ตอนที่ 70 วันนี้เป็นวันดี

เกวียนวัวเคลื่อนตัวไปได้สักพัก เจิ้งเหยียนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ "คุณลุงหลี่ครับ ไม่ต้องไปส่งผมที่กองพลตงเฟิงแล้วครับ รบกวนส่งผมลงตรงทางแยกที่ใกล้คอมมูนที่สุดก็พอครับ!"

"อ้าว? ไม่ไปหาเพื่อนแล้วเหรอ?"

"เปล่าครับ ผมอยากแวะซื้อของที่คอมมูนก่อน แล้วค่อยไปหาเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ผมไปเยี่ยมบ้านเขาน่ะครับ!"

หลี่จวงพยักหน้าเข้าใจ "อืม ก็สมควรอยู่ งั้นเดี๋ยวลุงจอดส่งตรงทางแยกข้างหน้านะ เดินตรงไปทางทิศตะวันออกก็ถึงคอมมูนหงซิงแล้ว!"

"ครับ ขอบคุณครับลุงหลี่"

อีกด้านหนึ่ง ลู่ไหวอันไม่ได้แวะไปที่ภัตตาคารดาวแดง แต่ตรงดิ่งไปที่บ้านเฝิงเจียง เฝิงเจียงรออยู่ก่อนแล้ว พอได้ยินเสียงจักรยานก็รีบวิ่งมาเปิดประตู "ต้องเป็นน้องชายข้ามาแน่ๆ เดี๋ยวข้าไปเปิดเอง!”

“ว่าแล้วเชียว! รีบเข้ามาเร็ว!"

ลู่ไหวอันจอดรถไว้หน้าบ้าน แล้วเดินตามเฝิงเจียงเข้าไปข้างใน "พี่ลู่ มาแล้วเหรอครับ!" เฝิงไห่ที่กำลังซดข้าวต้มอยู่ร้องทัก ข้างโต๊ะอาหารยังมีหญิงวัยกลางคนยืนอุ้มทารกอยู่คนหนึ่ง อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฝิงเจียง และมีเด็กชายอายุประมาณสามขวบนั่งกินข้าวเองอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก

"นี่น้องไหวอัน ส่วนนี่พี่สะใภ้เอ็ง แล้วก็หลานชายสองคน”

“สวัสดีครับพี่สะใภ้!”

“จ้ะ สวัสดีจ้ะน้องไหวอัน!" หม่าเยวี่ยยิ้มแย้มอ่อนโยน ทักทายอย่างจริงใจ ไม่รู้สึกว่าการที่เฝิงเจียงนับญาติกับคนแปลกหน้าเป็นเรื่องเหลวไหล เฝิงเจียงตบหัวเด็กชายเบาๆ "ไอ้ลูกหมา รีบสวัสดีอาสิ! จะทำตัวเป็นใบ้เหมือนน้องสาวหรือไง?" เด็กชายโดนตบหัวก็ไม่โกรธ ร้องทักเสียงใสแจ๋ว "สวัสดีครับคุณอา!"

"ครับ สวัสดีครับ! สวัสดีครับ!" ลู่ไหวอันทำตัวไม่ถูก นึกไม่ถึงว่าเปิดประตูมาจะเจอฉากแนะนำญาติพี่น้องแบบนี้ โชคดีที่เขาพกเงินติดตัวมาพอสมควร "เจอกันครั้งแรก ผมไม่ได้เตรียมของขวัญมาให้ เอาอั่งเปาไปให้หลานๆ แล้วกันนะครับ!" เขายัดอั่งเปาใส่มือเด็กน้อยคนละซอง หม่าเยวี่ยพยายามปฏิเสธท่าเดียว เกือบจะเกิดศึกยัดเยียดอั่งเปาระหว่างตรุษจีนขึ้นมาจริงๆ โชคดีที่เฝิงเจียงเข้ามาห้ามทัพทัน "รับไว้เถอะ! รับไว้! คนกันเองทั้งนั้น วันหน้าข้ามีหลานชายเมื่อไหร่ ค่อยใส่ซองหนาๆ กลับไปให้!" หม่าเยวี่ยถึงยอมให้ลูกๆ รับไว้

ส่วนเฝิงไห่กวาดข้าวต้มคำสุดท้ายเข้าปาก แล้วตะโกนลั่น "พี่ใหญ่ พี่ไหวอัน ผมก็น้องชายเหมือนกันนะ ขออั่งเปาบ้างได้ไหม?" เฝิงเจียงเตะเข้าให้หนึ่งที "ฝันไปเถอะมึง!" แต่ลู่ไหวอันก็ยังใจดี โยนอั่งเปาไปให้ซองหนึ่ง เฝิงไห่รีบคว้าหมับ "ฮ่าๆ ขอบคุณครับพี่ใหญ่! พี่รอง! พี่ไหวอันวางใจได้ รับอั่งเปาพี่แล้ว ต่อไปพี่คือพี่รองของผม"

"เอ็งจะไปสนใจมันทำไม! ข้าไม่เคยให้มันอดเงินสักแดง!" ลู่ไหวอันผายมือ "ก็ผมเป็นพี่รองนี่นา!"

"เออๆ ตามใจ แต่ข้าว่าเอ็งขาดทุนเปล่าๆ ช่างเถอะ รีบเข้าบ้านเถอะ! มาดูของที่ข้าเตรียมไว้ให้ เป็นของจำเป็นสำหรับพิธีสู่ขอ ทั้งหมดนี่พี่สะใภ้เอ็งเป็นคนบอกมา"

ลู่ไหวอันถูกลากเข้ามาในบ้าน เห็นข้าวของวางเรียงรายอยู่เต็มพื้น สะดุดตาที่สุดคือเหล้าหลายขวด รูปร่างขวดคล้ายขวดเบียร์ในยุคปัจจุบัน แต่ฉลากเขียนตัวเบ้อเริ่มว่า 'อู่เหลียงเย่' ข้างๆ กันมีใบชาห่อกระดาษอย่างดี สมัยนี้หาซื้อชาตามท้องตลาดแทบไม่ได้ ไม่รู้เฝิงเจียงไปหามาจากไหน นอกจากนี้ยังมีผลไม้อบแห้ง ลูกอม และบุหรี่อีกหนึ่งคอตตอน เรียกได้ว่าครบครันและอุดมสมบูรณ์มาก

"น้องชาย พี่สะใภ้บอกว่าคนในคอมมูนเวลาไปสู่ขอเขาต้องมีของพวกนี้ นี่คือระดับท็อปสุดแล้วนะ พี่วิ่งหาซะทั่วเลย!”

“เสียดายหาเหมาไถไม่ได้ ได้แค่อู่เหลียงเย่ ส่วนชานี่ไปจิ๊กมาจากพ่อ เกือบโดนตีกบาลแยก”

“ผลไม้อบแห้งนี่วานเพื่อนหิ้วมาจากตัวอำเภอ!" เฝิงเจียงสาธยายยาวเหยียด แต่เห็นลู่ไหวอันเงียบกริบ "เป็นไง ไม่ถูกใจเหรอ?"

"ไม่ใช่ครับ ถูกใจ ถูกใจมากครับ" พูดตามตรง ไม่ใช่แค่ถูกใจ แต่ลู่ไหวอันซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก เขาไม่รู้ธรรมเนียมการสู่ขอในยุคนี้จริงๆ พ่อแม่ก็ไม่มีคอยจัดการให้ ได้แต่คิดเอาเองว่าต้องเอาของดีที่สุด ถึงจะมีซูว่างกับหลี่อิง แต่พวกท่านก็คงไม่กล้าเอ่ยปากขอของพวกนี้ ยิ่งเป็นปียากไร้แบบนี้ ยิ่งเกรงใจที่จะให้ลู่ไหวอันสิ้นเปลือง ลู่ไหวอันเตรียมของเองตามมีตามเกิด แต่ของพวกนี้ มีแค่เฝิงเจียงคนเดียวที่คิดแทนเขา!

เฝิงเจียงยิ้มกว้าง เขารู้ว่าลู่ไหวอันตัวคนเดียวในคอมมูนหงซิง คงไม่มีทางเตรียมของพวกนี้ได้ครบ "พี่รู้ว่าน้องชายต้องใช้ แต่พี่ไม่ได้เตรียมให้ฟรีๆ หรอกนะ! เดี๋ยวนายต้องพาพี่ไปด้วย นายไม่มีญาติผู้ใหญ่ที่นี่ พี่คนนี้แหละจะเป็นพี่ชายไปร่วมงานด้วย!"

"ต้องไปสิครับ พี่ชายต้องไปกับผม!" คำว่า 'พี่ชาย' คำนี้ ลู่ไหวอันเรียกออกมาจากใจจริง!

ลู่ไหวอันและเฝิงเจียงปั่นจักรยานคนละคัน บรรทุกเหล้า บุหรี่ ลูกอม มุ่งหน้าไปด้วยความเร็วสูง "พี่ใหญ่ เดี๋ยวผมไปส่งพี่ที่บ้านอาจารย์ก่อน แล้วให้อาจารย์พาผมไปสู่ขอ"

"หา! นายมีอาจารย์ด้วยเหรอ?"

"อาจารย์ของอาสวินครับ เป็นแพทย์แผนจีนอาวุโส!"

"งั้นแสดงว่าน้องสะใภ้ก็มีความรู้เรื่องแพทย์ด้วยสิ? เก่งแฮะ!"

ลู่ไหวอันนึกถึงความคลั่งไคล้สมุนไพรของซูสวินแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ ตั้งแต่พาไปเก็บสมุนไพรคราวก่อน นางก็รบเร้าให้เขาพาไปอีก หรือไม่ก็ให้เขาท่องตำรายาให้ฟัง แต่ทุกครั้งลู่ไหวอันต้องแกล้งให้นางอ้อนก่อนถึงจะยอมตามใจ!

"เฮ้ยๆ ไหวอัน ระวังหน่อย! เฮ้ยๆ ไหวอัน ระวังหน่อย! เหม่ออะไรวะเนี่ย?" ลู่ไหวอันสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ในหัวมีแต่เรื่องซูสวิน จนเกือบจะชนคนเข้าให้! เขารีบลงจากรถ เตรียมจะขอโทษคู่กรณี เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ไม่ใช่คนอื่นคนไกลนี่นา!

"นายคือ... เจิ้งเหยียน?"

"ลู่ไหวอัน! นายออกมาได้แล้วเหรอ?"

"แน่นอนสิ! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันชำนาญทางภูเขาที่สุด! แล้วนี่นายลงมาทำไม? เอาของมาแลกเหรอ?"

เจิ้งเหยียนพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า "เอาของมาแลกด้วย แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด ตั้งใจจะไปเยี่ยมนายด้วย! ดูสิ นี่เงินที่ฉันขายเก้งได้ ซื้อของขวัญมาให้นาย!"

ลู่ไหวอันมองลูกอมผลไม้หลากสีในมือเจิ้งเหยียน "เยี่ยมไปเลย ของขวัญนายเข้ากับบรรยากาศวันนี้เป๊ะ"

เฝิงเจียงพูดแทรกขึ้นมา "ใช่ๆ ลูกอมดี มีความหมายว่าชีวิตคู่หวานชื่น น้องชาย ในเมื่อตั้งใจมาหาไหวอัน ก็ไปด้วยกันเลยสิ! มาได้จังหวะพอดี วันนี้ไหวอันจะไปสู่ขอ นายก็ถือว่าเป็นญาติฝ่ายเจ้าบ่าวได้เหมือนกัน! ไป ไปด้วยกัน!"

"สู่ขอ?"

"ใช่! สู่ขอ?"

"งั้นวันนี้คงเป็นวันดีจริงๆ คนที่ซื้อเก้งฉันไป ก็จะไปสู่ขอวันนี้เหมือนกัน!"