ตอนที่ 65 ช้อปปิ้งที่สหกรณ์ร้านค้า

มีตั๋วทุกอย่างเลยเหรอ? ลู่ไหวอันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เมื่อวานเขาขาดตั๋วไปใบหนึ่งจริงๆ "พวกนายมีตั๋วนาฬิกาเหลือบ้างไหม? ขายให้ฉันสักใบสิ?"

เมิ่งจื่อเจี๋ยได้ยินก็หัวเราะร่า โบกมือใหญ่โต ล้วงกระเป๋าควานหาของ "โธ่ พูดเรื่องซื้อขายอะไรกันครับ! ยกให้พี่ฟรีๆ ไปเลย! เมื่อวานผมยังงงอยู่เลยว่าทำไมพี่ไม่เอาตั๋วนาฬิกา ที่แท้ก็ลืมนี่เอง?"

"ไม่ได้ลืมครับ แต่อยากซื้อสองเรือน!"

"อ๋อ เข้าใจแล้ว ใส่คนละเรือนใช่ไหมครับ? พี่ลู่ ลูกผู้ชายตัวจริง!"

"พอได้แล้ว รีบไปโรงเรียนกันเถอะ! วางใจได้ ฉันรับปากแล้วไม่คืนคำง่ายๆ หรอก"

ลู่ไหวอันรับตั๋วมา แล้วไล่พวกเด็กๆ ไปโรงเรียน ส่วนเงินค่าตั๋ว เมิ่งจื่อเจี๋ยยืนกรานหัวชนฝาไม่ยอมรับ ท่าทางคงต้องล่าสัตว์เพิ่มให้อีกสักสองสามตัวตอนขึ้นเขาเพื่อเป็นการตอบแทน

พอลู่ไหวอันพาซูสวินมาถึงสหกรณ์ร้านค้า ก็ตรงดิ่งไปที่แผนกนาฬิกาก่อนเป็นอันดับแรก "อาสวิน ลองดูสิ มีนาฬิกาผู้หญิงหลายแบบเลย เธอชอบเรือนไหน?"

ซูสวินเดินเข้าไปดู ตาลายไปหมด นาฬิกาทุกเรือนสวยงามมาก เมื่อก่อนตอนนางมาสหกรณ์ร้านค้า ไม่กล้าแม้แต่จะมองมาทางนี้ด้วยซ้ำ กลัวสายตาดูถูกจากพนักงานขาย แต่วันนี้พนักงานขายไม่เพียงไม่รังเกียจ กลับกระตือรือร้นเป็นพิเศษ พนักงานคนนี้ทำงานมาหลายปี เมื่อวานนางพลาดไป ไม่นึกว่าลู่ไหวอันจะมีปัญญาซื้อทั้งจักรยานและวิทยุ แถมยังซื้อทีเดียวพร้อมกัน วันนี้พอเห็นลู่ไหวอัน นางจำได้ทันที คราวนี้ไม่มีทางพลาดอีกแน่! นางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม "พ่อหนุ่มมาอีกแล้วเหรอ? นี่แฟนใช่ไหมจ๊ะ? พาแฟนมาซื้อนาฬิกาเหรอ?" "แม่หนู แฟนหนูดีกับหนูจริงๆ นะ ต้องรักษาเขาไว้ให้ดีล่ะ มาๆ มาดูทางนี้ นาฬิกาของเรามีเยอะแยะ สวยๆ ทั้งนั้น เดี๋ยวพี่แนะนำให้..." "รุ่นนี้คือนาฬิกายี่ห้อเหมยฮวา..."

ความกระตือรือร้นของพนักงานขายทำเอาซูสวินทำตัวไม่ถูก ได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางลู่ไหวอัน "ไม่เป็นไร เลือกตามสบายเลย เงินกับตั๋วพี่เตรียมมาพร้อมแล้ว! ถ้าที่นี่ไม่มีที่ถูกใจ พรุ่งนี้พี่พาไปดูที่สหกรณ์ในตัวอำเภอได้นะ" ลู่ไหวอันปลอบโยน พร้อมช่วยเลือกไปด้วย

สุดท้ายซูสวินเลือกนาฬิกายี่ห้อเหมยฮวา สายหนังสีเทาพิมพ์ลายดอกเหมย หน้าปัดสีขาวตัดกับเข็มสีเงิน ดูประณีตงดงามมาก ซูสวินพอใจสุดๆ พอลู่ไหวอันช่วยสวมให้ นางก็ไม่อยากถอดออกอีกเลย ส่วนลู่ไหวอันก็ถือโอกาสเลือกนาฬิกาผู้ชายที่เข้าคู่กันมาอีกหนึ่งเรือน พนักงานขายยืนมองนาฬิกาบนข้อมือทั้งสองคนจากหลังเคาน์เตอร์ด้วยความอิจฉาตาร้อน ถึงนางจะขายนาฬิกา แต่ข้อมือนางยังว่างเปล่า ไม่รู้ปีไหนถึงจะมีปัญญาซื้อสักเรือน!

ซื้อนาฬิกาเสร็จ ลู่ไหวอันก็พาซูสวินไปซื้อผ้า ลูกอม และพวกบิสกิตต่อ ของพวกนี้ต้องใช้ตั๋วแลกซื้อ ซึ่งเขาแลกกับเฝิงเจียงไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ซูสวินเดินเกาะแขนเสื้อลู่ไหวอันแน่นตลอดทางด้วยความตื่นตระหนกกับการจับจ่ายใช้สอย นางไม่เคยเห็นใครซื้อของแบบนี้มาก่อน ผ้าซื้อกันเป็นจ้าง ลูกอมกับบิสกิตซื้อกันเป็นชั่ง ต้องรู้ก่อนนะว่า ของพวกนี้จำกัดโควตาการซื้อตามตั๋ว อย่างบ้านซู ไม่ได้ตัดเสื้อใหม่มาหลายปีแล้ว ทำไมน่ะเหรอ? ก็กองพลแจกตั๋วผ้าให้แค่คนละสามฉื่อต่อปี แถมตั๋วนั้นบางทีก็มาไม่ถึงมือด้วยซ้ำ บ้านซูมีสามคน ตามสิทธิ์ควรได้เก้าฉื่อ แต่ผ้าเก้าฉื่อทำอะไรได้? ตัดเสื้อตัวบนได้แค่ตัวเดียว แต่ความเป็นจริงคือ ต่อให้ซูว่างเป็นหัวหน้ากองพล บ้านพวกเขาก็ไม่ได้รับส่วนแบ่งผ้าถึงเก้าฉื่อ แต่ลู่ไหวอันเล่นซื้อผ้าทีเดียวหกจ้าง หมายความว่ามากพอจะตัดชุดให้คนสี่คน คนละหนึ่งชุด นี่เป็นเรื่องที่เมื่อก่อนนางไม่กล้าแม้แต่จะฝัน

ถ้าลู่ไหวอันไม่พาไปที่ภัตตาคารดาวแดงและแนะนำให้รู้จักกับเฝิงเจียงมาก่อน ซูสวินคงไม่เชื่อเด็ดขาดว่าลู่ไหวอันจะหาตั๋วผ้ามาได้เยอะขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ แม้แต่ตอนนี้ นางก็ยังไม่อยากเชื่อว่า คนที่มีความสามารถขนาดนี้ ตอนนั้นทำไมถึงหิวจนเป็นลมอยู่ข้างถนนได้?

ลู่ไหวอันไม่รู้ว่าซูสวินคิดอะไรอยู่ สองมือเขาถือของพะรุงพะรัง สายตามองไปที่โซนวางจักรเย็บผ้า เฮ้อ จักรเย็บผ้ายังไม่มาจริงๆ ด้วย โชคดีที่ผู้จัดการหงบอกว่าอย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้ของจะถึง ไม่งั้นผ้าพวกนี้จะทำยังไงล่ะเนี่ย?

"อาสวิน ไปกันเถอะ กลับบ้านก่อน พรุ่งนี้จักรเย็บผ้าน่าจะมาแล้ว ถึงตอนนั้นเธอค่อยใช้จักรเย็บผ้าตัดชุดนะ"

ตอนที่ลู่ไหวอันพาซูสวินเดินออกจากประตู ก็เหลือบไปเห็นผู้จัดการหงกำลังเดินไปทางหลังร้านสหกรณ์ "เฮ้ย ระวังหน่อย ระวังหน่อย ข้างในเป็นจักรเย็บผ้านะ ถ้าทำหล่นพังพวกแกมีปัญญาชดใช้ไหม?"

จักรเย็บผ้า? นี่มันพูดถึงโจโฉ โจโฉก็มานี่นา? ลู่ไหวอันรีบเดินเข้าไป "ผู้จัดการหง จักรเย็บผ้ามาถึงแล้วเหรอครับ? ผมว่าไม่ต้องยกเข้าไปในร้านหรอก ส่งไปที่บ้านผมเลยดีกว่า!"

ผู้จัดการหงคาดไม่ถึงว่าลู่ไหวอันจะอยู่ที่นี่ พอได้ยินเสียงลู่ไหวอัน เขาก็สะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มตามสไตล์ "สหาย... สหายลู่ บังเอิญจังครับ! คุณก็อยู่ที่นี่ด้วย! แต่ต้องขอโทษจริงๆ ครับ! จักรเย็บผ้าเครื่องนี้ให้คุณไม่ได้จริงๆ รอบนี้เบื้องบนอนุมัติมาให้เราแค่เครื่องเดียว และเครื่องนี้มีคนอื่นจองไว้ก่อนแล้ว คุณคงต้องรอรอบหน้าแล้วล่ะครับ"

แม้ผู้จัดการหงจะยิ้มแย้ม แต่ลู่ไหวอันกลับมองไม่เห็นความจริงใจบนใบหน้านั้นเลย เห็นแต่ความร้อนรน "แต่ผมจำได้ว่าเมื่อวานตอนบ่าย คุณบอกว่าถ้ามีจักรเย็บผ้ามาจะเก็บไว้ให้ผมแน่นอน ทำไมตอนนี้ถึงมีคนอื่นจองตัดหน้าไปได้ล่ะครับ?" ลู่ไหวอันถามสวนกลับ

"คือ... ก็ผมเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันครับ! รอบนี้การเบิกจ่ายสินค้าตึงตัวมาก ให้เรามาแค่เครื่องเดียวเอง" "แต่คุณวางใจเถอะครับ สินค้าล็อตหน้ามาเมื่อไหร่ ผมจะเก็บไว้ให้คุณแน่นอน"

"เหอะ ประโยคนี้เมื่อวานคุณก็พูดไปรอบนึงแล้วนี่!" สายตาของลู่ไหวอันคมกริบ ผู้จัดการหงสบตาเขาแวบเดียวก็ไม่กล้าสู้หน้าอีก ลู่ไหวอันมั่นใจว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำแน่นอน!

"พี่ไหวอัน ช่างเถอะจ้ะ! เราค่อยรอซื้อวันหลังก็ได้" ซูสวินคิดว่ามีคนจองไว้แล้วจริงๆ นางไม่ได้สนใจข้าวของพวกนั้นหรอก ขอแค่มีลู่ไหวอันก็พอแล้ว อีกอย่าง วันนี้ก็ซื้อของมาเยอะมากแล้วด้วย

"ไม่ได้ พี่อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเธอ" "เอาอย่างนี้นะครับผู้จัดการหง คุณบอกผมมาว่าใครเป็นคนจอง ผมจะไปเจรจากับเขาเอง หรือผมจะจ่ายเงินเพิ่มให้เขาก็ได้ ยังไงจักรเย็บผ้าเครื่องนี้ผมก็ต้องเอาให้ได้"

ผู้จัดการหงลนลาน ไม่กล้าตอบ "นี่... นี่เราเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของลูกค้าไม่ได้นะครับ!"

"งั้นเหรอครับ? แล้ววันนี้เขาจะมารับของไหม? งั้นผมรอเขาอยู่ตรงนี้แหละ!"

ผู้จัดการหงสะดุ้งอีกครั้ง ดูท่าจะเดาถูก คนคนนั้นกำลังจะมารับของ! "ไม่ต้องรอหรอกมั้งครับ? เสียเวลาเปล่าๆ วางใจเถอะครับ ครั้งหน้าผมเก็บไว้ให้คุณชัวร์ๆ จะให้ไปส่งถึงที่บ้านเลย ดีไหมครับ?" "จักรเย็บผ้าเครื่องนี้ไม่ได้จริงๆ ครับ! มีคนจองแล้วจริงๆ!"

สิ้นเสียงผู้จัดการหง ก็มีเสียงดังออกมาจากหลังร้าน เหมือนตบหน้าเข้าฉาดใหญ่