ตอนที่ 62 หารือเรื่องสู่ขอ

"เอาล่ะ ไหวอัน เราสองคนเก็บกวาดข้างนอกกันหน่อย เธอรีบเก็บวิทยุเถอะ ของสิ่งนี้ราคาแพง จะวางทิ้งไว้ข้างนอกไม่ได้"

"งั้นเอาไปไว้ที่ห้องคุณอาเหรอครับ? ห้องผมดูเหมือนจะไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่!" ห้องที่ลู่ไหวอันนอนเดิมทีเป็นห้องเก็บของ แม้แต่กุญแจล็อคก็ไม่มี

ซูว่างได้ยินดังนั้น คิดอยู่ครู่หนึ่งก็รับวิทยุมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังราวกับกำลังรับมอบสิ่งศักดิ์สิทธิ์ "ที่เธอพูดก็ถูก ห้องเธอมันไม่ปลอดภัยจริงๆ ต้องเอามาไว้ห้องฉัน และยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง ดูจากสถานการณ์วันนี้สิ! วันหน้าต้องมีคนแห่มาขอฟังวิทยุอีกเพียบแน่! เก็บไว้ห้องฉันดีกว่า ฉันยังพอปฏิเสธพวกเขาได้ เธอหน้าบาง คงไม่กล้าปฏิเสธใคร"

"จริงสิ ห้องของเธอก็ควรจะเปลี่ยนได้แล้วนะ ไหวอัน ตกลงเธอคิดยังไงกันแน่? บอกอามาตามตรง คนข้างนอกเขาปักใจเชื่อกันหมดแล้วว่าเธอเป็นลูกเขยของฉัน ซูว่างคนนี้!"

ห้องของลู่ไหวอันควรเปลี่ยนได้แล้ว ความหมายก็คือ ย้ายไปอยู่ห้องเดียวกับซูสวินนั่นแหละ ตอนที่ซูว่างถามประโยคนี้ หลี่อิงและซูสวินที่อยู่ในครัวต่างก็เงี่ยหูรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ!

"คุณอาครับ ผมกำลังจะคุยเรื่องนี้กับพวกคุณอาพอดี! คุณอาดูสิครับ จักรยานกับวิทยุผมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ผมยังมีตั๋วนาฬิกากับตั๋วจักรเย็บผ้าอยู่อีก เงินก็เตรียมไว้พร้อม จะไปซื้อเมื่อไหร่ก็ได้ ติดแค่ว่าวันนี้ที่ผมไป สหกรณ์ร้านค้าแจ้งว่าจักรยานเย็บผ้าของหมด แต่ผู้จัดการบอกว่าอีกสองวันของจะมาถึง สินสอดเตรียมพร้อมแล้ว แต่ผมไม่รู้ขนบธรรมเนียมของที่นี่ ว่าต้องเชิญแม่สื่อมาทาบทามสู่ขอด้วยไหมครับ?"

ซูว่างฟังจบก็ทั้งตกใจทั้งดีใจ ส่วนในครัวนั้น ตะหลิวในมือหลี่อิงร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง ลู่ไหวอันรีบหันไปมอง เห็นเพียงซูสวินหันหน้าหนีด้วยความขัดเขิน แต่ใบหูที่แดงก่ำฟ้องชัดเจนว่าหัวใจนางกำลังเต้นรัวแค่ไหน

หลี่อิงพึมพำกับตัวเอง "สามอย่างหนึ่งเสียง นี่มันครบชุดสามอย่างหนึ่งเสียงเลยนะ! ไหวอันเตรียมสามอย่างหนึ่งเสียงไว้ครบเลย!"

นางมองซูสวินด้วยความปลื้มปริ่ม ดีใจแทนลูกสาวเหลือเกิน สามอย่างหนึ่งเสียง ลู่ไหวอันต้องให้ความสำคัญกับซูสวินขนาดไหนถึงจะทุ่มทุนขนาดนี้! ขนาดคนในเมืองยังใช่ว่าจะหาได้ครบ ไม่ต้องพูดถึงในกองพลเลย แค่เสบียงกระสอบเดียวก็ขอเมียได้แล้ว นางยังดีใจแทนตัวเองด้วย เมื่อก่อนพี่สะใภ้รองมักจะพูดจาเหน็บแนม ทั้งต่อหน้าและลับหลัง เยาะเย้ยที่นางมีแต่ลูกสาว แถมยังจ้องจะให้ซูว่างยกบ้านหลังนี้ให้ลูกชายสองคนของหล่อน เหอะ ตอนนี้ลูกสาวลูกเขยของนางเก่งกว่าลูกชายสองคนของบ้านรองไม่รู้กี่เท่า บ้านหลังนี้แน่นอนว่าต้องยกให้ลูกสาวลูกเขยอยู่แล้ว บั้นปลายชีวิตของพวกนางสองตายายมีหลักประกันที่มั่นคงแล้ว

แต่ซูว่างไม่ได้ดีใจนานนัก จู่ๆ เขาก็สะดุ้งตื่นจากความฝัน "ไหวอัน เธอไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ? อย่าไปทำเรื่องไม่ดีข้างนอกนะ! บ้านเราไม่ได้เห็นแก่ข้าวของพวกนี้ ขอแค่เธอดีกับสวินสวินก็พอแล้ว"

หลี่อิงเองก็ได้สติเช่นกัน นั่นสิ ตอนลู่ไหวอันถูกเก็บมาเลี้ยง เขายังไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว! ทำไมเวลาแค่ไม่กี่วันถึงซื้อสามอย่างหนึ่งเสียงได้ ต่อให้เก่งแค่ไหนก็ไม่น่าทำได้ขนาดนี้นะ!

ซูสวินและหลี่อิงรีบวิ่งออกมาจากในครัวด้วยท่าทีตื่นตระหนก ดูเหมือนว่าขอแค่ลู่ไหวอันพูดอะไรที่ดูทะแม่งๆ ออกมา พวกนางพร้อมจะให้เขาเอาของพวกนี้ไปคืนทันที

"พี่ไหวอัน พี่ก็รู้ ฉันไม่ได้ต้องการของพวกนี้เลย ขอแค่ครอบครัวเราได้อยู่ด้วยกัน มีข้าวกินอิ่มก็พอแล้ว" คิดไปคิดมา นางก็พูดเสริมว่า "กินไม่อิ่มก็ได้ ขอแค่ไม่อดตายก็พอแล้ว!"

ลู่ไหวอันยิ้มพลางดีดหน้าผากซูสวินเบาๆ "เธอคิดว่าพี่ไปทำเรื่องไม่ดีมาหรือไง? ถึงได้ของพวกนี้มา? ลืมที่พี่บอกก่อนเข้าป่าไปแล้วเหรอ?"

ทันใดนั้นนางก็นึกถึงบทสนทนาที่หลังบ้านก่อนที่ลู่ไหวอันจะเข้าป่า ตอนนั้นลู่ไหวอันบอกว่าจะเข้าป่าลึกไปล่าของใหญ่ เพื่อเอามาเตรียมเป็นสินสอด

"พูดแบบนี้ แสดงว่าพี่ล่าของดีมาได้จริงๆ เหรอ? แต่ทำไมวันนั้นไม่เห็นพี่เอาของกลับมาเลยล่ะ?"

"พี่เอาไปส่งที่คอมมูนแล้ว ที่พ่อครัวเฝิงคนนั้นนั่นแหละ ของพวกนี้เกือบทั้งหมดเขาก็เป็นคนช่วยหามาให้ ที่มาที่ไปขาวสะอาด เปิดเผยตรวจสอบได้ พี่อยากจะแต่งงานกับเธอ ก็ต้องใช้ความสามารถของลูกผู้ชายตัวจริงหามาสิ!"

ประโยคเดียวทำเอาคนบ้านซูทั้งสามโล่งใจจนตัวเบา

"เพียงแต่..." ลู่ไหวอันพูดต่อ สายตาของคนบ้านซูทั้งสามก็กลับมาจดจ่อที่ใบหน้าเขาด้วยความกังวลอีกครั้ง

"เพียงแต่พี่รับปากพ่อครัวเฝิงไปว่า อีกสามวันจะพาเพื่อนเขาขึ้นเขา คนคนนั้นอยากขึ้นเขาไปเที่ยวเล่น แล้วก็ล่าสัตว์นิดหน่อย คุณอาซูครับ แบบนี้ผิดกฎไหมครับ?"

ลู่ไหวอันรู้ว่าบางพื้นที่มีกฎห้ามคนนอกเข้าภูเขา ซูว่างตอบว่า "ไม่เป็นไรหรอก ที่นี่ไม่มีพรานอาชีพจริงจัง คนในกองพลก็ขึ้นเขากันตามใจชอบ ขอแค่ไม่ล่วงล้ำเข้าไปในเขตล่าสัตว์ของพวกชาวเขาก็พอ อีกอย่างพ่อครัวเฝิงถือว่ามีบุญคุณกับกองพลเรา! ช่วยแลกเสบียงให้ตั้งเยอะแยะ เธอแค่บอกว่าเป็นเพื่อนพ่อครัวเฝิง คนในกองพลไม่มีใครคัดค้านหรอก"

ได้ยินแบบนี้ ลู่ไหวอันก็วางใจ "งั้นเรื่องสู่ขอ ผมต้องเตรียมอะไรอีกไหมครับ?"

"พอแล้ว ที่เธอเตรียมมามันมากเกินพอแล้ว ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่ฉันกับน้าสะใภ้เธอจัดการเอง!"

สุดท้าย ซูว่างกับหลี่อิงตัดสินใจว่าจะเชิญ หลี่ชิงไห่ มาเป็นเฒ่าแก่เจรจาสู่ขอ หลี่ชิงไห่อยู่บ้านใกล้ๆ เป็นอาจารย์ของซูสวิน และถือเป็นผู้มีพระคุณครึ่งหนึ่งของลู่ไหวอัน ให้เขามาเป็นเฒ่าแก่ถือว่าเหมาะสมที่สุด ส่วนเรื่องฤกษ์ยาม อีกสองวันเป็นวันดี วันดีถัดไปต้องรออีกหนึ่งเดือน ถ้าต้องรออีกหนึ่งเดือนกว่าจะสู่ขอ งานแต่งคงต้องรอไปถึงหลังปีใหม่ ลู่ไหวอันตัดสินใจทันที อีกสองวันให้หลี่ชิงไห่มาสู่ขอเลย

ตอนที่หารือกัน ซูสวินไม่มีความเห็นอะไร ได้แต่นั่งหน้าแดงฟังผู้ใหญ่คุยกัน พอคิดว่าอีกแค่วันมะรืนลู่ไหวอันก็จะมาสู่ขอ หัวใจของซูสวินก็อดเต้นแรงไม่ได้

"อาสวิน คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่นะ พรุ่งนี้พี่จะพาไปสหกรณ์ร้านค้า ไปเลือกนาฬิกา วันนี้พี่เห็นมีอยู่หลายแบบ ไม่รู้ว่าเธอชอบแบบไหน"

ซูสวินทำท่าเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็เงียบไป ลู่ไหวอันแอบกุมมือนางไว้เงียบๆ "เงินกับตั๋วเตรียมไว้พร้อมแล้ว เธอจะไม่ยอมรับน้ำใจพี่หน่อยเหรอ!"

ซูสวินเม้มปาก ก้มหน้าลงต่ำ "ตกลงจ้ะ ฉันจะไปกับพี่!"

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูว่างกับหลี่อิงรีบไปบ้านหลี่ชิงไห่แต่เช้าตรู่ เพื่อปรึกษาเรื่องการสู่ขอ ส่วนซูสวินนั่งซ้อนท้ายจักรยานลู่ไหวอัน มุ่งหน้าไปคอมมูนด้วยกัน แม้การนั่งจักรยานหน้าหนาวจะหนาวจับใจ แต่นี่คือสิ่งที่ใครหลายคนฝันหาก็ไม่ได้มา ซูสวินกับลู่ไหวอันขี่จักรยานผ่านกลางหมู่บ้าน ไม่รู้ว่ามีสาวน้อยกี่คนที่มองด้วยความอิจฉา และไม่รู้ว่ามีชายหนุ่มกี่คนที่กลับบ้านไปต้องโดนเมียบ่น

"อาสวิน เดี๋ยวพี่พาไปที่ภัตตาคารดาวแดง แนะนำให้รู้จักพี่เฝิง แกนิสัยดีมาก แล้วเรากินข้าวกันที่นั่นสักมื้อ เมื่อวานพี่กินซาลาเปาที่นั่น รสชาติใช้ได้เลย"

ซูสวินนั่งหันข้างอยู่บนเบาะหลังจักรยาน สองมือเกาะชายเสื้อลู่ไหวอันไว้แน่น นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้นั่งจักรยาน จึงยังรู้สึกกลัวอยู่บ้าง นางขานรับเสียงเบา "อื้ม" แต่ในใจนั้นเบิกบานราวกับกำลังโบยบิน