ตอนที่ 68 หลี่โหย่วเต๋อเตรียมสินสอด

"ไม่ใช่สิพี่เขย นี่มันหมายความว่าไง! เงินผมก็มี ตั๋วผมก็มี ทำไมต้องให้ผมรอส่งวันหลังด้วย!" จางหนานหู่ฉวยตั๋วในมือเขามาหน้าตาเฉย "เอาล่ะ ตอนนี้นายไม่มีตั๋วแล้ว วันหลังค่อยส่งก็แล้วกัน!"

"น้องลู่ รับไป นี่ตั๋วที่พี่รับปากจะให้! ส่วนตั๋วอื่นๆ เดี๋ยวพี่ช่วยดูให้อีกที"

"ไม่เป็นไรครับพี่เสือ ตั๋วที่เหลือผมหาได้ครบหมดแล้ว ขาดแค่จักรเย็บผ้านี่แหละ ขอบคุณพี่เสือมากครับ โชคยังดี นึกว่าวันนี้จะเจอคนผิดคำพูดซะแล้ว"

จางหนานหู่ได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองจักรยานด้านหลังลู่ไหวอัน โอ้โฮ ซื้อมาแล้วจริงๆ ด้วย เมื่อวานเขานึกว่าลู่ไหวอันแค่พูดเล่น ไม่นึกว่าวันนี้จะหาของมาได้ครบชุด ดูท่าลู่ไหวอันจะมีเส้นสายอื่นในคอมมูนนี้จริงๆ ไม่รู้ว่าเฝิงเจียงเป็นคนจัดการให้หรือเปล่า

ฝ่ายผู้จัดการหงกลับโกรธจนควันออกหู ดีนะจางหนานหู่ เพื่อช่วยน้องเมียแก ฉันอุตส่าห์ยอมผิดใจกับสหายลู่ ถ้าแกเข้าข้างฉันก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ดันหักหลังฉันหน้าด้านๆ ทิ้งให้ฉันกลายเป็นคนผิดคำพูดอยู่คนเดียว! นี่มันแทงข้างหลังกันชัดๆ! เขากระชากแขนจางหนานหู่ "ไอ้เสือ แกหมายความว่าไง?"

"ไม่มีอะไรหรอกพี่หง พี่อย่าเพิ่งโกรธ ผมจนปัญญาจริงๆ! ตอนนี้พูดไปก็ยาว เดี๋ยวค่อยอธิบายทีหลัง แต่ผมกันเนื้อหมูไว้ให้พี่หลายจิน เดี๋ยวอย่าลืมไปเอาที่บ้านผมล่ะ"

"จนปัญญา? ทำไมแกถึง... เดี๋ยว เมื่อกี้แกบอกว่ากันอะไรไว้ให้ฉันนะ?”

“เนื้อหมูไง!”

“กี่จิน?" จางหนานหู่ชูสามนิ้ว

"เออ ครั้งนี้จะยอมยกโทษให้ กลับไปเตรียมคำอธิบายดีๆ ไว้ด้วยล่ะ!" จางหนานหู่เคลียร์กับผู้จัดการหงเสร็จ ก็หันไปมองหยางต้าอัน หยางต้าอันยืนหน้าซีดเหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง จ้องตั๋วจักรเย็บผ้าในมือลู่ไหวอันตาไม่กะพริบด้วยความไม่อยากเชื่อ ปกติจางหนานหู่ไม่ถึงกับตามใจเขาทุกอย่าง แต่ถ้ามีอะไรก็มักจะให้เขาตลอด แต่นี่กลับแย่งตั๋วจักรเย็บผ้าจากมือเขาไปดื้อๆ แล้วเอาไปยกให้คนอื่น! ใครจะไปเชื่อ? แล้วคนรอบข้างจะมองเขายังไง? เขาได้ยินเสียงหัวเราะเยาะแล้วเนี่ย!

คนรอบข้างหัวเราะกันจริงๆ โดยเฉพาะคนที่เพิ่งทะเลาะกับหยางต้าอันเมื่อครู่ หัวเราะดังกว่าใครเพื่อน "เชอะ นึกว่าแน่มาจากไหน! เมื่อกี้ยังทำเบ่งอยู่เลย ตอนนี้หงอยเป็นไก่ป่วยเชียว แค่ซื้อจักรเย็บผ้าไม่ได้ถึงกับไปไม่เป็นเลยเรอะ?”

“ชู่ว เบาๆ หน่อย! คนนั้นขาใหญ่ตลาดนัดพิราบไม่ใช่เหรอ! ได้ยินว่าเป็นพี่เขยหมอนั่น”

“เป็นพี่เขยแล้วไง? สุดท้ายก็เอาตั๋วไปให้คนอื่นอยู่ดี! สมน้ำหน้า!"

หยางต้าอันได้ยินก็ยิ่งอับอายขายขี้หน้า ถลึงตามองลู่ไหวอันอย่างอาฆาต แล้วหันไปมองจางหนานหู่ เขาต้องการคำอธิบาย! "ต้าอัน เมื่อวานพี่รับปากน้องลู่ไว้ว่าจะหาตั๋วให้ ให้ตั๋วเขาไปก็ถูกแล้ว ครั้งหน้าค่อยหาให้นายใหม่" โกหกพกลม! ข้ออ้างเดิมๆ!

หยางต้าอันกัดฟันกรอด "ต้องให้เขาจริงๆ เหรอพี่เขย? พี่รู้ไหม ผมรับปากเซี่ยอวี่ไว้แล้วว่าจะเอาจักรเย็บผ้าไปส่งวันนี้”

“เดี๋ยวพี่ไปอธิบายกับทางบ้านเซี่ยให้ จักรเย็บผ้าหมดมันก็เรื่องจริงนี่นา?”

“ไม่จริง จักรเย็บผ้าโดนแย่งไปจากมือผมต่างหาก!"

หยางต้าอันเห็นว่าพูดกับจางหนานหู่ไม่รู้เรื่อง ก็สะบัดก้นเดินหนีไป แต่ก่อนไปเขาทิ้งสายตามีความหมายบางอย่างให้ลู่ไหวอัน จางหนานหู่คิดในใจ ซวยแล้ว คืนนี้โดนเมียด่าเละแน่ แต่นึกไม่ถึงว่าหายนะที่หยางต้าอันก่อไว้ จะไม่ได้จบลงแค่การโดนเมียด่า ลู่ไหวอันไม่รู้ว่าหยางต้าอันวางแผนอะไร แต่ตอนนี้ได้จักรเย็บผ้ามาแล้ว สามอย่างหนึ่งเสียงก็ครบชุดสมบูรณ์

"ผู้จัดการหง รบกวนให้พนักงานสองคนช่วยขนจักรเย็บผ้าไปส่งที่กองพลผมด้วยนะครับ!" ผู้จัดการหงพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้

จักรเย็บผ้าถูกส่งมาถึงกองพลตงเฟิง แน่นอนว่าต้องสร้างความฮือฮาอีกระลอกใหญ่ กำแพงรั้วบ้านตระกูลซูเต็มไปด้วยชาวบ้านที่มามุงดูอีกครั้ง ซูว่างกับหลี่อิงหน้าบานเป็นจานเชิง พวกเขาตกลงกับหลี่ชิงไห่ไว้แล้ว วันมะรืน หลี่ชิงไห่จะเป็นเฒ่าแก่มาช่วยลู่ไหวอันสู่ขอ ถือว่าเป็นพิธีรีตองตามธรรมเนียม

หารู้ไม่ว่า นอกจากลู่ไหวอันที่กำลังเตรียมสินสอดแล้ว ยังมีอีกครอบครัวหนึ่งที่กำลังเตรียมสินสอดเช่นกัน นั่นคือครอบครัวพี่ชายคนโตของหลี่อิง เวลานี้ หลี่โหย่วเต๋อเพิ่งลงมาจากเขา เสื้อผ้าขาดรุ่ยไปทั้งตัว ขาเดินกะเผลก ต้องอาศัยพิงตัวเซี่ยชง เซี่ยชงคือนายพรานที่อาศัยอยู่ตีนเขา และเป็นพี่เขยของหลี่โหย่วเต๋อ คนที่ลู่ไหวอันไปเคาะประตูถามทางคราวก่อน ก็คือบ้านเขานั่นเอง แม้จะเป็นพราน แต่การขึ้นเขาครั้งนี้เขาไม่ได้เต็มใจไป แต่หลี่โหย่วเต๋อรบเร้าขอให้พาไป พาหลี่โหย่วเต๋อไปด้วย การล่าสัตว์ครั้งนี้เลยหมดสนุกไปเลย แต่โชคยังดีที่พอจะได้อะไรติดมือมาบ้าง

"ขอบใจมากนะ เจิ้งเหยียน ถ้าไม่ได้นายนายช่วยพาลงมา พวกเราคงกลับไม่ถึงบ้านก่อนค่ำแน่" เซี่ยชงพูดกับชาวเขา (คนป่า) ที่เดินอยู่ข้างๆ ชาวเขาคนนั้นแบกเก้งไว้บนหลังหนึ่งตัว แต่ดูเหมือนน้ำหนักนั้นจะไม่มีผลอะไรกับเขาเลย "ไม่เป็นไร ข้าจะลงเขามาซื้อของพอดี แล้วก็จะแวะไปเยี่ยมเพื่อนด้วย ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาถึงบ้านปลอดภัยหรือยัง”

“ไปเยี่ยมเพื่อนเหรอ?" เจิ้งเหยียนมีเพื่อนอยู่ตีนเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? ปกติเขาไม่คบหากับคนพื้นราบไม่ใช่เหรอ? เซี่ยชงสงสัย "เพื่อนเอ็งอยู่ที่ไหนล่ะ? ฟ้าจะมืดแล้ว ไปตอนนี้คงไม่เหมาะมั้ง! คืนนี้พักที่บ้านข้าก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปดีไหม?”

“เขาอยู่ที่กองพลตงเฟิง"

หลี่โหย่วเต๋อที่เมื่อครู่ยังทำท่าจะหมดแรงพิงเซี่ยชงอยู่ ก็หูผึ่งขึ้นมาทันที "กองพลตงเฟิงเหรอ! งั้นพรุ่งนี้ค่อยไปเถอะ! พรุ่งนี้ฉันจะไปสู่ขอสาวที่กองพลตงเฟิงพอดี เดี๋ยวพาไปพร้อมกัน"

เจิ้งเหยียนคิดดูแล้ว ไปบ้านคนอื่นตอนดึกๆ ดื่นๆ มันเสียมารยาทจริงๆ แถมยังไม่รู้ว่าคราวก่อนเพื่อนคนนั้นกลับถึงบ้านปลอดภัยไหม "ตกลง งั้นข้าขอรบกวนพักบ้านพี่เซี่ยสักคืน ขอบใจมากพี่เซี่ย"

ทั้งสามเดินลงเขามาด้วยกัน ยังไม่ทันถึงหน้าบ้านตระกูลเซี่ย ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนรออยู่ หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพุ่งเข้ามาหา น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ "โหย่วเต๋อ ลูกแม่! ไปทำอะไรมาเนี่ย? แม่มีลูกชายคนเดียวนะ! ถ้าเป็นอะไรไปจะทำยังไง?”

“ทำไมลูกถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้นะ! จะแต่งงานกับสวินสวินให้ได้ แถมยังจะไปล่าสัตว์มาเป็นสินสอดอีก ด้วยความสัมพันธ์ของสองบ้านเรา ต่อให้ไม่มีของป่า สวินสวินก็ต้องยอมแต่งกับลูกอยู่แล้ว"

"จริงเหรอแม่?" หลี่โหย่วเต๋อมีแรงฮึดขึ้นมาทันที หลี่จวงผู้เป็นพ่อพูดแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "อย่าพูดเพ้อเจ้อ ข้าว่าต่อให้มีของป่า ก็ใช่ว่าจะได้แต่งกับสวินสวิน”

“แกนั่นแหละพูดเพ้อเจ้อ เมื่อก่อนน้าสะใภ้เล็กบอกว่าสวินสวินยังเด็ก ไม่คิดเรื่องคู่ครอง ตอนนี้โตเป็นสาวแล้ว ก็ต้องคิดเรื่องแต่งงานแล้วสิ!" หลี่จวงคิดในใจ นั่นมันคำปฏิเสธแบบอ้อมๆ ฟังไม่ออกหรือไง? แต่เขารู้ดีว่าพูดไปก็ป่วยการ สองแม่ลูกนี่ไม่ฟังหรอก พรุ่งนี้ให้ไปเจอความจริงกระแทกหน้าให้ตาสว่างเองดีกว่า