ตอนที่ 66 ศึกชิงจักรเย็บผ้า

"พี่หง เรื่องที่พี่รับปากผมเมื่อคืนเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? เราตกลงกันแล้วนะ พอจักรเย็บผ้ามาถึง พี่รีบส่งไปให้ที่บ้านผมเลยนะ"

"โอ้โฮ นี่จักรเย็บผ้าเครื่องนั้นใช่ไหม? ของมาถึงแล้วจริงๆ ด้วย? สหาย ไม่ต้องยกเข้าไปข้างในแล้ว ส่งไปที่บ้านผมเลย!"

พนักงานหนุ่มสองคนที่กำลังยกจักรเย็บผ้าหันมองซ้ายทีขวาทีด้วยความงุนงง พวกคุณสองคนพูดเหมือนกันเปี๊ยบเลย! ตกลงจักรเย็บผ้าเครื่องนี้จะให้ส่งไปบ้านใครกันแน่?

ลู่ไหวอันแค่นหัวเราะ ที่แท้ก็เพิ่งตกลงกันเมื่อคืนนี่เอง! "ผู้จัดการหง พูดแบบนี้แสดงว่าไม่ได้มีใครจองก่อนผมหรอก แต่แค่มีคนพูดแล้วมีน้ำหนักกว่าผมเท่านั้นเองสินะ"

ผู้จัดการหงร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก! ทำไมถึงซวยขนาดนี้! ดันมาเจอลู่ไหวอันเข้าจังๆ!

คนที่พูดขึ้นมาเมื่อกี้ยังไม่รู้สถานการณ์ เดินออกมาจากตรอกข้างๆ "พี่หง พี่ยืนบื้อทำไมอยู่? ให้พวกเขายกจักรเย็บผ้าไปส่งสิ! เรื่องเงินกับตั๋วพี่ไม่ต้องห่วง ผมให้พี่เขยช่วยดูให้อยู่! เขาบอกว่าจะช่วยหาทางให้ หาได้แน่นอน"

"โธ่เอ๊ย ไม่ใช่ หุบปากหน่อยเถอะ!" ผู้จัดการหงแทบอยากจะพุ่งเข้าไปอุดปากหยางต้าอันให้รู้แล้วรู้รอด

"อ๋อ ที่แท้แม้แต่ตั๋วก็ยังไม่มี! ตกลงว่าไม่ต้องใช้ตั๋วก็ซื้อจักรเย็บผ้าได้แล้วเหรอ? ผู้จัดการหง คุณทำให้ผมเปิดหูเปิดตาจริงๆ" แม้ตรงนี้จะเป็นตรอกข้างสหกรณ์ร้านค้า แต่ผู้คนเดินผ่านไปมาพลุกพล่าน ยิ่งมีจักรยานเย็บผ้าตั้งโชว์หราอยู่ตรงนี้ ยิ่งดึงดูดความสนใจ! ไม่นานก็มีพวกชอบมุงมาล้อมวงดู ชี้ชวนกันวิพากษ์วิจารณ์

แต่หยางต้าอันไม่สนใจ พี่สาวเขาอุตส่าห์หาคู่ตุนาหงันให้ ฝ่ายหญิงยื่นคำขาดว่า ขอแค่มีจักรยานเย็บผ้ากับนาฬิกาข้อมือ ก็ยอมแต่งงานด้วย เงินค่าจักรเย็บผ้ากับนาฬิกา ครอบครัวเขากัดฟันรวบรวม บวกกับยืมชาวบ้านมา ก็พอถูไถได้ครบ แต่ตั๋วนี่สิ หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร โชคดีที่พี่เขยเขามีลู่ทาง น่าเสียดายที่บอกช้าไปหน่อย เมื่อวานมีตั๋วนาฬิกาหลุดมาใบหนึ่ง แต่ดันขายให้คนอื่นไปแล้ว แต่พี่เขยบอกว่า ผู้จัดการหงแห่งสหกรณ์ร้านค้าเป็นเพื่อนซี้ตั้งแต่สมัยแก้ผ้าโดดน้ำคลอง แถมยังทำธุรกิจร่วมกันอยู่บ้าง ไม่มีตั๋วก็ให้ซื้อกับผู้จัดการหงไปก่อน พอหาตั๋วได้ค่อยเอามาคืนทีหลัง

ผู้จัดการหงพยายามจะเดินเข้าไปกระซิบกับหยางต้าอัน แต่ลู่ไหวอันกลับพูดเสียงดังขึ้นมาว่า "ผู้จัดการหง จักรเย็บผ้ามาถึงแล้ว ไม่ใช่ว่าต้องเอาวางขายในสหกรณ์เหรอครับ? ผมเตรียมเงินเตรียมตั๋วมาพร้อมแล้ว รอซื้ออยู่เนี่ย!"

"เดี๋ยวๆ นายเป็นใคร? จะซื้อจักรเย็บผ้า? ฉันจะบอกให้นะ! เมื่อคืนฉันคุยกับพี่หงเรียบร้อยแล้ว จักรเย็บผ้าเครื่องนี้ที่เพิ่งมาถึงเป็นของฉัน นายอ่ะ! วันหลังค่อยมาใหม่เถอะ!"

"พูดแบบนี้แสดงว่าคุณก็จะซื้อเหมือนกัน? ได้ งั้นคุณเอาเงินเอาตั๋วออกมา ถ้าเอาออกมาได้ ผมยกให้คุณก็ได้ แต่ถ้าไม่มี จักรเย็บผ้าเครื่องนี้ผมขอนะ"

"นาย... นายจะรีบไปไหน! เงินกับตั๋วฉันเอามาแน่! ไม่ต้องให้นายมาสะเออะห่วง!"

"งั้นให้ทุกคนช่วยกันตัดสินเถอะครับ! ไม่มีเงินไม่มีตั๋ว ซื้อของได้ด้วยเหรอ?"

พวกชอบมุงที่ไม่กลัวเรื่องใหญ่รีบผสมโรงทันที "ไม่มีเงินไม่มีตั๋วคิดจะซื้อของ? งั้นสหกรณ์ร้านค้าก็เป็นของบ้านข้าแล้วสิ" "นั่นสิ ข้าก็อยากได้จักรเย็บผ้าเหมือนกัน ผู้จัดการหงช่วยส่งไปที่บ้านข้าหน่อยสิ!"

หน้าหยางต้าอันเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ผู้จัดการหงรีบเดินมาข้างลู่ไหวอัน "สหายลู่ ไว้หน้ากันหน่อยเถอะ! ไอ้หนุ่มนั่นมันรีบใช้จักรเย็บผ้าไปเป็นสินสอด วิญญูชนย่อมส่งเสริมความงามในผู้อื่น สหายลู่คงไม่อยากเป็นตัวร้ายขัดขวางความรักใครหรอกใช่ไหม?" ผู้จัดการหงไม่แน่ใจว่าลู่ไหวอันเป็นใครมาจากไหน จึงไม่กล้าล่วงเกินมากนัก

ลู่ไหวอันย้อนถามกลับไป "บังเอิญจัง ผมซื้อจักรเย็บผ้าก็เพื่อไปเป็นสินสอดเหมือนกัน วิญญูชนย่อมส่งเสริมความงามในผู้อื่น ผู้จัดการหงคงไม่อยากเป็นตัวร้ายขัดขวางความรักใครหรอกใช่ไหม?"

ผู้จัดการหงได้ยินดังนั้น สีหน้าเหมือนเพิ่งกลืนอุจจาระเข้าไป แข็งค้างไปทั้งตัว ลู่ไหวอันนี่กวนประสาทได้โล่จริงๆ แต่การไม่ไว้หน้าของลู่ไหวอัน ก็เริ่มทำให้ผู้จัดการหงไม่พอใจขึ้นมาบ้างแล้ว หน้าเขาบึ้งตึงลง กดเสียงต่ำพูดว่า "สหายลู่ คุณอยู่ในคอมมูนหงซิง ต้องเคยได้ยินชื่อตลาดนัดพิราบทางทิศใต้ของคอมมูนใช่ไหม?"

ตลาดนัดพิราบ? เขารู้จักสิ! ไม่ใช่แค่รู้จัก แต่สนิทด้วยซ้ำ! "รู้ครับ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับตลาดนัดพิราบ?"

ผู้จัดการหงชี้ไปที่หยางต้าอัน "เห็นไหม ไอ้หนุ่มนั่นเป็นน้องเมียของขาใหญ่คุมตลาดนัดพิราบ ครอบครัวเขาหาคู่ให้ ภูมิหลังฝ่ายหญิงก็ไม่ธรรมดา พี่ชายฝ่ายหญิงเป็นเจ้าหน้าที่ในสถานีตำรวจของคอมมูนเรา ไม่งั้นยุคนี้ใครจะเรียกสินสอดแพงขนาดนี้! เพราะฉะนั้น คุณไว้หน้าเขาหน่อยเถอะ อย่าไปแย่งจักรเย็บผ้ากับเขาเลย วางใจเถอะ เครื่องหน้าต้องเป็นของคุณแน่นอน"

ที่แท้ก็เป็นน้องเมียของจางหนานหู่ และพี่เมีย (ฝ่ายหญิง) เป็นตำรวจ ความสัมพันธ์ซับซ้อนชะมัด! แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ? เห็นลู่ไหวอันทำท่าเหมือนเข้าใจ ผู้จัดการหงก็โล่งอก คิดว่าคนคนนี้คงไม่แย่งจักรเย็บผ้ากับหยางต้าอันแล้ว เพราะคนที่หากินในคอมมูน ส่วนใหญ่ก็ต้องไว้หน้าจางหนานหู่บ้าง รอยยิ้มกลับมาบนใบหน้าเขาอีกครั้ง แต่ใครจะรู้ว่าลู่ไหวอันกลับพูดว่า "อ๋อ ผมรู้แล้ว งั้นตกลงจักรเย็บผ้าเครื่องนี้ราคาเท่าไหร่ ผู้จัดการหงรีบบอกมาเถอะ! ผมรอจ่ายเงินกลับบ้านอยู่!"

"คุณ... คุณยังจะเอามันอีกเหรอ?"

"เอาสิครับ ทำไมจะไม่เอาล่ะ?"

"เขา... เขาเป็นถึง..."

"เขาเป็นใครแล้วเกี่ยวอะไรกับผม?"

หยางต้าอันพุ่งเข้ามา ดึงตัวผู้จัดการหงออกไป "พี่หง อย่าไปพูดกับมันมากความเลย ผมให้คนไปตามพี่เขยแล้ว เดี๋ยวพี่เขยก็มา จักรเย็บผ้าเครื่องนี้พี่ยกไปส่งที่บ้านผมได้เลย!"

"ไอ้หนุ่ม ฉันบอกไว้ก่อนนะ เงินกับตั๋วของฉันกำลังมา นายเลิกหวังจักรเย็บผ้าเครื่องนี้ได้เลย" "พวกแกมองอะไรกัน! ทำไม? พวกแกมีเงินมีตั๋วซื้อจักรเย็บผ้าได้เหรอ? ไม่มีก็รีบไสหัวกลับบ้านไป! อย่ามามุงดูเกะกะ"

"เฮ้ย ข้าไม่ซื้อแล้วข้าดูไม่ได้หรือไง?"

เห็นหยางต้าอันเริ่มทะเลาะกับไทยมุง แต่ในใจลู่ไหวอันรู้ดี ต่อให้จางหนานหู่มาก็ไร้ประโยชน์ เมื่อคืนเขายังไม่มีตั๋วจักรเย็บผ้าเลย! เป็นไปไม่ได้ที่จะหาได้ภายในเช้าเดียว อีกอย่าง ต่อให้จางหนานหู่เอาเงินเอาตั๋วมา จักรเย็บผ้าเครื่องนี้ก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดี

ผู้จัดการหงปวดหัวตุบๆ ทางนี้ยังเคลียร์กับลู่ไหวอันไม่จบ ทางโน้นก็ไปทะเลาะกับชาวบ้านอีก นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย! "พอได้แล้ว ต้าอัน นายบอกว่าพี่เขยกำลังจะมาใช่ไหม?"

"กำลังมาครับพี่หง ผมให้คนไปบอกแล้วว่าเรื่องด่วนที่สุด" หยางต้าอันตอบหอบๆ เห็นได้ชัดว่าเมื่อกี้เถียงจนเหนื่อย "งั้นก็ดี แล้วเขาจะเอาตั๋วมาด้วยใช่ไหม?"

"เอ่อ... น่าจะเอามามั้งครับ! เมื่อคืนพี่เขยรับปากว่าจะช่วยหาทางให้"