ตอนที่ 64 เจอเมิ่งจื่อเจี๋ยอีกครั้ง

"พี่ไหวอัน พี่ซื้อมาเยอะเกินไปแล้ว เราสองคนจะกินหมดเหรอจ๊ะ?"

"กินไม่หมดไม่เป็นไร ห่อกลับไปได้ มา ลองกินปาท่องโก๋ก่อน เอาปาท่องโก๋จุ่มน้ำเต้าหู้ อร่อยมากนะ"

ซูสวินไม่เคยรู้วิธีการกินแบบนี้มาก่อน หลักๆ คือไม่เคยออกมากินข้าวนอกบ้าน ส่วนที่บ้านน่ะเหรอ ใครจะกล้าใช้น้ำมันทอดปาท่องโก๋กัน! ต่อให้ตัดใจใช้ ก็หาน้ำมันเยอะขนาดนั้นไม่ได้หรอก! ปาท่องโก๋ชิ้นหนึ่งถูกจุ่มลงในน้ำเต้าหู้จนชุ่มฉ่ำ พอนำเข้าปากก็แทบจะละลายในทันที รสสัมผัสเต็มไปด้วยความหอมมันของน้ำมันและกลิ่นหอมของถั่วเหลือง ซูสวินเคี้ยวตุ้ยๆ พยักหน้าหงึกหงัก มองลู่ไหวอันด้วยสายตาชื่นชม "อื้อ แช่น้ำเต้าหู้แบบนี้อร่อยจริงๆ พี่ไหวอันฉลาดจัง!"

ทันใดนั้น ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาที่ประตู ลู่ไหวอันนั่งหันหลังให้ประตู เขาหันกลับไปมองแวบหนึ่งแล้วหันกลับมาทันที แค่แวบเดียวเขาก็จำได้ นั่นเมิ่งจื่อเจี๋ยไม่ใช่เหรอ! เขาจำได้ว่าพี่เฝิงเคยบอกว่า เมิ่งจื่อเจี๋ยเป็นลูกชายของผู้นำระดับสูงในคอมมูน และก็เป็นจริงดังคาด เมิ่งจื่อเจี๋ยยังไม่ทันก้าวเท้าเข้ามาในร้าน ชายสองคนที่สวมชุดจงซานก็รีบลุกขึ้นยืนต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

"สหายจื่อเจี๋ย มานั่งด้วยกันสิครับ! พวกคุณจะทานอะไร? เดี๋ยวผมไปสั่งให้" ท่าทางพินอบพิเทานั้นช่างแตกต่างจากท่าทีเย่อหยิ่งก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับเหว คนที่เดินเข้ามาพร้อมกับเมิ่งจื่อเจี๋ยคือเพื่อนสนิทกลุ่มหนึ่ง ดูจากลักษณะแล้ว ภูมิหลังทางครอบครัวของคนพวกนี้คงไม่ธรรมดาทั้งนั้น

เมิ่งจื่อเจี๋ยไม่ได้ชายตามองเจ้าหน้าที่ธุรการตัวเล็กๆ สองคนนั้นเลย แต่แผ่นหลังของใครบางคนกลับดึงดูดความสนใจของเขา เขาเดินตรงไปที่แผ่นหลังนั้นด้วยความสงสัย ลู่ไหวอันและเจ้าหน้าที่สองคนนั้นนั่งอยู่แถวเดียวกัน เจ้าหน้าที่นั่งใกล้ประตูมากกว่า ส่วนลู่ไหวอันนั่งใกล้ช่องสั่งอาหารมากกว่า การจะเดินจากประตูไปที่โต๊ะของลู่ไหวอัน จึงต้องเดินผ่านโต๊ะของเจ้าหน้าที่สองคนนั้น พอเห็นเมิ่งจื่อเจี๋ยเดินตรงมาทางนี้ สองเจ้าหน้าที่ก็ดีใจเนื้อเต้น พวกเขาเคยเจอเมิ่งจื่อเจี๋ยมาก่อน แต่เมิ่งจื่อเจี๋ยไม่เคยทักทายพวกเขาเลย วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง เมิ่งจื่อเจี๋ยถึงยอมสนใจพวกเขาแล้ว เพื่อนๆ ของเมิ่งจื่อเจี๋ยที่เดินตามหลังมาก็งงเหมือนกัน หมอนี่เป็นอะไร? จะไปกินข้าวกับเจ้าหน้าที่ต๊อกต๋อยสองคนนั้นจริงๆ เหรอ! พวกเขาก็ไม่เอาด้วยหรอก สองคนนั้นดูแล้วเสียเกรดชะมัด

"สหายจื่อเจี๋ย คุณนั่งตรงนี้ได้เลยครับ เดี๋ยวผมไปสั่งอาหารให้" หนึ่งในเจ้าหน้าที่รีบจัดแจงที่นั่งให้เมิ่งจื่อเจี๋ยอย่างกระตือรือร้น แล้วเตรียมจะเดินไปที่ช่องสั่งอาหาร แต่เมิ่งจื่อเจี๋ยกลับไม่หยุดเดิน เขาก้าวเท้าเดินผ่านไปเฉยเลย

"เอ๊ะ สหายจื่อเจี๋ย คุณเดินเลยแล้วครับ โต๊ะเราอยู่ตรงนี้นะครับ!"

"พี่ลู่ เป็นพี่จริงๆ ด้วย!"

เสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน สองเจ้าหน้าที่ยืนอึ้ง เพื่อนๆ ของเมิ่งจื่อเจี๋ยก็อึ้ง ซูสวินเองก็อึ้ง มีเพียงลู่ไหวอันที่กลืนซาลาเปาคำสุดท้ายลงคออย่างใจเย็น แล้วส่งเสียงรับคำในลำคอ "อืม"

"พี่ก็มากินข้าวเช้าเหรอครับ?"

"โธ่ พี่ลู่พูดอะไรแบบนั้น มาภัตตาคารดาวแดงเวลานี้ถ้าไม่มากินข้าวเช้า จะให้มาทำอะไรล่ะครับ!"

พี่ลู่? เพื่อนๆ ของเมิ่งจื่อเจี๋ยกรูกันเข้ามาล้อมวงทันที "เฮ้ย จื่อเจี๋ย นี่คือคนที่นายเล่าให้ฟังเมื่อวานเหรอ ที่ใช้หิน..."

"ชู่ว!" เมิ่งจื่อเจี๋ยมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง "เบาๆ หน่อย! อย่าให้ใครได้ยินเชียว!"

"เข้าใจ! เข้าใจแล้ว ตกลงใช่คนนี้จริงเหรอ?"

"แน่นอนสิ แนะนำให้รู้จัก นี่พี่ลู่ ลู่ไหวอัน ล่าสัตว์เก่งโคตรๆ เข้าใจตรงกันนะ! รู้แค่นี้พอ!"

เพื่อนๆ พยักหน้าหงึกหงักราวกับไก่จิกข้าวสาร เข้าใจ เรื่องนี้พูดมั่วซั่วไม่ได้ เพราะเมิ่งจื่อเจี๋ยแอบพ่อมา ถ้าพ่อรู้เข้า อดไปแน่นอน แนะนำตัวเสร็จ ความกระตือรือร้นของหนุ่มๆ ก็ยังไม่ลดลง ลู่ไหวอันเลยต้องเอ่ยปาก "พวกนายจะมายืนล้อมฉันทำไม? รีบไปกินข้าวกันได้แล้ว!" ลู่ไหวอันพูดอ้อมๆ จริงๆ เขาอยากบอกว่าพวกนายกำลังรบกวนเวลากินข้าวของฉันต่างหาก

แต่เพื่อนๆ ของเมิ่งจื่อเจี๋ยไม่เพียงไม่จากไป กลับขยับเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น กระซิบถามลู่ไหวอันเสียงเบา "พี่ลู่ ผมเป็นเพื่อนสนิทเมิ่งจื่อเจี๋ยนะครับ คือว่า... อีกสองวันที่จะไปกัน พี่ช่วยพาผมไปด้วยได้ไหมครับ!" "ใช่ๆ พาพวกเราไปด้วย! พวกเราจ่ายค่าตอบแทนให้พี่ได้นะ"

เมิ่งจื่อเจี๋ยคว้าคอเสื้อเพื่อนลากออกไปทีละคนสองคน "แหะๆ พี่ลู่ พวกมันล้อเล่นน่ะครับ! อีกสองวันผมไปคนเดียวนะ พี่อย่าเปลี่ยนใจล่ะ!" ดูออกเลยว่าเขากลัวลู่ไหวอันจะเปลี่ยนใจมาก

พอกดหัวเพื่อนๆให้นั่งลงเรียบร้อย เขาก็ขู่เสียงเขียว "พวกแกห้ามทำเสียเรื่องเด็ดขาดนะ! ไม่งั้น ฮึ่ม! รู้ใช่ไหม!"

"ก็ได้ แต่จื่อเจี๋ย นายจะสนุกคนเดียวไม่ได้นะ!" "สนุกคนเดียวที่ไหน ฉันไปสำรวจทางให้พวกแกต่างหาก! วางใจเถอะ ถ้ามีโอกาส ฉันต้องพาพวกแกไปสนุกด้วยแน่!"

"พูดแล้วห้ามคืนคำนะ! จริงสิ มื้อเช้านี้นายเลี้ยง รีบไปสั่งอาหารเลย โทษฐานที่แอบไปมีความสุขคนเดียว" "เออๆ เดี๋ยวฉันไปซื้อเอง!"

เวลานี้เจ้าหน้าที่สองคนหันมามองหน้ากัน ตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว ทำไมคนคนนั้นถึงดูสนิทสนมกับเมิ่งจื่อเจี๋ยขนาดนี้! เมิ่งจื่อเจี๋ยไม่เหมือนกับพ่อครัวเฝิง เขาเป็นถึงลูกชายเลขาธิการคอมมูน ได้ยินว่าลุงเขายังเป็นข้าราชการใหญ่โตในอำเภออีกด้วย ถ้าเรื่องที่พวกเขาพูดเมื่อกี้หลุดออกไป พวกเขาจบเห่แน่! อย่าว่าแต่กินข้าวเลย ตอนนี้อยากจะตบปากตัวเองสักฉาด ปากพาซวยแท้ๆ แต่เมื่อก่อนพวกเขาก็เคยพูดจาดูถูกคนอื่นแบบนี้ ใครจะไปรู้ว่าคราวนี้จะมาเจอของแข็งเข้าให้

ทั้งสองเดินขาสั่นพั่บๆ เข้าไปที่โต๊ะของลู่ไหวอัน "สหายครับ ขอโทษจริงๆ ครับ เมื่อกี้พวกเราไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น สหายโปรดเมตตา อย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอกเลยนะครับ! ขอร้องล่ะครับสหาย!"

ลู่ไหวอันถอนหายใจ จะกินข้าวในเมืองให้สงบสุขนี่มันยากจริงๆ! "วางใจเถอะ ผมไม่พูดหรอก พวกคุณรีบไปเถอะ อย่ามารบกวนเวลากินข้าวของผม!"

"ครับๆ ขอบคุณมากครับสหาย ขอบคุณครับ"

จังหวะนั้น เมิ่งจื่อเจี๋ยสั่งอาหารเสร็จเดินกลับมาพอดี "อ้าว พี่ลู่ คุยอะไรกันอยู่ครับ? สองคนนั้นพี่ก็รู้จักเหรอ"

"ไม่รู้จัก ไม่ได้คุยอะไร!" สองคนนั้นได้ยินประโยคนี้ที่หน้าประตู ถึงค่อยโล่งใจ รีบเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที

ลู่ไหวอันกับซูสวินกินมื้อเช้าเสร็จ ก็เตรียมตัวไปสหกรณ์ร้านค้า อย่างแรกคือไปซื้อนาฬิกา และไปดูว่าจักรเย็บผ้ามาหรือยัง อย่างที่สอง ลู่ไหวอันอยากซื้อของใช้สำหรับงานแต่งเพิ่ม อย่างเช่นผ้าตัดชุด ต้องซื้อบ้างแหละ! ตัดชุดใหม่สักชุด ลูกอมก็ต้องซื้อ! แล้วก็ผ้าพันคอ ซื้อผ้าพันคอให้ซูสวินสักผืน ขากลับจะได้เอาไว้พันหน้ากันหนาว ลู่ไหวอันคิดว่าตัวเองรอบคอบมาก

แต่พอเขาจะเดินออกจากร้าน กลุ่มเด็กหนุ่มพวกนั้นกลับเดินตามออกมาด้วย ถ้ารู้ว่าไม่มีเจตนาร้าย ลู่ไหวอันคงต้องสั่งสอนสักยกแน่ "พวกนายจะทำอะไร? จะไปสหกรณ์เหมือนกันเหรอ? ไม่ต้องไปเรียนหนังสือหรือไง?"

เมิ่งจื่อเจี๋ยตอบอย่างไม่ยี่หระ "โธ่ พวกเราจะเรียนหรือไม่เรียนก็ไม่สำคัญหรอกครับ แต่พี่ลู่ พี่จะไปซื้อของที่สหกรณ์เหรอ? พวกเราช่วยพี่ได้นะ!" "ใช่ครับ! พี่อยากได้ตั๋วอะไร พวกเรามีหมด!"