ตอนที่ 72 เสียหายหนัก

พอก้าวพ้นประตูเข้ามา ก็เจอกับคนหน้าแปลกๆ หลายคน สีหน้าของคนกลุ่มนี้ช่างแตกต่างกับสีหน้ายิ้มระรื่นของซูเลี่ยงอย่างสิ้นเชิง หลี่จวงมีสีหน้าอับอายและโกรธเคือง เขาไม่รู้จริงๆ ว่าวันนี้จะมีคนอื่นมาสู่ขอซูสวินด้วย แถมครอบครัวซูยังเห็นพ้องต้องกันอีกต่างหาก ถ้ารู้ก่อน เขาคงไม่มีทางยอมให้หลี่โหย่วเต๋อมาที่นี่เด็ดขาด ส่วนหลี่โหย่วเต๋อกับจางชุนฮั่วไม่ได้อาย แต่กลับโกรธและเจ็บใจ ถึงขั้นจ้องมองลู่ไหวอันด้วยสายตาเคียดแค้น ลู่ไหวอันสัมผัสได้ถึงสายตาคมกริบสองคู่นั้น จึงจ้องตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว เขาไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมชอบมีคนไม่เจียมตัวโผล่มาเรื่อยเลยนะ? จะแต่งเมียสักคน ต้องเจอศัตรูหัวใจอีกกี่คนกันเนี่ย! แต่ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ตาถึงเลือกว่าที่ภรรยาได้ดีขนาดนี้ล่ะ!

ทันทีที่ลู่ไหวอันเดินเข้ามาในลานบ้าน ซูว่างกับหลี่อิงก็ลุกขึ้นยืนต้อนรับ "ไหวอัน มาทำความรู้จักกันหน่อย...”

“ผมพอทราบแล้วครับ อาสวินเคยเล่าให้ฟัง สองท่านนี้คงเป็นคุณลุงกับคุณป้าสะใภ้ ส่วนคนนี้ก็คงเป็นพี่โหย่วเต๋อใช่ไหมครับ?" ลู่ไหวอันวางตัวสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าบ้าน หลี่จวงฝืนยิ้มทักทายกลับไปแกนๆ แต่จางชุนฮั่วกลับพูดสวนขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ "ใครเป็นป้าสะใภ้เธอ? ใครอนุญาตให้เธอเรียกฉันว่าป้าสะใภ้! เธอยังไม่ได้มาสู่ขอเลยนะ! คิดว่าตัวเองเป็นลูกเขยตระกูลซูแล้วหรือไง?”

“ฉันมาสู่ขอให้ลูกชายฉัน สวินสวินจะได้แต่งกับใครยังไม่รู้เลย!"

จางชุนฮั่วเหลือบมองจักรเย็บผ้า วิทยุในลานบ้าน และจักรยานที่ลู่ไหวอันเข็นเข้ามา แววตาอ่านไม่ออก แต่ก็ไม่ได้คิดจะยอมแพ้ง่ายๆ "เหอะ ได้ยินว่าน้องเขยเก็บเธอมาเลี้ยง ผ่านไปแค่นี้เธอมีปัญญาซื้อของพวกนี้แล้วเหรอ? อย่าบอกนะว่าไปทำเรื่องผิดกฎหมายมา! โหย่วเต๋อลูกฉันถึงจะไม่ใช่คนเก่งกาจอะไร แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเธอหรอก เห็นไหมล่ะ! เก้งตัวนั้น โหย่วเต๋อลูกฉันขึ้นเขาไปล่ามาเองกับมือ เพื่อเก้งตัวนี้ถึงกับเท้าแพลง แต่เพื่อสวินสวิน เขาก็ไม่บ่นสักคำ นี่สิถึงเรียกว่าความจริงใจ ความจริงใจแบบนี้ ของนอกกายพวกนั้นเทียบไม่ติดหรอก จริงไหม? น้องสาว น้องเขย!"

ซูว่างแค่นเสียงฮึในลำคอ "ความจริงใจย่อมสำคัญที่สุด" จางชุนฮั่วทำท่าได้ใจขึ้นมาทันที ใครจะรู้ ซูว่างพูดต่อว่า "แต่จักรเย็บผ้ากับของพวกนี้ก็เป็นน้ำใจของไหวอันเหมือนกัน และของทุกชิ้นก็มีที่มาที่ไปขาวสะอาด ฉันไม่ยอมให้ใครมาใส่ร้ายป้ายสีเด็ดขาด"

จางชุนฮั่วแทบหงายหลังด้วยความโมโห แต่ยังไม่ทันได้โต้ตอบ ก็มีเสียงดังมาจากข้างนอก แข็งกร้าวยิ่งกว่าซูว่างเสียอีก "ใครวะ! ข้าขอดูหน้าหน่อยซิ ใครหน้าไหนมาพล่ามว่าของน้องชายข้าที่มาไม่ขาวสะอาด!"

ซูเลี่ยงหันขวับไปมอง ยังไม่ทันได้เชิญคนข้างหลังเข้ามา ดวงตาเขาก็ลุกวาวทันที เมื่อเห็นว่าคนคนนั้นก็เข็นจักรยานมาอีกคัน หรือว่าลู่ไหวอันซื้อมาอีกคัน? งั้นเขาขอยืมได้ไหมนะ... เขารีบปั้นหน้ายิ้มเดินเข้าไปหาทันที "สองท่านนี้คือ?"

หลี่ชิงไห่มองท่าทางประจบสอพลอของซูเลี่ยงแล้วหมั่นไส้ ตวาดใส่ว่า "นี่พี่ใหญ่ของลู่ไหวอัน ส่วนนี่เพื่อนเขา ยังไม่รีบเชิญเข้าไปอีก”

“อ้อ! ที่แท้ก็แขกผู้มีเกียรติ! เชิญครับ! เชิญ! เชิญข้างในครับ! บ้านช่องอาจจะคับแคบไปหน่อย อย่าถือสานะครับ!" ทำตัวเป็นเจ้าของบ้านซะงั้น! เวลานี้เขาปฏิบัติต่อลู่ไหวอันดียิ่งกว่าตอนปฏิบัติต่อเถียนต้าลี่เสียอีก! เพราะเขาตรัสรู้แล้วว่า ลู่ไหวอันคือ 'ขาทองคำ' ขอแค่เกาะติดไว้ ก็มีกินไปตลอดชาติ!

เฝิงเจียงเข็นจักรยานตามเข้ามา พูดเสียงดังฟังชัด "เมื่อกี้มีคนบอกว่าของน้องชายข้าที่มาไม่สะอาด ข้าว่าของบางคนต่างหากที่ที่มาไม่ชอบมาพากล!" เขาปรายตามองเก้งตัวนั้นอย่างมีความหมาย

"แล้วแกเป็นใคร? มาพูดจาซี้ซั้วอะไร? ของใครไม่ชอบมาพากล เก้งตัวนี้ลูกชายฉันขึ้นเขาไปล่ามาเมื่อวาน ลูกเขยฉันเป็นพยานได้!" จางชุนฮั่วเชิดหน้าตอบโต้อย่างภูมิใจ ยังไงก็ไม่มีใครรู้จักเจิ้งเหยียน และเจิ้งเหยียนก็รับปากแล้วว่าจะไม่พูด แต่จังหวะนั้นเอง เจิ้งเหยียนก็เดินเข้ามาจากประตูพอดี

หลี่โหย่วเต๋อกับจางชุนฮั่วเห็นเจิ้งเหยียน รูม่านตาก็หดวูบพร้อมกัน จ้องมองเจิ้งเหยียนด้วยความตกใจ แล้วหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ความรู้สึกซวยมาเยือน! ทำไมเจิ้งเหยียนถึงมาอยู่ที่นี่ เขาบอกว่าจะมาหาเพื่อนที่กองพลตงเฟิงไม่ใช่เหรอ? ทั้งสองมองไปที่ลู่ไหวอันโดยมิได้นัดหมาย หรือว่าเพื่อนที่เขาจะมาหาคือ...

เฝิงเจียงเห็นท่าทางร้อนตัวของจางชุนฮั่วก็รู้ทันทีว่าเดาถูก "งั้นเหรอ? แต่เพื่อนข้าคนหนึ่งบอกว่า เขาเองก็ล่าเก้งได้ตัวหนึ่ง แล้วเก้งตัวนั้นก็ถูกครอบครัวหนึ่งซื้อไป ครอบครัวนั้นดันมาสู่ขอสาวที่กองพลตงเฟิงวันนี้พอดี ไม่รู้เหมือนกันว่ามาสู่ขอบ้านไหน?"

คนนอกรั้วได้ยินก็ถึงบางอ้อ ที่แท้หลี่โหย่วเต๋อก็แค่พวกสร้างภาพ เอาเก้งที่คนอื่นล่าได้มาตู่ว่าเป็นฝีมือตัวเอง! ใครจะไปรู้ว่าเจ้าของเก้งตัวจริงดันรู้จักกับลู่ไหวอัน โป๊ะแตกเข้าให้ ช่างหน้าไม่อายจริงๆ!

มีคนหัวเราะร่า "มาสู่ขอที่กองพลตงเฟิงเหรอ? ไม่ใช่บ้านข้าแน่ๆ บ้านข้าไม่มีญาติเก่งกาจขนาดนั้น!”

“บ้านข้าก็ไม่มี เก้งนะเว้ย ไม่ใช่จะล่าได้ง่ายๆ อย่าว่าแต่ขาแพลงเลย ต่อให้ขาหักข้าก็ล่าไม่ได้หรอก!" คำพูดนี้เรียกเสียงฮาครืนใหญ่

หลี่โหย่วเต๋ออายจนแทบอยากมุดดิน เขาตวาดลั่น "เจิ้งเหยียน นายรับปากแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่พูดเรื่องนี้?" จริงๆ เรื่องนี้โทษเจิ้งเหยียนไม่ได้หรอก เขาแค่ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้! "ขอ... ขอโทษที ฉันไม่รู้..."

"พอได้แล้ว!" หลี่จวงที่เงียบมาตลอดตะคอกเสียงดัง! "ยังขายขี้หน้าไม่พออีกหรือไง?”

“น้องอิง น้องเขย ในเมื่อพวกเธอหาคู่ครองที่เหมาะสมให้สวินสวินได้แล้ว พวกพี่ก็ไม่รบกวนแล้วล่ะ ขอกลับก่อน"

"อ้าว เดี๋ยวสิ พ่อมัน ทำไมเราต้องกลับด้วย! น้องอิงยังไม่ได้พูดเลยว่าจะยกสวินสวินให้ใคร! น้องอิงพูดอะไรบ้างสิ!" หลี่จวงลากแขนจางชุนฮั่วไว้ ไม่ให้นางพูดเพ้อเจ้ออีก "กลับ! กลับบ้านกับข้า! หลี่โหย่วเต๋อ ยังไม่รีบตามมาอีก!"

หลี่โหย่วเต๋อเจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ก้มหน้าเดินตามหลี่จวงไปอย่างจำใจ "เดี๋ยวๆ พ่อมัน เราลืมของนะ! โหย่วเต๋อ เก้ง! รีบไปเอาเก้งมา!" หลี่โหย่วเต๋อกำลังจะหันกลับไป แต่หลี่จวงตวาดลั่นอีกครั้ง! "หลี่โหย่วเต๋อ! ห้ามเอามา! ถือซะว่าเป็นของขวัญหมั้นให้น้องสาวแก!"

หลี่โหย่วเต๋อลังเล จะเดินหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไม่ดี จางชุนฮั่วย่อมไม่ยอม "ไม่ได้นะ! ทำไมล่ะ! ฉันจะเอา..." สุดท้ายสองแม่ลูกก็โดนหลี่จวงลากกลับบ้านไปจนได้

ซูเลี่ยงยืนหลบมุมอยู่ที่ประตู มองครอบครัวหลี่จวงสลับกับมองเก้งตัวนั้น แล้วคิดในใจ โอ้โฮ ในที่สุดก็มีคนขาดทุนย่อยยับกว่าเขาแล้ว เขาแค่เสียเสบียงไปสองจินเองนะ! เห็นไหมล่ะ การเป็นศัตรูกับลู่ไหวอันไม่มีทางจบสวยหรอก!