ตอนที่ 67 จางหนานหู่ส่งตั๋ว

จางหนานหู่ไม่รู้เลยว่าน้องเมียของตัวเองไปก่อเรื่องไว้ ตอนนี้เขากำลังขายเนื้อหมูอย่างสนุกสนาน เมื่อคืนเขากับลูกน้องช่วยกันชำแหละหมู ได้เนื้อล้วนมากว่าห้าร้อยจิน แถมยังมีเครื่องในอีกหลายสิบจิน ถ้าขายหมดนี่ กำไรสุทธิน่าจะอยู่ที่ราวๆ สามร้อยหยวน สามร้อยหยวนนี่มันขนาดไหน? เท่ากับเงินเดือนคนงานในเมืองทั้งปีเลยนะ! มากกว่าที่เขาหาได้ในหลายเดือนรวมกันซะอีก! และทั้งหมดนี้เป็นเพราะลู่ไหวอัน! เขาคิดในใจว่า หมอนั่นเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภจริงๆ!

แน่นอนว่าเงินเป็นแค่หนึ่งในผลพลอยได้ ดูสภาพลานบ้านตอนนี้สิ คนแน่นเอี๊ยด คึกคักอย่างกับตลาดสด คนที่มาซื้อเนื้อวันนี้ ล้วนเป็นคนที่เขาไปกระซิบบอกล่วงหน้าทั้งนั้น ทั้งพ่อครัวใหญ่โรงอาหารคอมมูน หัวหน้าและพ่อครัวโรงอาหารโรงงานซีอิ๊ว หัวหน้าโรงอาหารโรงงานเครื่องจักร มากันครบ

"ไอ้เสือ เอ็งนี่แน่จริงๆ! สัตว์ใหญ่จากป่าลึกขนาดนี้ยังหามาได้ พวกข้าพลอยมีลาภปากไปด้วย!"

"ต้องจัดให้ข้าสักยี่สิบจินนะเว้ย! ตอนนี้อากาศหนาว เก็บได้นานหน่อย ข้าขอซื้อตุนไว้เยอะๆ ไม่รู้จะได้เจอของดีแบบนี้อีกเมื่อไหร่!"

"ฮ่าๆ ข้าขอห้าสิบจิน โรงงานข้าคนเยอะ ห้าสิบจินยังไม่รู้จะพอแบ่งไหม"

"เฮ้ย เหลือให้พวกข้าบ้างสิวะ! คนข้างหลังรอกันเป็นแถว เดี๋ยวพวกข้าก็มาเก้อกันพอดี" ปากก็บ่นไปงั้น แต่พอถึงคิวตัวเอง พี่แกก็จัดไปห้าสิบจินเหมือนกัน โอกาสทองแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ!

คนที่จางหนานหู่ไปแจ้งข่าว ล้วนเป็นพวกที่ต้องการปริมาณมาก ถ้ามัวแต่ขายทีละจินสองจิน เมื่อไหร่จะหมด แน่นอน เขาก็แบ่งส่วนหนึ่งไว้ขายปลีกในตลาดนัดพิราบด้วย

"วันนี้ข้าไปโรงงานอาหารกระป๋องซื้อเนื้อ ซื้อได้แค่จินเดียว คิดดูสิ เนื้อจินเดียวจะไปทำอะไรกินได้ ใส่ลงไปในผัดผักแทบหาเศษเนื้อไม่เจอ" "พวกคนงานบ่นกันระงม อยากกินเนื้อ พวกมันไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เนื้อหายากแค่ไหน!"

"เอ็งยังดีซื้อได้ตั้งจินนึง! ข้าซื้อได้แค่สองตำลึงครึ่ง โรงงานอาหารกระป๋องตอนนี้จำกัดการซื้อ มีเงินมีตั๋วก็ซื้อไม่ได้ ให้โควตาแค่คนละสองตำลึงครึ่ง ข้ากะว่าจะเอามาทำน้ำแกงเนื้อให้พอได้กลิ่นเนื้อกันบ้าง นึกไม่ถึงว่าไอ้เสือจะมีเซอร์ไพรส์ให้ข้า!"

"ไอ้เสือ วันหลังมีของดีแบบนี้ ต้องบอกพวกข้าอีกนะเว้ย!"

จางหนานหู่รีบรับคำ "แน่นอนครับพี่! ไม่มีทางลืมส่วนของพี่ๆ แน่นอน" ล้อเล่นน่า คนพวกนี้คือคอนเนกชันสำคัญ เขาต้องรักษาความสัมพันธ์ไว้ให้ดี

ทันใดนั้น พ่อครัวใหญ่จากภัตตาคารของรัฐคนหนึ่งก็มองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย พบว่าไม่เห็นเงาของคนที่คุ้นเคย "เอ๊ะ วันนี้ทำไมไม่เห็นตาเฒ่าเฝิงเลย ปกติแกกระตือรือร้นที่สุดไม่ใช่เหรอ? ไอ้เสือ เอ็งไม่ได้บอกแกเหรอ? ขืนมาช้าเนื้อหมดก่อนนะ"

มีคนตอบแทนทันที "ตาแก่จาง ข่าวเอ็งช้าไปแล้วมั้ง! ตาเฒ่าเฝิงแกไม่ต้องห่วงเรื่องเนื้อแล้ว ได้ยินว่าภัตตาคารดาวแดงเดี๋ยวนี้สั่งซาลาเปาไส้เนื้อได้ไม่อั้น แถมสั่งกับข้าว ยังมีเมนูสัตว์ป่าให้เลือกเพียบ หัวหน้าโรงงานข้า ช่วงนี้ไม่กินข้าวโรงอาหารเลย ไปกินที่ภัตตาคารดาวแดงตลอด"

"อะไรนะ? ตาเฒ่าเฝิงไปหาช่องทางมาจากไหน?"

"ร้ายนักนะตาเฒ่าเฝิง แอบกินคนเดียวเงียบๆ เชียว ไอ้เสือ แกเอาของไปส่งให้มันเหรอ?"

จางหนานหู่ยิ้มแล้วโบกมือปฏิเสธ "ถ้าข้ามีของดีขนาดนั้น ข้าต้องเก็บไว้ให้พวกพี่อยู่แล้ว!" แต่เขาก็หรี่ตาลง นึกถึงคำพูดของหลิวเอ้อร์เฉวียนเมื่อวาน ของป่าที่เฝิงเจียงได้ไป น่าจะเป็นลู่ไหวอันเอาไปส่งแน่ๆ ไม่ได้การละ เขาต้องรักษาความสัมพันธ์ระยะยาวกับลู่ไหวอันให้ได้ ขืนปล่อยให้ของไปลงที่เฝิงเจียงหมด ดีไม่ดีพวกตาแก่พวกนี้จะวิ่งไปหาเฝิงเจียง ไม่มาหาเขาอีก เขาคิดดูแล้ว คราวหน้าคงต้องเพิ่มกำไรให้ลู่ไหวอันอีกหน่อย!

เขาคลำตั๋วจักรเย็บผ้าในกระเป๋า เพิ่งจะหามาได้จากตลาดเมื่อเช้านี้เอง จะให้ลู่ไหวอันหรือให้หยางต้าอันดีนะ? ทางหยางต้าอันก็รีบใช้ ถ้าไม่ให้ เมียเขาคงบ่นหูชาแน่ จางหนานหู่ลังเลอยู่นาน สุดท้ายตัดสินใจเก็บตั๋วจักรเย็บผ้าใบนี้ไว้ให้ลู่ไหวอัน ส่วนหยางต้าอันให้ตาเฒ่าหงยื้อเวลาไปก่อน ไว้หาตั๋วได้ใหม่ค่อยเอาไปให้ จริงสิ เดี๋ยวต้องเก็บเนื้อหมูไว้ให้ตาเฒ่าหงสักหน่อย เป็นค่าขอบคุณ

ตอนที่เนื้อหมูใกล้จะขายหมด ลูกน้องคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามากระซิบอะไรบางอย่างข้างหูจางหนานหู่ "ว่าไงนะ? มีคนแย่งจักรเย็บผ้ากับต้าอัน? ให้ข้ารีบเอาเงินเอาตั๋วไปเดี๋ยวนี้?" เขาก้มมองตั๋วจักรเย็บผ้าในมือ ขอโทษทีนะน้องลู่ ตั๋วใบนี้คงเก็บไว้ให้นายไม่ได้แล้ว

จางหนานหู่รีบพุ่งออกจากบ้านตรงดิ่งไปที่สหกรณ์ร้านค้า

หน้าสหกรณ์ร้านค้า ระหว่างรอจางหนานหู่ ผู้จัดการหงพูดจนปากเปียกปากแฉะ พยายามเกลี้ยกล่อมให้ลู่ไหวอันรอหน่อย "สหายลู่ ของล็อตหน้าอีกไม่กี่วันก็มาแล้ว ผมรับประกันเลยว่าจักรเย็บผ้าเครื่องแรกจะเป็นของคุณ..."

"เฮ้ย พี่หง เลิกพูดไร้สาระกับมันได้แล้ว พี่เขยผมมานู่นแล้ว!"

"พี่เขย เอาตั๋วมาไหม?" หยางต้าอันวิ่งเข้าไปหา ถามหยั่งเชิง เขาเองก็ไม่รู้ว่าจางหนานหู่หาตั๋วได้หรือเปล่า

"เอามาสิ เอามา จะเร่งไปถึงไหน! แค่ซื้อจักรเย็บผ้าทำไมต้องไปทะเลาะกับชาวบ้านเขาด้วย?"

หยางต้าอันดีใจจนเนื้อเต้น "เอามาจริงเหรอ? เพิ่งหาได้วันนี้เลยเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ยังไม่ทันอุ่นมือเลย เอ้า รีบเอาไป!"

"เย้! ขอบคุณครับพี่เขย!"

"ช้าก่อน!" ลู่ไหวอันพูดขัดจังหวะทั้งสองคน

"น้องลู่? นายมาทำอะไรที่นี่?" เมื่อกี้จางหนานหู่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาวิ่ง เลยไม่ทันสังเกตเห็นลู่ไหวอัน

"พี่เสือ บังเอิญจังเลยครับ ผมก็มาซื้อจักรเย็บผ้าเหมือนกัน แล้วก็ขาดตั๋วอยู่ใบหนึ่งพอดี! ไม่รู้ว่าพี่เสือจะยอมตัดใจแบ่งให้ผมได้ไหมครับ?"

จางหนานหู่ยืนตะลึงงัน ที่แท้คนที่แย่งจักรเย็บผ้ากับหยางต้าอันก็คือลู่ไหวอัน! นี่มัน... ผู้จัดการหงกับหยางต้าอันมองลู่ไหวอันด้วยสายตาเหยียดหยาม ไอ้หมอนี่บ้าไปแล้วหรือเปล่า! รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา? มีสิทธิ์อะไรวะ! นี่พี่เขยหยางต้าอันนะเว้ย เขาเอาตั๋วมาให้น้องเมีย มีสิทธิ์อะไรมาขอให้เขายกตั๋วให้นาย!

หยางต้าอันยิ่งได้ใจใหญ่ "ฮ่าๆๆ แกขาดตั๋วเหรอ? เมื่อกี้ยังปากดีบอกว่าเตรียมเงินเตรียมตั๋วมาพร้อมแล้วไม่ใช่เหรอ! ที่แท้ก็พวกขี้โม้นี่หว่า!" "แต่ไม่ว่าแกจะมีหรือไม่มี จักรเย็บผ้าเครื่องนี้ก็เป็นของฉันแล้ว เห็นไหม เงินอยู่นี่ ตั๋วอยู่นี่ แบบนี้สิถึงเรียกว่าเตรียมเงินเตรียมตั๋วมาพร้อม!"

ลู่ไหวอันจ้องจางหนานหู่เขม็ง ในหัวจางหนานหู่มีความคิดแล่นผ่านเป็นพันล้าน ถ้าทำให้หยางต้าอันไม่พอใจ ก็เท่ากับทำให้เมียตัวเองไม่พอใจ ส่วนเรื่องแฟนหยางต้าอัน จักรเย็บผ้าช้าไปสักวันสองวันคงไม่เป็นไรมั้ง! แต่ถ้าทำให้ลู่ไหวอันไม่พอใจ ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงไม่เท่าไหร่ แต่ตอนนี้หมอนั่นไปซี้กับเฝิงเจียง ถ้าหมอนั่นเอาของป่าไปส่งให้เฝิงเจียงหมด แล้วเฝิงเจียงเอาไปกระจายต่อให้ภัตตาคารของรัฐ คอมมูน หรือโรงอาหารโรงงานอื่นๆ เขาจะเสียหายมหาศาล! แถมพ่อของเฝิงเจียงยังเป็น...

"เดี๋ยว! เดี๋ยว! ต้าอัน เดี๋ยว!"

"มีอะไรเหรอพี่เขย?"

"นายรอเดี๋ยวนะ ฟังพี่นะ จักรเย็บผ้าเครื่องนี้คงไม่ได้รีบใช้ขนาดนั้นมั้ง?"

"หา? หมายความว่าไง?" หยางต้าอันขมวดคิ้ว มองจางหนานหู่ด้วยความงุนงง แม้แต่ผู้จัดการหงยังงง

"ไม่ใช่ครับพี่เขย ผมต้องใช้ภายในวันนี้ ผมนัดกับทางโน้นไว้แล้วว่าจะเอาไปส่งวันนี้!"

"งั้นนายก็ไปคุยกับเขาใหม่ บอกว่าวันนี้จักรเย็บผ้าหมดแล้ว วันหลังค่อยเอาไปส่ง!"

"ไม่ได้ครับพี่เขย..."