ตอนที่ 63 มื้อเช้าที่ภัตตาคารดาวแดง

ลมหนาวพัดบาดหน้าจนเจ็บแสบ ซูสวินจึงหดตัวหลบอยู่ข้างหลังลู่ไหวอัน ซุกใบหน้าแนบชิดแผ่นหลังของเขาแน่น ลู่ไหวอันปั่นจักรยานไม่เร็วนัก เขาค่อยๆ ดื่มด่ำกับช่วงเวลาการเดินทางและไออุ่นจากแผ่นหลัง พอเข้าถึงตัวเมือง อากาศถึงค่อยอุ่นขึ้นมาบ้าง

ซูสวินชะโงกหน้าออกมาจากเบาะหลัง มองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตาตื่นใจ นางไม่ค่อยได้มาที่คอมมูนนัก สองสามครั้งก่อนที่มาก็แค่มาขายสมุนไพรเท่านั้น ลู่ไหวอันพานางมุ่งหน้าตรงไปที่ภัตตาคารดาวแดง กองทัพต้องเดินด้วยท้อง กินมื้อเช้าก่อนค่อยว่ากัน เวลานี้คนในร้านมีไม่มากนัก นั่งกันอยู่เป็นกลุ่มเล็กๆ บางคนสวมชุดทำงานโรงงาน บางคนสวมชุดจงซาน

ลู่ไหวอันและซูสวินน่าจะเป็นเพียงแค่สองคนที่สวมเสื้อนวมมีรอยปะชุนเดินเข้ามา ลูกค้าคนอื่นต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนถึงกับส่งเสียง 'ชิ' ในลำคออย่างดูแคลน "ภัตตาคารดาวแดงเดี๋ยวนี้ต้อนรับคนไม่เลือกหน้าแล้วหรือไง? พวกบ้านนอกคอกนาก็เข้ามานั่งกินข้าวได้แล้วเหรอ?”

“เหอะ ไม่รู้สิ อาจจะแค่เข้ามาถามราคาเฉยๆ มั้ง! ดูสภาพแบบนั้นไม่น่าจะมีปัญญาจ่ายหรอก"

ชายสองคนในชุดจงซานบ่นกระปอดกระแปดโดยคิดว่าเสียงเบาพอ ลู่ไหวอันไม่คิดจะต่อปากต่อคำ เดี๋ยวพวกนั้นก็รู้เองว่าเขามากินข้าวจริงหรือไม่ แต่ซูสวินที่เดินตามหลังมา อดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่พวกเขาไปทีหนึ่ง

"เธอนั่งรอตรงนี้นะ พี่ไปสั่งอาหารก่อน" ลู่ไหวอันเลือกโต๊ะว่าง จัดแจงที่ทางให้ซูสวิน แล้วเดินไปสั่งอาหารที่ช่องบริการ พอเห็นเขาเดินไปสั่งอาหารจริงๆ คนพวกนั้นก็พากันหูผึ่งรอฟัง

"สวัสดีครับสหาย ขอปาท่องโก๋สี่ตัว ซาลาเปาไส้เนื้อหกลูก แล้วก็น้ำเต้าหู้สองชาม ชามหนึ่งใส่น้ำตาล อีกชามไม่ใส่นะครับ" โอ้โฮ สั่งเยอะไม่ใช่เล่น คงไม่ใช่ว่ากำลังสร้างภาพอวดรวยหรอกนะ!

พนักงานเสิร์ฟเงยหน้าขึ้นมอง ก็จำเขาได้ทันที นี่มันน้องรักของพ่อครัวเฝิงนี่นา! "พี่ลู่ มาแล้วเหรอครับ! มาหาพ่อครัวเฝิงหรือเปล่า? เดี๋ยวผมไปตามให้นะครับ?"

"เดี๋ยวๆ ไม่ต้องไปตามพี่เฝิงหรอก พี่แค่แวะมากินมื้อเช้าเฉยๆ ช่วยคิดเงินหน่อยว่าทั้งหมดเท่าไหร่"

"ไม่ต้องครับพี่ลู่ พี่ไม่ต้องจ่ายหรอก พ่อครัวเฝิงกำชับพวกเราไว้แล้ว ว่าถ้าพี่มากินข้าว ให้ลงบัญชีแกได้เลย"

ชายสวมชุดจงซานสองคนนั้นรีบทำท่าทางเหมือนเพิ่งกระจ่างแจ้ง "อ๋อ นึกว่าใคร ที่แท้ก็พวกมากินฟรีนี่เอง! พ่อครัวเฝิงนี่ใจดีเกินไปแล้ว นับคนพรรค์นี้เป็นพี่น้องด้วย"

กลุ่มคนที่สวมชุดทำงานก็หันมามองลู่ไหวอันด้วยความสนใจ ลู่ไหวอันหันกลับไปมองชายสองคนนั้นแวบหนึ่ง... แล้วหันกลับมาพูดกับพนักงานว่า "เห็นไหมล่ะ! ถ้านายไม่เก็บเงินพี่ ก็จะมีคนหาว่าพี่มากินฟรี ช่างเถอะ พี่คิดเงินเองก็ได้ ปาท่องโก๋ตัวละสามเฟิน ใช้ตั๋วหนึ่งตำลึง ซาลาเปาลูกละสี่เฟิน ใช้ตั๋วหนึ่งตำลึง น้ำเต้าหู้รวมแปดเฟิน ใช่ไหม? งั้นทั้งหมดก็สี่เหมาสี่เฟิน บวกตั๋วเสบียงอีกหนึ่งจิน? พี่คิดไม่ผิดใช่มั้ย?"

ลู่ไหวอันล้วงธนบัตรและตั๋วเสบียงปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋า หยิบเงินสี่เหมาสี่เฟิน และดึงตั๋วเสบียงใบละหนึ่งจินออกมาอย่างไม่ยี่หระ "เอ้า รับไป เก็บให้ดีล่ะ!"

จากนั้นเขาก็เดินตรงไปที่โต๊ะของชายสวมชุดจงซานสองคนนั้น "ดูจากการแต่งตัวของพวกคุณแล้ว ยังไงครับ? เป็นเจ้าหน้าที่รัฐเหรอ?"

เดิมทีทั้งสองคนกำลังหน้าชาเพราะโดนตบหน้าด้วยปึกเงินและตั๋วของลู่ไหวอัน รู้สึกอับอายขายขี้หน้าอยู่บ้าง แต่พอได้ยินคำว่า 'เจ้าหน้าที่รัฐ' พวกเขาก็ยืดอกขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความถือดี "ถูกต้อง พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการของคอมมูน มากินมื้อเช้าที่นี่ประจำ พวกแกคงไม่ค่อยได้มาล่ะสิ?"

"เหอะ ผมไม่สนหรอกว่าพวกคุณจะกินข้าวเช้าที่ไหน แต่คำพูดเมื่อกี้ของพวกคุณฟังดูทะแม่งๆ นะ! ดูถูกพวกเราชาวนาเหรอ? พวกคุณลืมคำสอนของท่านผู้นำไปแล้วหรือไง? 'รับใช้ประชาชน'! สหายครับ พวกคุณกำลังวางตัวไม่ถูกต้องหรือเปล่า?"

พอลู่ไหวอันพูดประโยคนี้ออกมา ทั้งสองคนก็หน้าถอดสี รีบนั่งตัวตรงและละล่ำละลักแก้ตัวด้วยความตื่นตระหนก "มะ... ไม่มีเจตนาแบบนั้นครับ เราไม่ได้หมายความแบบนั้น ไม่ได้ดูถูกพวกคุณเลย แค่สงสัย ใช่ครับ แค่แปลกใจที่เห็นพวกคุณมากินข้าวที่นี่เฉยๆ"

ปากก็แก้ตัวไป สายตาก็ลอกแลกมองไปรอบๆ พบว่านอกจากพวกเขาแล้ว มีเพียงคนงานสามคนที่นั่งอยู่ตรงประตู แต่คนงานสามคนนั้นไม่มีปฏิกิริยาอะไร น่าจะไม่ได้ยิน พวกเขาถึงค่อยโล่งอก ข้อหานี้มันร้ายแรงเกินไป ขืนยอมรับมีหวังซวยแน่!

"เอ่อ... พ่อหนุ่ม ขอโทษทีนะ เมื่อกี้พวกเราปากพล่อยไปหน่อย อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ!”

“ใช่ๆ พวกเราไม่ได้มีเจตนาไม่ดีจริงๆ!"

ลู่ไหวอันปรายตามองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วเดินกลับมาที่โต๊ะ ซูสวินมองลู่ไหวอันเดินกลับมาด้วยความปลื้มปริ่ม ในใจแทบอยากจะลุกขึ้นปรบมือให้เขา "พี่ไหวอัน พี่เก่งจังเลย คนพวกนี้น่ารังเกียจชะมัด"

"อย่าไปใส่ใจเลย อย่าให้คนพวกนั้นมาทำลายบรรยากาศกินข้าวของเรา วันนี้พี่ตั้งใจพาเธอมากินของอร่อยนะ"

สิ้นเสียงลู่ไหวอัน อาหารที่สั่งก็ถูกยกมาเสิร์ฟ โดยมีพ่อครัวเฝิงเป็นคนยกมาให้ด้วยตัวเอง ตัวยังมาไม่ถึง แต่เสียงของเฝิงเจียงดังนำมาก่อนแล้ว "โธ่เอ๊ย น้องรัก มาถึงแล้วทำไมไม่บอกพี่สักคำ ดันไปยืนต่อคิวสั่งอาหาร แถมยังจ่ายเงินเองอีก นี่มันหักหน้าพี่ชัดๆ เลยนะเนี่ย? พี่รู้อยู่หรอกว่าน้องไม่ขัดสนเรื่องเงิน แต่พี่กำชับเด็กๆ ไว้แล้วว่า ต่อไปถ้าน้องมากินข้าว ให้ลงบัญชีพี่ได้เลย"

เฝิงเจียงจงใจพูดเสียงดังฟังชัด เมื่อกี้เขาได้ยินเรื่องราวจากพนักงานเสิร์ฟแล้ว จึงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะกู้หน้าคืนให้น้องชายสุดที่รัก!

ลู่ไหวอันยิ้มรับอาหารจากมือเฝิงเจียง "ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ เรื่องเงินก็ส่วนเรื่องเงิน ผมจะไปเอาเปรียบพี่ได้ยังไง!”

“จริงสิครับพี่เฝิง นี่แฟนผม ซูสวิน อาสวิน นี่ไงพี่เฝิงที่พี่เล่าให้ฟังบ่อยๆ ว่าแกใจดีมาก"

"สวัสดีค่ะพี่เฝิง!"

"ครับผม สวัสดีครับน้องสาว หน้าตาสะสวยจังเลยนะเรา! ไหวอันนี่วาสนาดีจริงๆ!"

หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอ เฝิงเจียงก็รู้หน้าที่ "เอาล่ะ งั้นพี่ไม่กวนเวลาสวีทแล้ว เชิญกินกันตามสบายนะ"

พอเห็นเฝิงเจียงหันหลังจะเดินกลับ ชายชุดจงซานสองคนนั้นก็รีบหลบสายตาทันที นึกไม่ถึงเลยจริงๆ! ว่าหมอนั่นจะสนิทกับพ่อครัวเฝิงขนาดนี้ แถมดูท่าทางแล้ว พ่อครัวเฝิงยังดูเกรงใจและพยายามเอาอกเอาใจเขาอีกต่างหาก งานเข้าแล้วสิเรา ดันไปเหยียบตาปลาเข้าให้!

ถึงพวกเขาจะพยายามหลบตา แต่เฝิงเจียงกลับไม่ยอมปล่อยผ่าน "สหายทั้งสอง...... พวกคุณก็กินให้อร่อยนะครับ!" น้ำเสียงประชดประชันแดกดันของเฝิงเจียง ใครฟังก็รู้ แต่เขาไม่กลัวหรอก สองคนนี้ก็แค่เจ้าหน้าที่ต๊อกต๋อยในคอมมูน

เมื่อวานเขาเพิ่งได้รับคำยืนยันมาหมาดๆ ว่าพอผู้จัดการคนเก่าเกษียณ ตำแหน่งผู้จัดการภัตตาคารดาวแดงจะตกเป็นของเขา ภัตตาคารดาวแดงเป็นกิจการของรัฐ อย่างน้อยเขาก็ถือเป็นเจ้าหน้าที่ระดับบริหาร ซึ่งระดับสูงกว่าสองคนนี้เสียอีก หรือต่อให้เป็นแค่หัวหน้าพ่อครัวในตอนนี้ ก็ยังมีศักดิ์ศรีระดับหัวหน้าฝ่ายเทคนิค! เฝิงเจียงไม่เห็นสองคนนี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด

สองคนนั้นรีบก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวทันที ส่วนกลุ่มคนงานพอเห็นว่าไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ก็รีบจัดการอาหารตรงหน้า ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งก็มีกลุ่มเด็กหนุ่มท่าทางเหมือนนักเรียนเดินเกาะกลุ่มกันเข้ามา ดูเหมือนจะตั้งใจมากินมื้อเช้าที่ภัตตาคารดาวแดงเช่นกัน