิ้งเหยียนรู้ดีว่า นั่นคือความเร็วที่คนธรรมดาทำไม่ได้ เขามองลู่ไหวอันอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นี่คือเหตุผลที่ลู่ไหวอันกล้ายอมรับต่อหน้าเจิ้งเหยียน ต่อให้เขาจะผิดมนุษย์มนาไปบ้าง เจิ้งเหยียนก็ไม่ใช่คนปากโป้ง "ทำไมนายไม่ใช้ธนูล่ะ? ถึงใช้หินจะได้ผลเหมือนกัน แต่ถ้าเจอสัตว์ใหญ่ ยังไงก็ต้องใช้ธนูนะ"

"เมื่อก่อนไม่ชินครับ อีกอย่างปกติผมก็วนเวียนอยู่แค่รอบนอก ยังไม่เจอสัตว์ใหญ่เท่าไหร่”

“จริงๆ แล้ว ผมอยากได้ปืนล่าสัตว์มาเล่นสักกระบอก พี่พอมีลู่ทางไหมครับ?"

"เดี๋ยวฉันช่วยถามให้ ที่ที่ฉันไปซื้อกระสุน น่าจะมีปืนขาย"

"จริงเหรอครับ? เยี่ยมไปเลย!" แม้ตอนนี้การควบคุมอาวุธปืนจะไม่เข้มงวดนัก แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครจะครอบครองได้ง่ายๆ ลู่ไหวอันไม่มีช่องทางด้านนี้เลย พอรู้ว่าเจิ้งเหยียนช่วยได้ ก็ดีใจมาก อีกอย่าง เจิ้งเหยียนล่าสัตว์มาหลายปี ต้องรู้เรื่องพวกนี้ดีแน่นอน!

"ไปกันเถอะ ได้ของเยอะแล้ว ลงเขากัน!"

"เอ้า คังจื่อ ไก่ป่าตัวนี้เอาไปนะ เอาไปต้มซุปกิน!" จ้าวคังเช็ดมือกับกางเกงไปมา เห็นได้ชัดว่าเกรงใจไม่กล้ารับ

"รีบรับไปเร็ว! การล่าครั้งนี้ธนูของเอ็งมีความดีความชอบสูงสุด นี่เป็นสิ่งที่เอ็งสมควรได้รับ อีกอย่าง... เอ็งยังอยากสูงขึ้นไหม?"

"อยากครับ!" เขาตัวเตี้ยกว่าเพื่อนวัยเดียวกันอยู่แล้ว

"อยากก็รีบเอาไป ตอนนี้ไม่รีบกินให้สูง ต่อไปอยากสูงก็ไม่ทันแล้วนะ”

“จริงสิ พรุ่งนี้ฉันจะพาคนขึ้นเขา เอ็งต้องฝึกฝนต่อให้ดีนะ เข้าใจไหม!"

"เข้าใจครับอาจารย์!"

"ไปได้ กลับบ้านไปซะ!" พอมองส่งจ้าวคังเดินกลับไปทางกระท่อมตีนเขา ลู่ไหวอันและเจิ้งเหยียนถึงหันหลังเดินกลับบ้านตระกูลซู

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน มีชายหนุ่มคนหนึ่งปั่นจักรยานเข้ามา เรื่องจักรยานไม่สำคัญ ที่สำคัญคือบนหลังของเขาสะพายปืนยาวมาด้วย! ชาวบ้านที่เห็นต่างตกอกตกใจ นึกว่ามีคนมาหาเรื่อง "พี่ชาย เอ่อ ขอถามหน่อย บ้านหัวหน้ากองพลไปทางไหนครับ?"

"มะ... ไม่รู้"

"อ้าว เฮ้ย วิ่งทำไมครับ? ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?" เมิ่งจื่อเจี๋ยพูดไม่ออก ได้แต่ปั่นจักรยานเข้าไปในหมู่บ้านต่อ เขาคิดในใจ ยังไงก็ต้องถามทางคนได้สักคนแหละน่า!

ใครจะรู้ว่า พอเข้าหมู่บ้านมาได้นิดเดียว ก็มีกลุ่มคนกรูกันออกมา คนที่นำหน้าถือปืนยาวอยู่ในมือด้วย วางจื้ออู่ไม่รู้จักเมิ่งจื่อเจี๋ย เขาเพิ่งจะรวมพลเตรียมไปบ้านซูว่าง จู่ๆ ก็มีคนวิ่งมาบอกว่ามีคนแปลกหน้าถือปืนอยู่ที่ปากทางหมู่บ้าน เรื่องใหญ่สิแบบนี้ กลัวจะเป็นคนมาหาเรื่อง! พวกเขาเป็นกองกำลังชาวบ้าน หน้าที่หลักคือปกป้องลูกบ้านและทรัพย์สินของกองพล จึงรีบคว้าปืนที่บ้าน แล้วเรียกพี่น้องในกองกำลังพากันไปที่ปากทางหมู่บ้านทันที

"แกเป็นใคร? ถือปืนเข้ามาในกองพลเราทำไม?"

เมิ่งจื่อเจี๋ยไม่ตอบ แต่จอดจักรยาน แล้วเดินเข้าไปหาวางจื้ออู่ เดินวนรอบตัวเขามองปืนในมืออย่างสนใจ "ปืนกลมือแบบ 56 เป็นไง? ใช้ดีไหม?"

"ใช้ดี จะลองไหมล่ะ?"

"เอ้ย ดีเลยๆ พี่ชายใจดีจัง มา ขอลองหน่อย" เมิ่งจื่อเจี๋ยจัดท่าเตรียมรับปืน แต่กลับเห็นวางจื้ออู่หันปากปืนดำมื่อมาทางเขา "ข้าหมายถึงลองโดนยิงดูไหม!"

"เฮ้ย ทำอะไรเนี่ย! ไม่ให้ลองก็ไม่ให้ลองสิ อย่าเอาปืนมาจ่อคนเล่นแบบนี้นะ!”

“พวกนายเป็นกองกำลังชาวบ้านใช่ไหม! มีทั้งปืนยาวกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ทั้งปืนกลมือแบบ 56 เลยแฮะ เป็นไง เอาไปล่าสัตว์เวิร์คไหม?" เมิ่งจื่อเจี๋ยอยากได้ประสบการณ์จริงๆ

น่าเสียดาย กองกำลังชาวบ้านของกองพลตงเฟิงเป็นเด็กดีเชื่อฟังคำสั่ง "พวกเราไม่เคยใช้ปืนล่าสัตว์ อาวุธปืนกระสุนปืนจะใช้มั่วซั่วไม่ได้ ใช้ได้เฉพาะตอนฝึกซ้อมหรือเกิดเหตุอันตรายเท่านั้น"

เมิ่งจื่อเจี๋ยงงเป็นไก่ตาแตก ทำไมไม่เหมือนที่เขาเคยรู้มาเลย "ช่างเถอะ ช่างเถอะ พวกนายจะใช้หรือไม่ใช้ก็ช่าง ฉันมาหาหัวหน้ากองพลพวกนาย เฮ้ย เลิกเอาปืนจ่อได้แล้ว ฉันเป็นคนดีจริงๆ!"

"หาหัวหน้ากองพล? บอกมาก่อนว่ามาทำไม?"

"ฉันมาหาลู่ไหวอัน เขาบอกว่าจะพาฉันขึ้นเขาไปล่าสัตว์! พอใจหรือยัง?"

"หา? พาขึ้นเขา?"

"ใช่สิ! ฉันเตรียมอาวุธมาพร้อมแล้ว เห็นไหม!" วางจื้ออู่มองดูแล้ว น่าจะเชื่อถือได้ "ก็ได้ งั้นเดี๋ยวข้าพาไปบ้านหัวหน้ากองพล"

หลังจากคนกลุ่มใหญ่เดินจากไป ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีคนคนหนึ่งแอบย่องออกไป มุ่งหน้าไปทางบ้านเกาผิง

เมิ่งจื่อเจี๋ยเห็นลู่ไหวอันอยู่ในลานบ้าน ก็โบกมือเรียกแต่ไกล "พี่ลู่ ผมมาตรงเวลานะครับ! รอบนี้ผมต้องได้ไปนะ"

ลู่ไหวอันเรียกเจิ้งเหยียน "ได้ ฉันก็พร้อมแล้ว”

“จริงสิ พี่จื้ออู่ ลืมแนะนำไปเลย นี่เพื่อนฉันจากในเมือง ส่วนนี่เพื่อนจากในป่า วันนี้พวกเขาจะขึ้นเขาไปพร้อมกับพวกเรา แต่วางใจได้ สัตว์ที่พวกเขาล่าได้..."

"ช้าก่อน! ห้ามไป!" เสียงของเกาผิงตะโกนมาแต่ไกล