ตอนที่ 75 คันธนูของจ้าวคัง

ไม่ว่าอย่างไร การหมั้นหมายระหว่างลู่ไหวอันและซูสวินก็ตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย วันแต่งงานถูกกำหนดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า หลังจากเสร็จสิ้นงานเลี้ยงหมั้น ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ก่อนกลับ เฝิงเจียงยังกำชับลู่ไหวอันอีกว่า "ไหวอัน พรุ่งนี้ที่นายจะพาเมิ่งจื่อเจี๋ยขึ้นเขาน่ะ อย่าพาเขาไปที่อันตรายล่ะ แค่เดินเล่นแถวชายป่ารอบนอกก็พอแล้ว เรื่องที่เขาขึ้นเขา พ่อเขาคงไม่รู้หรอก ขืนเกิดเรื่องขึ้นมาจะยุ่งยากเอาได้ แต่ก็ไม่ต้องกังวลเกินไป ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาพี่ พี่พอจะรู้จักคนอยู่บ้าง"

"รับทราบครับ ขอบคุณมากครับพี่เฝิง เดินทางปลอดภัยนะครับ!" ลู่ไหวอันมองส่งเฝิงเจียงจนลับสายตา เขารู้ดีว่าคำพูดของเฝิงเจียงคือการให้ความมั่นใจแก่เขา! อันที่จริงเขาพอจะรู้สึกได้ตั้งแต่แรกแล้วว่า เพื่อนๆ ของเมิ่งจื่อเจี๋ยดูไม่ธรรมดา และจากสถานการณ์ในวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเมิ่งจื่อเจี๋ยกับเฝิงไห่ก็ดูไม่เลวเลย เฝิงเจียงเองก็ไม่ได้มีท่าทีเกรงใจเมิ่งจื่อเจี๋ยมากนัก ดังนั้น เฝิงเจียงน่าจะไม่ได้เป็นแค่พ่อครัวใหญ่ของภัตตาคารดาวแดงธรรมดาๆ แน่ แต่ถ้าเขามีเส้นสายจริง ทำไมต้องพยายามเอาใจผู้บริหารภัตตาคารด้วยตัวเองล่ะ? เรื่องนี้ยังน่าสงสัย แต่เดี๋ยวถึงเวลาพี่เฝิงคงเล่าให้ฟังเองแหละ

"พี่สะใภ้ เป็ดต้มผักกาดดองเหลือตั้งเยอะแน่ะ! หลานชายคนเล็กของพี่โตป่านนี้ยังไม่ค่อยได้กินเนื้อเลย แบ่งให้ผมเอากลับไปให้หลานชิมหน่อยได้ไหม?" ลู่ไหวอันหันกลับไป ก็ได้ยินซูเลี่ยงกำลังขอกินอย่างหน้าด้านๆ แต่ซูเลี่ยงไม่ได้รู้สึกละอายใจสักนิด ปากก็ขอของกิน มือก็ทำท่าช่วยงานไปด้วย

หลี่อิงนึกถึงหลานชายตัวน้อยของซูเลี่ยง ปีนี้ข้าวยากหมากแพง ถึงซูเลี่ยงจะฉลาดแกมโกงแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีเสบียง ต่อให้เก่งแค่ไหนก็เสกข้าวออกมาไม่ได้ หลานชายคนนั้นเพิ่งจะสามขวบ เพิ่งหัดเดินเตาะแตะ เวลาเจอหน้านางทีไรก็เรียก 'ย่าจ๋าๆ' เสียงหวานจ๋อย เฮ้อ สามปีมานี้ภัยแล้งหนักหนาสาหัส เด็กๆ น่าสงสารจริงๆ นางเทเป็ดต้มผักกาดดองออกมาครึ่งหนึ่ง ส่งให้ซูเลี่ยง "เอ้า เอาไปให้หลานกินนะ!" ซูเลี่ยงรีบวางชามตะเกียบ ยิ้มแก้มปริรับกับข้าวไป "โอ้ ขอบคุณครับพี่สะใภ้ ผมขอบคุณแทนหลานชายด้วยนะครับ!"

เป็ดต้มผักกาดดองอีกครึ่งที่เหลือถูกเทใส่ชามแยกไว้ต่างหาก นี่สำหรับคนที่ช่วยงานจริงๆ นั่นก็คือจ้าวคัง ที่กำลังก้มหน้าก้มตาล้างจานงกๆ อยู่ตรงนั้น ไอ้หนูคนนี้ ขอแค่ลู่ไหวอันอยู่บ้าน เขาจะโผล่มาทันที ไม่รู้ว่าแอบติดเครื่องติดตามตัวไว้ที่ลู่ไหวอันหรือเปล่า ถึงได้มาถูกจังหวะเป๊ะๆ ตลอด แถมยังรู้ความสุดๆ โดยการมาหลังจากทุกคนกินข้าวเสร็จแล้ว

ลู่ไหวอันเดินเข้าไปลูบหัวเด็กชาย "ทำไมไม่มาเร็วกว่านี้ จะได้ทันกินข้าวด้วยกัน!"

"อาจารย์ ผมกินมาจากบ้านแล้วครับ เสบียงที่อาจารย์ให้มายังกินได้อีกหลายวัน แถมยังมีส่วนแบ่งจากทีมล่าสัตว์ด้วย ที่บ้านมีข้าวกินครับ! น้องสาวกินอิ่มจนเรอเอิ๊กอ๊ากเลย" จ้าวคังเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข ต่างจากจ้าวคังคนเดิมที่เจอกันครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นแววตาของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความสิ้นหวังต่อชีวิต

"งั้นก็ดี ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกอาจารย์ น้องสาวยังเล็ก กระเพาะลำไส้ไม่ค่อยดี พยายามให้กินข้าวขัดสีนะ ข้าวสารกับแป้งสาลีที่ให้ไปไม่ต้องประหยัด หมดแล้วเดี๋ยวอาจารย์หาให้ใหม่" พูดตามตรง ตอนแรกลู่ไหวอันก็ไม่ได้คิดจริงจังเรื่องรับลูกศิษย์ แต่สอนไปสอนมา ความรับผิดชอบมันก็งอกเงยขึ้นมาเอง ตอนนี้ไม่ใช่แค่ดูแลลูกศิษย์ แต่ลามไปดูแลน้องสาวลูกศิษย์ด้วยแล้ว แต่ลู่ไหวอันก็ไม่ได้รังเกียจ อาจเพราะเจ้าเด็กจ้าวคังนี่สอนง่ายและรู้จักบุญคุณคน

"ขอบคุณครับอาจารย์ แม่บอกว่าคนเราต้องไม่โลภมาก อาจารย์ให้ผมมาเยอะเกินไปแล้ว แต่อาจารย์วางใจเถอะครับ ผมจะไม่ลืมบุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้แน่นอน รออาจารย์แก่ตัวลง ผมจะเลี้ยงดูอาจารย์เอง!" ไม่รู้ไปจำคำพูดแก่แดดแก่ลมพวกนี้มาจากไหน ลู่ไหวอันที่กำลังลูบหัวอยู่เลยตบผัวะเข้าให้เบาๆ "ไปไกลๆ เลย! กว่าฉันจะแก่ แกก็หนุ่มแน่นไม่เท่าไหร่หรอก อีกอย่าง ฉันกำลังจะแต่งงานแล้ว เดี๋ยวก็มีลูกมาเลี้ยงดูตอนแก่เองแหละ!"

"โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย!" จู่ๆ ก็มีละอองน้ำสาดใส่ตัวลู่ไหวอัน ที่แท้ซูสวินเป็นคนสาดน้ำมา "อาสวิน ทำอะไรเนี่ย? หรือที่พี่พูดมันไม่จริง?”

“อย่ามาพูดเพ้อเจ้อข้างนอกนะ!" ซูสวินหน้าแดง กระทืบเท้าด้วยความเขินอาย "โอเคๆ ไม่พูดข้างนอกแล้ว ไอ้หนู ถือว่าเมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดนะ ได้ยินไหม”

“อาสวิน ดูสิ พี่ไม่ได้พูดอะไรแล้วนะ"

ซูสวินพยักหน้าพอใจ แต่จ้าวคังกลับสวนขึ้นมาว่า "ได้ยินเต็มสองหูเลยครับ กลัวเมียนี่หว่า!”

“เฮ้ย ไอ้เด็กนี่! สงสัยต้องโดนสักป้าบ!"

ช่วงบ่าย ลู่ไหวอันเตรียมตัวสำหรับการขึ้นเขาในวันพรุ่งนี้ จริงๆ ก็ไม่มีอะไรต้องเตรียมมากนัก แม้ครั้งนี้จะมีคนเพิ่มมาอีกคน ไม่สิ เพิ่มมาสองคนต่างหาก!

"พี่เจิ้ง ธนูคันนี้เป็นไงครับ? พอใช้ได้ไหม?" เจิ้งเหยียนลองดึงสายธนู รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ยอดเยี่ยมมาก สูสีกับธนูของฉันเลย เจ้าของธนูคันนี้ฝีมือการล่าสัตว์คงไม่ธรรมดา!"

เดิมทีเจิ้งเหยียนตั้งใจจะไปพักที่เรือนรับรองในคอมมูนสักคืน พรุ่งนี้ค่อยซื้อของใช้จำเป็นแล้วกลับขึ้นเขา แต่ลู่ไหวอันรบเร้าให้อยู่ต่อ พักที่ไหนก็เหมือนกัน พักเรือนรับรองยังต้องเสียเงินอีก! สู้พักที่บ้านซูดีกว่า แถมไม่เพียงแค่รั้งให้อยู่ต่อ ยังกล่อมให้เขาขึ้นเขาไปด้วยกันพรุ่งนี้อีกต่างหาก เจิ้งเหยียนเติบโตมาในป่า ประสบการณ์ล่าสัตว์โชกโชน การมีเขาไปด้วยก็เหมือนมีกำลังเสริมชั้นยอด ความปลอดภัยก็ยิ่งหายห่วง นี่มันส้มหล่นชัดๆ!

ติดอยู่แค่ว่าเจิ้งเหยียนลงเขามาอย่างรีบร้อน ไม่ได้พกเครื่องมือหากินมาด้วย ธนูคันนี้จ้าวคังเป็นคนเอามาให้ ทุกคนนึกว่าเครื่องมือล่าสัตว์ของบ้านเขาหายสาบสูญไปพร้อมกับพ่อบนเขาหมดแล้ว ไม่นึกว่าจะยังมีธนูดีๆ แบบนี้หลงเหลืออยู่ จ้าวคังนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ มองธนูในมือเจิ้งเหยียนตาละห้อย แววตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เขาเคยพยายามดึงสายธนูคันนี้ที่บ้านนับครั้งไม่ถ้วน แต่แรงเขาน้อยนิด ดึงไม่ขยับเลยสักนิด

"นี่เป็นของขวัญที่พ่อทำให้ตอนผมเกิดครับ แต่ผมไม่เคยได้ใช้เลย ไม่รู้ว่าอนาคตจะได้ใช้ไหม"

"อนาคตต้องได้ใช้แน่นอน เป็นศิษย์อาจารย์ เรื่องแค่นี้กังวลอะไร?"

"แต่แรงผมน้อยนิดเดียวเอง!" จ้าวคังรู้สึกพ่ายแพ้ เด็กวัยเดียวกันในกองพลตัวสูงกว่าเขา แรงเยอะกว่าเขาทุกคน

"ก็แกยังเด็กอยู่นี่หว่า! อีกอย่าง ฉันบอกให้กินข้าวเยอะๆ ไม่ใช่เหรอ ดันจะประหยัดเสบียง กินแต่โจ๊กอยู่นั่นแหละ กินข้าวเยอะๆ จะได้ตัวสูงๆ มีแรงเยอะๆ ตัวสูงใหญ่แล้ว ถึงจะง้างธนูได้ ถึงจะล่าสัตว์ได้ ล่าสัตว์ได้ก็เอาไปแลกเสบียงได้ นี่มันเป็นวงจรที่ดีเห็นไหม ถูกต้องตามหลักการเป๊ะ ต่อไปฉันจะให้เสบียงแก กินข้าวให้มันเยอะๆ เข้าไว้"

จ้าวคังคิดตาม ดูเหมือนจะมีเหตุผลแฮะ เจิ้งเหยียนมองลู่ไหวอันอย่างเอือมระอา นี่มันหลอกเด็กชัดๆ! แต่ลู่ไหวอันก็เป็นอาจารย์ที่ดีจริงๆ!

"ไอ้หนู นายเต็มใจให้ฉันยืมธนูคันนี้จริงๆ เหรอ? นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่พ่อให้เชียวนะ" ธนูคันนี้มีความหมายพิเศษ เจิ้งเหยียนไม่อยากฝืนใจเด็ก

"ใช่ อย่าสนใจความคิดพวกเรา ถ้านายไม่เต็มใจก็ไม่เป็นไร ความคิดนายสำคัญที่สุด" ลู่ไหวอันพูดสำทับอย่างจริงจัง