ตอนที่ 69 เหนือกว่าทุกด้าน

ปรากฏว่าหลังจากหลี่โหย่วเต๋อกลับจากบ้านซูว่าง ก็รบเร้าขอให้หลี่จวงไปสู่ขอซูสวินให้ได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่ยอมแต่งงานกับใครตลอดชีวิต แต่หลี่จวงรู้ดีว่า ก่อนหน้านี้หลี่อิงเคยพูดบอกปัดทั้งทางตรงและทางอ้อมแล้ว ว่าไม่มีความคิดจะยกซูสวินให้หลี่โหย่วเต๋อ แต่ก็ทนการรบเร้าของหลี่โหย่วเต๋อและจางชุนฮั่วผู้เป็นแม่ไม่ได้ ทั้งสองผลัดกันพูดกล่อมให้หลี่จวงลองไปคุยดูอีกสักครั้ง เขาเลยต้องตามใจหลี่โหย่วเต๋อ ใครจะไปคิดว่า แค่ขึ้นเขาไปรอบเดียว หลี่โหย่วเต๋อจะกลับมาในสภาพสะบักสะบอมขนาดนี้ เขาเดินเข้าไปรับตัวหลี่โหย่วเต๋อจากมือเซี่ยชง

"พ่อพาโหย่วเต๋อกลับบ้านก่อนนะ เจ้าชง วันนี้ลำบากเจ้าแย่เลย ต้องคอยดูโหย่วเต๋อตะลอนอยู่บนเขาทั้งวัน"

"พ่อตา พูดอะไรอย่างนั้นครับ หน้าหนาวแบบนี้ก็ไม่ได้มีงานอะไร ขึ้นเขาไปก็ไม่ได้เสียเวลาอะไรมากหรอกครับ แต่ขากลับเท้าของโหย่วเต๋อต้องพอกยาแก้บวมหน่อย ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้อาจจะเดินไม่ไหว พ่อตารอเดี๋ยวเถอะครับ พอดีที่บ้านมียาแก้บวมเหลืออยู่ เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้โหย่วเต๋อหน่อย"

เซี่ยชงเป็นพราน ที่บ้านย่อมมียารักษาบาดแผลภายนอกติดไว้อยู่แล้ว พอได้ยามา หลี่จวงก็พยุงหลี่โหย่วเต๋อเตรียมจะเดินกลับบ้าน แต่จางชุนฮั่วกลับยืนนิ่งไม่ยอมขยับ

"แม่ ไปสิ! ยืนทำอะไรอยู่?"

"เดี๋ยวก่อน โหย่วเต๋อ แล้วเก้งตัวนี้เราจะไม่เอากลับบ้านเหรอ? พรุ่งนี้ต้องเอาไปเป็นสินสอดไม่ใช่เหรอ?"

ตอนเห็นเก้ง จางชุนฮั่วก็ดีใจจนเนื้อเต้น แต่จนกระทั่งครอบครัวนางเตรียมจะกลับ ก็ยังไม่มีใครเอ่ยถึงเก้งตัวนี้เลย นางเลยเริ่มร้อนรน

หลี่โหย่วเต๋อกับเซี่ยชงทำหน้าไม่ถูกทันที วันนี้พวกเขาไม่ได้อะไรติดมือกลับมาเลย เก้งตัวเดียวที่มีอยู่ก็เป็นฝีมือของเจิ้งเหยียน

"แม่ พูดอะไรน่ะ! นั่นเก้งที่พี่เจิ้งล่าได้ เกี่ยวอะไรกับเราล่ะ! เมื่อกี้แม่ยังบอกอยู่เลยว่าต่อให้ไม่มีของป่า สวินสวินก็ต้องยอมตกลงไม่ใช่เหรอ?"

จางชุนฮั่วเหมือนโดนน้ำเย็นสาดโครม ใจหายวาบไปครึ่งดวง นางนึกว่าเป็นเก้งของลูกเขยตัวเองซะอีก! ต่อให้เอาไปเป็นสินสอด หลี่อิงก็คงไม่รับไว้ทั้งหมด เผลอๆ อาจจะแบ่งกลับมาให้บ้านนางได้กินบ้าง แต่ตอนนี้...

"เฮ้อ! ที่แท้ไม่ใช่พวกแกที่ล่าได้เหรอ! สรุปว่าวันนี้ขึ้นเขาไปเหนื่อยเปล่า แถมได้เท้าบวมปูดกลับมาเนี่ยนะ"

เซี่ยชงเกาหัวแก้เก้อ รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง เพราะเขาเป็นคนพาขึ้นเขาแท้ๆ หลี่โหย่วอี๋เห็นดังนั้น ก็ทนไม่ได้ที่สามีตัวเองต้องมารู้สึกแย่ "แม่คะ นี่มันหน้าหนาว บนเขาก็ไม่ค่อยมีสัตว์อยู่แล้ว จะไปล่าได้ง่ายๆ ที่ไหน! เจ้าชงต้องคอยดูแลโหย่วเต๋อบนเขา เลยไม่กล้าพาเข้าไปลึกๆ ไงคะ"

เซี่ยชงกระตุกแขนเสื้อหลี่โหย่วอี๋เบาๆ "แม่ยายครับ ถ้าสินสอดไม่พอ ก็เอาเนื้อหมูรมควันที่บ้านผมไปสักสองสามเส้นเถอะครับ! ไก่กับกระต่ายก็ยังมีเหลืออยู่สองสามตัว!"

จางชุนฮั่วหน้าบานทันที แต่หลี่โหย่วอี๋เบะปาก แม่ของนางก็เป็นแบบนี้ตลอด! แต่จะมีธรรมเนียมที่ไหนเอาของบ้านลูกเขยไปเป็นสินสอดให้ลูกชาย หลี่จวงทำเรื่องหน้าไม่อายพรรค์นั้นไม่ลงหรอก "พอได้แล้ว เลิกพูดกันซะที พ่อหนุ่มคนนี้อาศัยอยู่ในป่าใช่ไหม! แบกเก้งลงมาคงกะจะเอามาแลกของอยู่แล้ว งั้นแลกให้ลุงก่อนได้ไหม? ลุงให้เงิน แล้วพ่อหนุ่มค่อยเอาเงินไปซื้อของในเมือง?"

เจิ้งเหยียนอาศัยอยู่ในป่ามานาน ไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ถ้ามีคนจะซื้อเก้งของเขา แน่นอนว่าต้องขาย! ดีซะอีกจะได้ไม่ต้องแบกไปขายเอง เขาวางเก้งลงแล้วตอบตกลงทันที เก้งตัวหนึ่งราคาเกือบสี่สิบหยวน หลี่จวงต้องควักเงินเก็บทั้งหมดที่มีออกมา แถมยังต้องยืมเซี่ยชงอีกนิดหน่อย จางชุนฮั่วไม่พอใจอย่างมาก ในความคิดของนาง แค่เอาไก่รมควัน กระต่ายรมควันจากบ้านเซี่ยชงไปก็พอแล้ว ลงทุนขนาดนี้เพื่อจะแต่งเมียสักคน ต่อให้คนคนนั้นเป็นซูสวิน นางก็ยังรู้สึกว่าไม่คุ้ม แต่หลี่จวงดีกับครอบครัวหลี่อิงมาตลอด เรื่องนี้นางขัดไม่ได้

หลังจากแบ่งสรรปันส่วนเก้งเรียบร้อย ต่างฝ่ายต่างแยกย้าย เจิ้งเหยียนตกลงจะรอไปกองพลตงเฟิงพร้อมกับครอบครัวหลี่ในวันรุ่งขึ้น

บ้านตระกูลซู ลู่ไหวอันนอนแผ่หราอยู่บนเตียง สองมือประสานหนุนท้ายทอย สายตาจ้องมองหลังคามุงจาก รอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้า แต่ความคิดล่องลอยไปไกล รอบข้างเงียบสงัด คาดว่าคนบ้านซูคงหลับกันหมดแล้ว มีเพียงลู่ไหวอันที่ตื่นเต้นจนข่มตาไม่ลง พรุ่งนี้จะไปสู่ขอแล้ว ถึงเขาจะใช้ชีวิตมาสองชาติภพ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่จะได้สู่ขอสาว! ของที่เตรียมไว้น่าจะพอให้ดูดีได้บ้างกระมัง! สามอย่างหนึ่งเสียงก็มีครบแล้ว ยังขาดอะไรอีกไหมนะ?

แต่พี่เฝิงบอกไว้ว่า เขาจะเตรียมของกระจุกกระจิกที่จำเป็นสำหรับการสู่ขอในคอมมูนหงซิงไว้ให้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร แต่กำชับนักหนาว่าพรุ่งนี้เช้าต้องไปหาเขาให้ได้ ดังนั้นพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ แวะไปที่คอมมูนก่อน นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าพี่เฝิงคนนี้ คบหาแล้วมีความเป็นนักเลงใจถึงอยู่ไม่น้อย แถมยังดีกับลู่ไหวอันมากจริงๆ นึกย้อนไปถึงครั้งแรกที่เจอเฝิงเจียง ท่าทางลับๆ ล่อๆ นึกว่าไม่ใช่คนดีเสียอีก! เพื่อตอบแทนน้ำใจไมตรีนี้ ลู่ไหวอันตั้งใจว่าหลังจากงานหมั้น จะต้องมีเซอร์ไพรส์ให้พี่แกสักหน่อย แน่นอนว่าเซอร์ไพรส์นี้ต้องมาจาก...

สายตาของเขาเพ่งมองไปยังทิวเขาในมิติ! เขาสำรวจหุบเขาและภูเขารอบๆ จนทั่วแล้ว ตอนนี้ทุกซอกทุกมุมอยู่ในความทรงจำของเขาหมด แค่คิดปุ๊บ ก็รู้ปั๊บว่าตรงไหนมีอะไร อย่างเช่นฝูงหมูป่าที่เคยไล่ขวิดเขา หรือโสมคนไม่กี่ต้นที่ซ่อนอยู่ตามซอกหลืบในหุบเขา! แถมเขายังค้นพบเรื่องมหัศจรรย์อีกอย่าง นอกจากฝูงหมูป่าที่เคยโจมตีเขา คราวนี้ไม่รู้หมูป่าฝูงใหม่โผล่มาจากไหนอีกฝูง คาดว่าน่าจะหลงมาจากภูเขาลูกอื่น แต่พอเข้ามาในมิติพื้นที่ล่าสัตว์ของลู่ไหวอันแล้ว พวกมันก็ออกไปไม่ได้อีกเลย ลู่ไหวอันคิดอย่างกระหยิ่มใจ ของป่าแบบนี้ยิ่งเยอะยิ่งดี!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งสาง ลู่ไหวอันก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้าเข้าเมือง ส่วนครอบครัวหลี่จวงแห่งกองพลห้าดาวก็เตรียมตัวออกเดินทางเช่นกัน เท้าของหลี่โหย่วเต๋อยังไม่หายดี เดินกะเผลกๆ หลี่จวงยืมเกวียนวัวของกองพลมา บรรทุกเจิ้งเหยียนและเจ้าเก้งซื่อบื้อตัวเมื่อคืนไปด้วย บนตัวเก้งผูกโบว์แดงเส้นใหญ่เพื่อความเป็นสิริมงคล จางชุนฮั่วนั่งข้างหน้าคู่กับหลี่จวงที่บังคับเกวียน นางคอยหันกลับไปมองเก้งด้วยความเสียดาย หวังแค่ว่าหลี่อิงจะเกรงใจกันบ้าง อย่างน้อยก็แบ่งกลับมาให้นางสักครึ่งตัวเถอะ! สองพ่อลูกนี่ก็โง่จริงๆ ยุคนี้ใครเขาเอาเก้งทั้งตัวไปเป็นสินสอดกัน! นั่นมันพวกหน้าใหญ่ใจโตชัดๆ!

หลี่โหย่วเต๋อไม่รู้สึกว่าตัวเองหน้าใหญ่ใจโตสักนิด กลับตื่นเต้นบรรยายความดีงามของซูสวินให้เจิ้งเหยียนฟังไม่หยุดปาก "จริงสิ พี่เจิ้ง ผมขอรบกวนพี่สักเรื่องได้ไหมครับ?”

“ว่ามาสิ”

“คือว่า... คือพี่ช่วยไม่บอกคนอื่นได้ไหมครับว่าเก้งตัวนี้พี่เป็นคนล่า?”

“หือ?”

“ผมอยากจะบอกว่าเป็นฝีมือผมเอง พี่ดูสภาพเท้าผมสิ เจ็บขนาดนี้แล้วยังมือเปล่ากลับบ้าน คงโดนคนหัวเราะเยาะตาย! ยังไงเราก็ลงเขามาพร้อมกัน ก็บอกไปว่าเป็นผมล่าได้ นอกจากคนในบ้านผม ก็ไม่มีใครรู้หรอก ถือว่าไว้หน้าผมหน่อยนะครับ!"

จางชุนฮั่วรีบเสริม "ใช่ๆ บอกว่าเป็นฝีมือโหย่วเต๋อเถอะ ไอ้เด็กที่ลุงเขยแกเก็บมาเลี้ยงมันล่าสัตว์เป็นไม่ใช่เหรอ? มันจะล่าเก้งได้เชียวรึ? โหย่วเต๋อลูกแม่ต้องเก่งกว่ามันอยู่แล้ว!"

หลี่จวงกระแอมไออยู่ข้างหน้า รู้ว่าทำแบบนี้ไม่ค่อยดีนัก แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบ ไม่พูดอะไร เจิ้งเหยียนตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด "ได้สิ" จริงๆ แล้วด้วยนิสัยของเจิ้งเหยียน ต่อให้หลี่โหย่วเต๋อไม่มาเตี๊ยมกันก่อน แล้วโกหกหน้าตาเฉยต่อหน้าเขา เขาก็ไม่คิดจะแฉอยู่แล้ว พอได้ยินเจิ้งเหยียนรับปาก หลี่โหย่วเต๋อก็ยิ่งคึกคัก คราวนี้เขาต้องชนะลู่ไหวอันได้อย่างราบคาบเหนือกว่าทุกด้านแน่นอน!