ตอนที่ 74 ระเบิดเวลา

ดูจากท่าทางของจางชุนฮั่วแล้ว นางคงยังไม่รู้ว่าลูกชายตัวเองมีปัญหาแน่ๆ! ลู่ไหวอันหวังดีนะเนี่ย รีบรู้รีบรักษา จะได้ทันการ ไม่งั้นคงสายเกินแก้ เพื่อเตือนสติจางชุนฮั่ว เขาถึงกับจงใจเน้นเสียงหนักๆ ตรงคำบางคำเป็นพิเศษ น่าเสียดายที่จางชุนฮั่วฟังไม่ออก แต่หลี่จวงกลับสะดุ้งเฮือกเหมือนโดนจี้จุดตาย ตัวสั่นเทาทันที ซูว่างกับหลี่ชิงไห่ก็มองมาที่ลู่ไหวอันอย่างครุ่นคิด

ลู่ไหวอันยักไหล่แบมือ "ต้องรักษาจริงๆ นะครับ!"

คนที่เข้าใจก็เข้าใจ ส่วนคนที่ไม่เข้าใจอย่างจางชุนฮั่ว ก็คิดว่าลู่ไหวอันกำลังด่าลูกชายนางอยู่ดี จางชุนฮั่วหันมาด่ากราดใส่ลู่ไหวอันอีกชุดใหญ่ เกาผิงที่เหม็นขี้หน้าลู่ไหวอันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ได้โอกาสผสมโรงด่าด้วยความสะใจ ทั้งสองคนด่ากันอย่างออกรส ลู่ไหวอันยังไม่ทันได้ตอบโต้ แต่ซูเลี่ยงเริ่มรำคาญแล้ว มาด่า 'ขาทองคำ' ของเขาต่อหน้าต่อตาแบบนี้ มันหยามกันเกินไปแล้ว! เกิดลู่ไหวอันโกรธจนไม่ยอมพาพวกเขาเข้าป่าจะทำยังไง? แล้วเสบียงบ้านเขาจะทำยังไง?

ซูเลี่ยงตะโกนขัดจังหวะเกาผิงและจางชุนฮั่วเสียงดังลั่น "ฉันว่าพวกแกสองคนคุยกันถูกคอดีนี่นา งั้นก็กลับไปคุยกันที่บ้านแกสิ! อย่ามาขวางทางงานมงคลบ้านฉัน ใช่สิ! หลี่โหย่วเต๋อดี หลี่โหย่วเต๋อเก่ง! จริงสิ เกาผิง ลูกสาวคนรองบ้านแกก็ใกล้จะถึงวัยออกเรือนแล้วนี่ ถ้าแกเห็นว่าหลี่โหย่วเต๋อดีนัก ก็ยกลูกสาวให้เขาไปเลยสิ!"

ซูเลี่ยงไม่ได้ตั้งใจจะจับคู่ให้ใคร เขาแค่ปากพล่อยพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่ใครจะนึกว่า คำพูดส่งเดชของเขาจะไปจุดประกายความคิดของคนสองคนเข้า

จางชุนฮั่วคิดในใจว่า คนคนนี้เป็นถึงรองหัวหน้ากองพล ฐานะทางบ้านคงไม่เลว ส่วนเกาผิงก็คิดคล้ายกัน บ้านหลี่ถึงขั้นจุนเจือบ้านซูว่างได้ ฐานะต้องดีแน่ๆ แถมดูสินสอดวันนี้สิ เก้งตัวเบ้อเริ่ม! ถึงจะเทียบกับสินสอดของลู่ไหวอันไม่ได้ แต่ในละแวกนี้ สินสอดระดับนี้ถือว่าหรูหราอู้ฟู่สุดๆ แล้ว! หรือว่านี่จะเป็นบุพเพสันนิวาส?

ทั้งสองสบตากันปิ๊งๆ ก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายทันที แต่หลี่จวงร้อนรนจนนั่งไม่ติด เขาพยายามจะแทรกแต่ก็แทรกไม่ได้! แต่คราวนี้ยอมไม่ได้แล้ว ขืนปล่อยไปมีหวังทำร้ายลูกสาวชาวบ้านเขา! "ไม่ได้ ไม่ได้ ซูเลี่ยงแกอย่าพูดมั่วซั่ว ชุนฮั่ว รีบกลับกับฉัน เรากลับไปคุยกันที่บ้าน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"

จางชุนฮั่วสะบัดมือหลี่จวงออกอย่างแรง "โอ๊ย จะรีบกลับไปทำไม? เราอุตส่าห์เอาเก้งออกมาแล้ว ตั้งใจจะเอามาเป็นสินสอด แต่งกับใครก็เหมือนกันแหละ มีคนไม่อยากแต่ง ก็ต้องมีคนอยากได้ลูกชายเราบ้างสิ”

“หลี่จวง ฉันว่าแกไม่เคยใส่ใจเรื่องลูกเลย! วันๆ เอาแต่ห่วงน้องสาวแก งั้นแกก็ไปอยู่กับน้องสาวแกซะเลยสิ!”

“ลูกแม่ ตามแม่มา วันนี้แม่จะหาเมียใหม่ให้ลูกเอง!”

“พี่เกา ดูสิ ลูกชายฉันคนนี้ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ!"

เกาผิงยิ้มร่า "แน่นอน แน่นอน ผมดูออกว่าพี่สาวเป็นคนตรงไปตรงมา งั้นไปคุยกันที่บ้านผมดีกว่า!"

ลู่ไหวอันยืนมองอยู่ข้างหลัง ถ้ามีเมล็ดแตงโมในมือตอนนี้คงเคี้ยวมันส์ปากน่าดู การเป็นไทยมุงนี่มันมีความสุขจริงๆ แต่สิ่งที่ควรพูด เขาก็พูดไปหมดแล้ว หลี่โหย่วเต๋อมองซูสวินกับลู่ไหวอันแวบหนึ่งด้วยความเจ็บใจ แต่ถ้าตอนนี้เขาสามารถแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นได้ แถมยังแต่งก่อนพวกนี้ เขาจะถือว่าชนะพวกนี้ได้หรือเปล่านะ? เขาตัดสินใจเลือกข้างแม่ทันที! โดยไม่สนว่าจะเคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นหรือไม่ จางชุนฮั่วกับหลี่โหย่วเต๋อหิ้วเก้งเดินตามเกาผิงไปจริงๆ หลี่จวงได้แต่เดินคอตกตามไปอย่างจนปัญญา

เกาผิงเห็นเก้งตัวนั้น ก็ยิ่งพอใจกับการแต่งงานครั้งนี้สุดๆ เหล่าไทยมุงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดเหตุการณ์พลิกล็อคแบบนี้ คนนอกรั้วยืนงงเป็นไก่ตาแตก มีเพียงซูเลี่ยง แม้เรื่องวุ่นวายนี้จะเกิดจากปากพล่อยๆ ของเขา แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะเป็นคนเดียวที่มีสติที่สุดในงาน "เอาล่ะๆ คนที่ไม่เกี่ยวข้องก็ไปกันหมดแล้ว พวกเรามาทำธุระของเราต่อเถอะ”

“พี่สะใภ้ วันนี้แขกเยอะแยะ พี่ทำกับข้าวคนเดียวทันเหรอ? ให้เมียฉันมาช่วยไหม?”

“แล้วก็เพื่อนของไหวอันอีกสองคน ให้ซูหมิงกับซูหลี่มานั่งคุยเป็นเพื่อนไหม อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน น่าจะคุยกันถูกคอ"

ซูเลี่ยงเดินสำรวจรอบบ้านซูว่างตั้งแต่มาถึง วันนี้บ้านพี่ใหญ่มีของกินเพียบ ในครัวมีเนื้อหมูตั้งหลายจิน แถมยังมีเป็ดอีกหลายตัว ไม่รู้ไปเอามาจากไหน ถ้าเขาพาครอบครัวมาเกาะกินได้สักมื้อ แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว... น่าเสียดายที่ซูสวินบอกว่าจะช่วยแม่ทำกับข้าว ส่วนเฝิงเจียงกับเจิ้งเหยียนก็โบกมือปฏิเสธ บอกว่าไม่ต้องให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อน

พอคนนอกรั้วทยอยกลับไป ซูว่างกับหลี่ชิงไห่สบตากันแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความจนใจ จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย! เฝิงเจียงดึงลู่ไหวอันไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง ก่อนจะร้อง "หา!" ออกมาด้วยความตกใจ ซูเลี่ยงมองซ้ายมองขวา ยิ่งมองยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ เขาไม่ใช่คนโง่ คนพวกนี้ดูมีลับลมคมในพิกล ยกเว้น... เจิ้งเหยียน ที่นั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขาเลย

งานสู่ขอของลู่ไหวอันวันนี้กลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ไปแล้ว สามอย่างหนึ่งเสียง, เหล้าบุหรี่, ผลไม้อบแห้ง, ใบชา แถมยังมีพี่ชายจากในเมือง และเพื่อนชาวป่า แต่ละอย่างล้วนเป็นที่กล่าวขวัญ แน่นอนว่า อีกเรื่องที่ถูกพูดถึงไม่แพ้กันก็คือ...

"เป็นไง บ้านเกาผิงตกลงยอมรับการแต่งงานนี้จริงเหรอ?”

“ยอมสิ ได้ยินว่ากินเลี้ยงฉลองกันที่บ้านเกาแล้ว เก้งตัวนั้นก็เชือดเดี๋ยวนั้นเลย ทั้งสองบ้านดูพอใจกันมาก"

ถ้าไม่นับเรื่อง 'นั้น' หลี่โหย่วเต๋อก็ถือว่าเป็นคนใช้ได้ แถมยังมีเก้งเป็นสินสอดอีก! "เนื้อเก้งนั่น หอมชะมัด แต่ข้าว่ากับข้าวบ้านหัวหน้ากองพลหอมกว่า ไม่รู้ทำอะไรกิน เดินผ่านทีน้ำลายสอ!”

“เฮ้อ บ้านหัวหน้ากองพลมีลู่ไหวอัน อยากกินอะไรก็คงได้กินหมดแหละ จริงสิ เอ็งรู้ไหมว่าพี่ชายลู่ไหวอันที่มาวันนี้เป็นใคร?”

“ใครวะ?”

“พ่อครัวใหญ่ภัตตาคารดาวแดงในคอมมูนไง!”

“หา! ลู่ไหวอันมาจากต่างถิ่นไม่ใช่เหรอ! ทำไมมีญาติอยู่ในคอมมูนเราได้ แถมยังเส้นใหญ่ขนาดนี้!”

“ไม่รู้สิ แต่บ้านหัวหน้ากองพลสบายไปทั้งชาติแน่ๆ ทำไมโชคดีเก็บลู่ไหวอันกลับมาได้นะ! ถ้ารู้แบบนี้ข้าไปเก็บเองดีกว่า!”

“เชอะ เก่งแต่ปาก หลอกตัวเองไปวันๆ เถอะเอ็งน่ะ!"

เรื่องกินซูว่างไม่ห่วง แต่ห่วงเรื่องอื่นมากกว่า หลี่โหย่วเต๋อกับเกาหลาน ลูกสาวคนรองของเกาผิง ตกลงปลงใจกันจริงๆ ดูท่าพี่ชายเขาคงไม่ได้บอกความจริงเรื่องนั้น แต่เรื่องของหลี่โหย่วเต๋อมันคือระเบิดเวลา! ไม่ช้าก็เร็วต้องระเบิดแน่ แต่กว่าจะระเบิด ก็คงต้องรอแต่งงานไปสักสองสามปีแล้วยังไม่มีลูก ถึงตอนนั้นคงความแตก ซูว่างพยายามมองโลกในแง่ดี แต่เขาคงคิดไม่ถึงว่า ระเบิดลูกนี้จะทำงานเร็วกว่าที่คาดไว้มาก