ตอนที่ 71 มีคนมาแย่งภรรยาอีกแล้ว

ลู่ไหวอันถอนหายใจ "บังเอิญจริงๆ ครับ แต่วันนี้เป็นวันฤกษ์ดีที่สุดในช่วงนี้ ใครๆ ก็เลือกวันนี้กันทั้งนั้นเป็นเรื่องปกติ" แต่ว่า... เจิ้งเหยียนขมวดคิ้ว "พี่ลู่ ผมจำได้ว่าพี่บอกว่าเป็นคนกองพลตงเฟิงใช่ไหมครับ?”

“ใช่ครับ กองพลตงเฟิง มีอะไรเหรอครับ?”

“จริงๆ แล้วคนที่ผมพูดถึง วันนี้เขาก็จะไปสู่ขอสาวที่กองพลตงเฟิงเหมือนกัน”

“หา?" ลู่ไหวอันกับเฝิงเจียงมองหน้ากันด้วยความสงสัย นี่มันไม่ใช่แค่บังเอิญนิดหน่อยแล้วมั้ง "ไม่เป็นไรหรอกครับ เขาไปสู่ขอของเขา เราก็ไปสู่ขอของเรา ถ้าเจอกันก็ถือเป็นเรื่องมงคลซ้อนมงคล" เฝิงเจียงพูดอย่างอารมณ์ดี "นั่นสิครับ! พี่เจิ้ง อย่าไปสนใจคนอื่นเลย มานั่งซ้อนท้ายจักรยานผม เดี๋ยวผมพาไปกองพลตงเฟิง คนเยอะก็ยิ่งครึกครื้น พี่อยู่แต่ในป่า เดี๋ยวผมจะพาไปดูชีวิตความเป็นอยู่ของคนในกองพล!"

เฝิงเจียงได้ยินดังนั้นก็พิจารณาเจิ้งเหยียนอย่างละเอียด "พี่เจิ้งอาศัยอยู่ในป่าเหรอครับ?”

“ใช่ครับ คราวก่อนผมหลงป่า โชคดีที่ได้พี่เจิ้งช่วยไว้..." ลู่ไหวอันเล่าเรื่องการพบเจอกับเจิ้งเหยียนคร่าวๆ เฝิงเจียงพยักหน้าเข้าใจ มิน่าล่ะ เขาถึงรู้สึกแปลกๆ เวลาฟังเจิ้งเหยียนพูด แถมยังเรียกลู่ไหวอันว่า 'พี่ลู่' ที่แท้ก็เป็นคนป่านี่เอง!

ทั้งสามคนพูดคุยหยอกล้อกันมาตลอดทาง เฝิงเจียงสังเกตเห็นว่า แม้เจิ้งเหยียนจะไม่ค่อยทันเล่ห์เหลี่ยมคน แต่ก็เป็นคนซื่อสัตย์จริงใจคนหนึ่ง จนกระทั่งมาถึงบ้านหลี่ชิงไห่ หลี่ชิงไห่ใส่เสื้อผ้าชุดใหม่... จะเรียกว่าใหม่ก็ไม่เชิง น่าจะเป็นชุดที่ไม่ค่อยได้หยิบมาใส่มากกว่า สภาพยังดูดีอยู่ เขาเดินวนไปวนมาอยู่ในลานบ้านด้วยความร้อนรน "นี่มันกี่โมงกี่ทามแล้ว ทำไมลู่ไหวอันยังไม่มาอีก?"

"พ่อจะรีบไปทำไม ยังไม่สายสักหน่อย! ทำไมพ่อดูตื่นเต้นกว่าตอนผมแต่งงานอีกเนี่ย!”

“ก็แหงสิ แกจะไปเทียบอะไรกับศิษย์น้องเล็กของพ่อได้?”

“ปู่ครับ ปู่ครับ อันนี้คือสมุนไพรอะไรเหรอครับ?" เด็กน้อยคนหนึ่งถือต้นหญ้าวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาหลี่ชิงไห่ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ หลี่ชิงไห่รีบห้าม "หยุดๆๆ หลานรัก วันนี้ไปเล่นที่อื่นก่อนนะ! ปู่มีธุระสำคัญ! รีบทิ้งหญ้านั่นไป เดี๋ยวเสื้อปู่เปื้อนหมด"

กริ๊งๆ~ กริ๊งๆ~ เสียงกระดิ่งจักรยานดังมาจากหน้าประตู "อาจารย์ครับ พร้อมหรือยังครับ? เราไปกันได้แล้ว!" หลี่ชิงไห่โกรธจนหนวดกระดิก ฉันเตรียมพร้อมตั้งนานแล้วโว้ย! แต่วันนี้เป็นวันมงคล จะมาโมโหใส่ลู่ไหวอันไม่ได้ "ลู่ไหวอัน! แกยังกล้า... เอ่อ สองท่านนี้คือ?" สุดท้ายหลี่ชิงไห่ก็อดใจไม่ไหว วิ่งพรวดพราดออกไปกะจะด่าลู่ไหวอันสักชุด แต่กลับเจอคนแปลกหน้าสองคนยืนอยู่ "อาจารย์ครับ นี่พี่ใหญ่ผม เฝิงเจียง ส่วนนี่เพื่อนผม เจิ้งเหยียน ทั้งสองคนมาช่วยงานผมครับ”

“ไอ้ลูกศิษย์ตัวดี หาคนมาช่วยแห่ขันหมากด้วยเรอะ! ได้ งั้นเรารีบไปกันเถอะ"

ลู่ไหวอันกับเฝิงเจียงเข็นจักรยานเดินนำหน้า เจิ้งเหยียนกับหลี่ชิงไห่เดินตามหลัง หลี่ชิงไห่มองของที่แขวนอยู่บนจักรยานลู่ไหวอันแล้วก็ชมไม่ขาดปากว่ารู้จักเตรียมการ ทำเอาลู่ไหวอันเขินไปเลย "ของพวกนี้พี่เฝิงเจียงเป็นคนเตรียมให้ครับ!" เฝิงเจียงเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยมอยู่แล้ว ไม่นานก็คุยกับหลี่ชิงไห่ถูกคอ ทั้งสี่คนเดินคุยกันไปจนถึงบ้านซูว่าง แต่กลับพบว่ากำแพงบ้านซูว่างมีคนมามุงดูกันเต็มไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ไหวอันยังมาไม่ถึงเลย ทำไมพวกไทยมุงมากันเร็วนัก?" หลี่ชิงไห่ชะเง้อมองด้วยความสงสัย ลู่ไหวอันเงยหน้ามอง ก็ไม่เห็นอะไร เห็นแต่แผ่นหลังกับหัวคนดำพรึ่บไปหมด "คุณอาซูอาจจะเอาพวกจักรเย็บผ้า วิทยุออกมาตั้งโชว์มั้งครับ! แกบอกว่าของพวกนี้เป็นสินสอด ต้องผูกโบว์แดงตั้งโชว์ไว้" หลี่ชิงไห่หัวเราะ "ก็ต้องแบบนั้นแหละ! สงสัยของพวกนี้แหละที่เรียกแขก!"

ตอนนั้นเอง คนที่เกาะกำแพงอยู่คนหนึ่งหันมาเห็นทั้งสี่คนพอดี หมอนี่เป็นพวกชอบดูเรื่องสนุก ตะโกนลั่นทันที "ไหวอันมาแล้ว! เร็วเข้า! เร็วเข้า! มีคนมาแย่งเมียเอ็งอีกแล้ว!"

ลู่ไหวอันได้ยินก็ตื่นตัวทันที เถียนต้าลี่มาอีกแล้วเหรอ? ไอ้เวรนี่กล้าดียังไง! สงสัยต้องสั่งสอนสักหน่อย! แต่ช่วงนี้ซูเลี่ยงทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวมากนี่นา! แม้จะแวะมาบ้านซูว่างบ่อยๆ แต่ก็มาแค่ขอกินข้าวฟรี แถมทำตัวดีกับลู่ไหวอันมาก แทบจะประจบสอพลอด้วยซ้ำ จะมาสร้างเรื่องอะไรตอนนี้!

ยังไม่ทันที่ลู่ไหวอันจะคิดอะไรออก คนที่เกาะกำแพงอยู่ก็หันขวับมามองกันเป็นตาเดียว "แม่เจ้าโว้ย ไหวอันเอ็งซื้อของมาอีกแล้วเหรอ เหล้าอู่เหลียงเย่! บุหรี่โบตั๋น! ผลไม้อบแห้ง! ใบชา!" ทุกครั้งที่คนคนนั้นขานชื่อของออกมา คนรอบข้างก็สูดปากด้วยความตะลึง ของพวกนี้ ตอนพวกไปสู่ขอแค่มีอย่างใดอย่างหนึ่งก็หน้าบานเป็นจานดาวเทียมแล้ว ลู่ไหวอันดันจัดมาครบเซ็ต แถมในลานบ้านยังมี 'สามอย่างหนึ่งเสียง' ตั้งตระหง่านอยู่ ยังมีใครกล้ามาแย่งเมียลู่ไหวอันอีกเหรอ ช่างไม่เจียมตัวจริงๆ!

"ไหวอัน วางใจเถอะ ข้าว่าเมียคนนี้เสร็จเอ็งแน่!”

“ข้าก็ว่าไอ้คนนั้นมันเสียแรงเปล่า หัวหน้ากองพลดูจะถูกใจไหวอันมาก เก็บมาเลี้ยงก็เพื่อเป็นลูกเขยนั่นแหละ!”

“เฮ้ย ไม่แน่หรอก เอ็งรู้ไหมว่าอีกครอบครัวเป็นใคร? พี่ชายบ้านเดิมของเมียหัวหน้ากองพลนะเว้ย สองบ้านนี้สนิทกันแค่ไหน คนทั้งสองกองพลรู้กันดี แถมเมียหัวหน้ากองพลก็เป็นพี่ชายคนนี้เลี้ยงดูมาจนโต จะไม่ไว้หน้ากันหน่อยเหรอ?”

“มันเกี่ยวกับเรื่องไว้หน้าเหรอ? ซูสวินชอบไหวอันมากกว่าเห็นๆ ใครดูก็รู้ ดูสิ เมื่อเช้านางยังยิ้มแย้มแจ่มใส พอหลี่โหย่วเต๋อมา นางก็เก็บตัวเงียบอยู่ในห้องไม่ออกมาเลย"

"แล้วดูของที่ไหวอันเตรียมมาสิ สามอย่างหนึ่งเสียง เหล้าบุหรี่ ลูกอม ใบชา ชิ้นไหนบ้างที่ไม่มีความจริงใจ? ขนาดเอาของมาเยอะแยะ ไหวอันยังไม่คุยโวเลย! บ้านนั้นเอาเก้งมาตัวเดียว ทำอย่างกับเป็นของขวัญล้ำค่าจากสวรรค์ เชอะ สักวันหน่วยล่าสัตว์ของเราก็ต้องล่าเก้งได้เหมือนกันแหละ" คนที่พูดเป็นคนในหน่วยล่าสัตว์ แน่นอนว่าต้องเข้าข้างลู่ไหวอันเต็มที่ ลู่ไหวอันฟังแล้วก็เข้าใจทันที ที่แท้คนที่มาสู่ขอก็คือครอบครัวหลี่โหย่วเต๋อ คราวก่อนที่ฟังซูสวินเล่าเขาก็รู้สึกทะแม่งๆ แล้ว ที่แท้ก็มารอจังหวะนี้เอง!

เสียงเอะอะโวยวายข้างนอกดังขนาดนี้ คนในบ้านย่อมได้ยิน ลู่ไหวอันได้ยินเสียงแหลมสูงดัดจริตตะโกนออกมา "โอ้โฮ หลานไหวอันกลับมาแล้ว รีบเข้ามา รีบเข้ามา ตายจริง ทำไมเตรียมของดีมาเยอะแยะขนาดนี้! ในลานบ้านไม่มีที่วางแล้ว ดูสิ จักรเย็บผ้าเครื่องเดียวก็กินที่ไปตั้งเยอะ! จะเอาที่ไหนมาวางของพวกนี้อีก! ฉันว่าหลี่ชิงไห่ นายก็นะ เรื่องสู่ขอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมนายไม่รีบพาไหวอันมา ปล่อยให้คนอื่นชิงตัดหน้าไปได้ไง? ถ้านายทำหน้าที่พ่อสื่อไม่ไหว ให้ฉันทำแทนดีกว่า ดูสิฉันมารอตั้งนานแล้ว!"

"เฮ้ย ซูเลี่ยง แกป่วยหรือเปล่า! ไปเอายาบ้านข้ามากินหน่อยไหม! จะได้หายบ้า!" หลี่ชิงไห่สวนกลับ ใช่แล้ว คนที่มาคือซูเลี่ยง ตอนนี้ทำตัวราวกับเป็นลูกสมุนของลู่ไหวอัน วิ่งเข้ามารับของจากรถจักรยานอย่างนอบน้อม แล้วผายมือเชิญลู่ไหวอันเข้าบ้านตระกูลซู ราวกับลู่ไหวอันเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก "มาๆ ระวังหน่อย รีบเข้าบ้าน เข็นจักรยานเข้ามาด้วย ของแพงขนาดนี้อย่าจอดไว้ข้างนอก เดี๋ยวไอ้เด็กเปรตที่ไหนมาชนพังหมด"

ลู่ไหวอันเดินนำเข้าไปก่อน