บทที่ 73 ไร้น้ำยาจริงๆ

หลี่โหย่วเต๋อครั้งนี้เรียกว่าเสียทั้งขึ้นทั้งล่อง นอกจากเรื่องสู่ขอจะล้มเหลวไม่เป็นท่า ยังต้องเสียเก้งไปอีกหนึ่งตัว หลี่จวงลากจางชุนฮั่วไปที่เกวียนวัว แต่จางชุนฮั่วไม่ยอมไปท่าเดียว ต่อให้ต้องไป ก็ต้องเอาเก้งไปด้วย! นางโกรธจนด่ากราดออกมา "หลี่จวง แกมันคนไม่ได้เรื่อง! พวกเราทุ่มเทใจให้ครอบครัวน้องสาวแกมาตั้งกี่ปี ลูกชายเราไม่คู่ควรกับลูกสาวเขาหรือไง? มีสิทธิ์อะไรยกให้ไอ้เด็กเก็บมาเลี้ยงนั่น?"

"หลี่อิง ซูว่าง ครอบครัวพวกแกมันพวกเนรคุณ! อย่ามาบอกนะว่าไม่รู้เจตนาพวกเรา ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว โหย่วเต๋ออายุขนาดนี้ยังไม่แต่งงาน ก็เพราะรอซูสวินไม่ใช่หรือไง?"

"แต่พวกแกทำแสบนัก เมื่อก่อนก็อ้างว่าสวินสวินยังเด็ก ไม่ยอมให้แต่ง พอตอนนี้โตเป็นสาวแล้ว ดันยกให้คนอื่น แล้วโหย่วเต๋อของฉันจะทำยังไง!"

"พวกแกมันก็แค่พวกเห็นแก่เงิน รังเกียจคนจน! ก็แค่ไอ้เด็กนั่นมันหาเงินได้ ซื้อสามอย่างหนึ่งเสียงได้ใช่ไหมล่ะ?"

"ทุกคนช่วยตัดสินทีเถอะ! ทำกับญาติพี่น้องแบบนี้ได้ยังไง?"

พอนางพูดแบบนี้ ชาวบ้านก็เริ่มวิจารณ์ลำบาก ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องราวในอดีตของสองครอบครัว แต่หลี่โหย่วเต๋อก็อายุเยอะจริง คนรุ่นราวคราวเดียวกับเขาแต่งงานมีลูกกันหมดแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าที่หลี่โหย่วเต๋อยอมเสียเวลามาจนป่านนี้ เป็นเพราะรอซูสวินจริงหรือเปล่า บรรยากาศในลานบ้านเงียบลง มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของหลี่โหย่วเต๋อ ในใจเขาคงคิดเหมือนจางชุนฮั่ว ว่าคนบ้านซูติดค้างเขา ให้ความหวังแล้วก็ทำลายความหวัง

ซูว่างกับหลี่อิงอยากจะตะโกนร้องเรียนความอยุติธรรม แต่เรื่องแบบนี้มันอธิบายยาก สองสามีภรรยาหันไปมองหลี่จวง หลี่จวงส่งสายตาขอร้องวิงวอนมาให้ ทำให้ทั้งคู่ต้องสงบปากสงบคำไว้ชั่วคราว หลี่จวงรู้สึกว่าสถานการณ์กำลังจะบานปลายไปในทางที่เขาไม่อยากเห็น จึงรีบดึงแขนจางชุนฮั่วไว้ "กลับ! กลับเดี๋ยวนี้! อย่ามาพูดพล่อยๆ ตรงนี้ เธอจะไปรู้อะไร?"

"ฉันรู้อะไร? ก็รู้ว่าบ้านน้องสาวแกมันหน้าเงิน รังเกียจคนจน แล้วก็ทำให้โหย่วเต๋อเสียเวลาน่ะสิ"

ความเงียบของคู่สามีภรรยาตระกูลซู ทำให้ชาวบ้านเริ่มซุบซิบกัน "คงไม่ใช่เรื่องจริงหรอกมั้ง! ดูจากนิสัยหัวหน้ากองพลไม่น่าใช่คนแบบนั้นนะ!"

"ฉันก็ว่าไม่น่าใช่ ถ้าเล็งหลี่โหย่วเต๋อไว้แต่แรก ทำไมต้องเก็บไหวอันมาเลี้ยงด้วยล่ะ? ต้องรู้นะว่าตอนเก็บไหวอันมา หัวหน้ากองพลไม่รู้สักหน่อยว่าไหวอันจะเก่งขนาดนี้ ตอนนั้นไหวอันแทบจะหิวตายอยู่แล้ว หัวหน้ากองพลจะหวังผลประโยชน์อะไรได้!"

"ก็ไม่แน่นะ ตอนเก็บมาอาจจะเพราะสงสารชั่ววูบ แต่พอเห็นว่าลู่ไหวอันเก่งกาจ ก็เลยเกิดความคิดอื่นขึ้นมาไง"

คนที่พูดแทรกขึ้นมาคือเกาผิง เขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ลู่ไหวอันจะสู่ขอสาว แต่เพราะช่วงนี้ลู่ไหวอันเด่นดังเกินหน้าเกินตาในกองพลตงเฟิง เขาเลยไม่อยากมาดูให้ช้ำใจ แต่ใครจะนึกว่าลู่ไหวอันจะไม่ได้โชว์เท่ แต่กลับมีเรื่องสนุกๆ แบบนี้เกิดขึ้น เขาเลยต้องรีบมามุงดูสักหน่อย!

"หัวหน้ากองพล พูดอะไรบ้างสิครับ! ทำไมไม่อธิบายล่ะ? หรือว่าพวกคุณเห็นแก่เงินจริงๆ? พอเจอเขยเศรษฐีก็ถีบหัวส่งคนเก่าเลย?" คำพูดของเกาผิงค่อนข้างร้ายกาจ ชาวบ้านที่กำลังถกเถียงกันเงียบกริบ รอฟังคำตอบจากซูว่าง

ซูว่างมีสีหน้าลำบากใจ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วพูดสั้นๆ ว่า "บ้านฉันบอกพี่ชายพี่สะใภ้ไปตั้งนานแล้ว ว่าไม่เคยคิดจะยกสวินสวินให้ทางนั้น และไม่เคยมีความคิดรังเกียจคนจนเห็นแก่คนรวย"

ประโยคนี้ลู่ไหวอันเชื่อสนิทใจ เขารู้ดีว่าถ้าเขาไม่ได้ทะลุมิติมา ร่างที่ซูว่างเก็บมาได้ก็คือศพดีๆ นี่เอง! แต่นอกจากลู่ไหวอันที่เชื่อ ยังมีอีกคนที่เชื่อยิ่งกว่า นั่นคือหลี่ชิงไห่ เวลานี้สีหน้าของหลี่ชิงไห่ดูแปลกพิกล ทั้งลังเล ทั้งลำบากใจ สายตาของแกมองสำรวจหลี่โหย่วเต๋อตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหยุดสายตาจ้องมองอยู่ที่ 'จุดนั้น' ของหลี่โหย่วเต๋อ สุดท้ายแกก็ถอนหายใจเหมือนซูว่าง แล้วเลือกที่จะเงียบ

แต่สายตาของหมอชราไม่อาจรอดพ้นสายตาของลู่ไหวอันไปได้ ลู่ไหวอันสังเกตเห็นจุดที่สายตาหลี่ชิงไห่หยุดมอง ลู่ไหวอันแอบชำเลืองมองตาม... นี่มัน... หรือว่าจะเป็น... จะว่ายังไงดีล่ะ! ถ้าเป็นจริงก็น่าเห็นใจหลี่โหย่วเต๋ออยู่เหมือนกัน

ซูว่างนอกจากคำอธิบายประโยคนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ซึ่งดูจะเบาหวิวเกินไป เกาผิงเหมือนจับจุดอ่อนได้ "เหอะ พูดเองเออเองใครจะไปเชื่อ! พูดปากเปล่าใครก็พูดได้! ยังไงบ้านพวกคุณก็ได้รับผลประโยชน์จากบ้านนั้นมาตั้งหลายปี อยากจะเบี้ยวก็เบี้ยวหน้าด้านๆ งั้นสิ!"

จางชุนฮั่วตื่นเต้นดีใจ ในที่สุดก็มีคนในกองพลตงเฟิงเข้าข้างนาง "พ่อหนุ่ม เธอนี่เป็นคนมีเหตุผลจริงๆ! โหย่วเต๋อลูกฉันทั้งหล่อทั้งแข็งแรง ทำนาล่าสัตว์ก็เก่ง ทำไมต้องมาโดนหยามเกียรติแบบนี้ด้วย!"

"พี่สาวอย่าเพิ่งร้อนใจ ผมอยู่ข้างพี่แน่นอน..." ทั้งสองคนรับส่งมุกกันโบ๊ะบ๊ะ พูดจากระทบกระเทียบซูว่างไม่หยุด ซูว่างกับหลี่อิงเหมือนคนใบ้กินยาขม มีทุกข์แต่พูดไม่ออก เรื่องความลับของหลานชาย จะให้เอามาพูดในที่สาธารณะได้ยังไง? ขืนพูดออกไป ชาตินี้หลี่โหย่วเต๋อคงหมดอนาคต!

แต่หลี่โหย่วเต๋อไม่ได้คิดแบบนั้น! เขารู้สึกซาบซึ้งใจที่แม่และชาวบ้านคนนั้นพูดแทนใจเขา เขามีตรงไหนที่สู้ลู่ไหวอันไม่ได้? ทำไมซูสวินถึงเลือกลู่ไหวอันไม่เลือกเขา? เมื่อกี้พอเขามาถึง ซูสวินก็หลบเข้าห้องไป เห็นได้ชัดว่ารังเกียจ แต่เมื่อก่อนนางไม่เคยทำกับเขาแบบนี้ และทั้งหมดนี้เป็นเพราะลู่ไหวอัน อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจจางชุนฮั่ว หลี่โหย่วเต๋อก็พุ่งเข้าใส่ลู่ไหวอันหมายจะทำร้าย!

น่าเสียดายที่ลู่ไหวอันไม่ใช่คนธรรมดา พลังจิตของเขาสูงกว่าคนทั่วไปมาก แถมยังมีระบบแจ้งเตือนภัยมนุษย์คอยช่วย "พี่ไหวอัน ระวัง!" ที่แท้ซูสวินแอบฟังอยู่ในห้องด้วยความโกรธ พอจะวิ่งออกมาก็มาเจอกับฉากนี้พอดี หมัดของหลี่โหย่วเต๋อยังไม่ทันถึงตัว ลู่ไหวอันก็ตอบสนองทันควัน เขาคว้าหมัดที่พุ่งมา หมุนตัวแล้วออกแรงเหวี่ยง หลี่โหย่วเต๋อก็ลงไปนอนกองกับพื้น บทสนทนาระหว่างจางชุนฮั่วกับเกาผิงหยุดชะงัก สายตาทุกคู่หันขวับมามองทางนี้

ลู่ไหวอันผายมือออกสองข้าง "โทษผมไม่ได้นะ เขาพุ่งเข้ามาเอง แถม..." แถมเมื่อกี้ตอนจับข้อมือ เขาเผลอตรวจชีพจรไปโดยอัตโนมัติ ด้วยทักษะแพทย์แผนจีนระดับสูงที่มีตอนนี้ เขามองออกได้อย่างง่ายดายว่า... หลี่โหย่วเต๋อ... 'ไม่ไหว' จริงๆ ด้วย! แต่เขาเลือกที่จะไม่พูดเรื่องนี้ออกมา เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว!

"ใช่ พี่โหย่วเต๋อเริ่มก่อนเอง ฝีมือสู้ไม่ได้เองต่างหาก" ซูสวินรีบออกมาเป็นพยานให้ลู่ไหวอัน คราวนี้จางชุนฮั่วโกรธจนฟิวส์ขาด การด่าเด็กสาวรุ่นลูกนี่นางถนัดนัก "ซูสวิน! พ่อแม่สั่งสอนมายังไง เนรคุณ ไม่มียางอาย ช่วยคนนอกรังแกพี่ชายตัวเอง"

"หนู..." ซูสวินกำลังจะเถียงกลับ แต่ลู่ไหวอันดึงนางไว้ข้างหลัง "เดี๋ยวครับ อาสวินพูดก็ไม่ผิดนี่ครับ ก็ลูกป้าฝีมือสู้ไม่ได้เองจริงๆ เขา 'ไม่ไหว' จริงๆ นะครับ! ป้ารีบพาเขาไปหาหมอเถอะครับ!"