ตอนที่ 61 มิติที่อัปเกรดแล้ว

วิทยุกำลังบรรเลงเพลงปฏิวัติที่ไพเราะจับใจและปลุกเร้าอารมณ์ รอบด้านเงียบกริบ ชาวบ้านบางคนขยับปากพะงาบๆ เหมือนเตรียมจะร้องคลอตาม แต่พออ้าปากถึงเพิ่งรู้ตัวว่าร้องไม่เป็น

เมื่อเพลงจบลง ก็เป็นช่วงเวลาที่พิธีกรพูดแนะนำรายการ ทุกคนตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ กลัวจะพลาดเนื้อหาไปแม้แต่ประโยคเดียว มีคนสังเกตเห็นว่าคนบ้านซูว่างถูกเบียดออกไปวงนอก ก็รู้สึกเกรงใจ เลยช่วยกันดันพวกเขากลับเข้ามาตรงกลาง ทีละคนสองคน จนมาชิดกับวิทยุที่สุด แต่แปลกที่ตลอดทั้งกระบวนการไม่มีใครส่งเสียงออกมาเลยแม้แต่แอะเดียว

"ลำดับต่อไปเชิญทุกท่านรับฟังงิ้วหวงเหมย ตอน ราชบุตรเขยหญิง" พิธีกรรายการวิทยุประกาศ

"ชู่ว มาแล้วๆ จะร้องงิ้วแล้ว!"

กิจกรรมบันเทิงในยุคหกศูนย์นั้นมีน้อยมาก โดยเฉพาะในชนบท แม้จะมีคนฉายหนังเร่มาบ้าง แต่ก็ต้องรอหน้าว่างเว้นจากการทำนา ปกติจะมีเวลาดูหนังที่ไหนกัน แถมกองพลที่รอคิวฉายหนังก็มีเยอะแยะ ปีหนึ่งไม่รู้จะเวียนมาถึงสักครั้งไหม วิทยุที่ลู่ไหวอันเอามา จึงเป็นเหมือนสิ่งของชิ้นแรกที่เชื่อมกองพลตงเฟิงเข้ากับโลกภายนอก ปกติเวลามีเรื่องราวอะไร ก็ต้องรอฟังจากปากซูว่างถ่ายทอด

อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังตั้งอกตั้งใจฟัง ลู่ไหวอันแอบย่องกลับเข้ามาในห้อง

【ติ๊งต่อง ยินดีด้วยโฮสต์ ระบบอัปเกรดเสร็จสิ้น พื้นที่ดำรงชีพสำหรับสัตว์ป่าเปิดใช้งานแล้ว! กรุณาเปิดใช้งาน!】

บ้าเอ๊ย สามวัน เต็มๆ สามวัน ในที่สุดก็อัปเกรดเสร็จสักที! ลู่ไหวอันส่งจิตเข้าไปในมิติทันที อยากรู้ว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้าง

แต่ทว่า... ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย! แถม! ของของฉันล่ะ! หมูป่าของฉันล่ะ? กวางน้อยของฉันล่ะ! แล้วเป็ดอีกหลายสิบตัวนั่นล่ะ? อย่าบอกนะว่าโดนระบบอมไปแล้ว! เจ้าระบบ รีบคายออกมาเดี๋ยวนี้

สิ่งที่ตอบกลับมายังคงเป็นเสียงเย็นชาของระบบ 【ติ๊งต่อง ยินดีด้วยโฮสต์ ระบบอัปเกรดเสร็จสิ้น พื้นที่ดำรงชีพสำหรับสัตว์ป่าเปิดใช้งานแล้ว! กรุณาเปิดใช้งาน!】

ลู่ไหวอันเพิ่งสังเกตดีๆ หือ? กรุณาเปิดใช้งาน? หมายความว่าไง? ยังไม่ได้เปิดเหรอ? ชอบมีขั้นตอนยุ่งยากไร้สาระจริงเชียว ยืนยันการเปิดใช้งาน!

ลู่ไหวอันยืนรออย่างเงียบงัน หวังเพียงให้สัตว์น้อยๆ ของเขาโผล่ออกมาเร็วๆ นั่นคือผลงานที่เขาวิ่งวุ่นตลอดสามวันเชียวนะ

ประมาณสองนาทีต่อมา ลู่ไหวอันพบว่าหมอกสีเทาที่เคยปกคลุมด้านหน้าของมิติ ค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นยอดเขาซ้อนสลับกันไปมา ประเด็นคือ ภูเขาพวกนี้หน้าตาคุ้นมาก! นี่มันภูเขารอบๆ หุบเขานั้นไม่ใช่เหรอ? ลู่ไหวอันจำได้แม่น ภูเขาลูกที่อยู่ใกล้เขาที่สุดตอนนี้ คือภูเขาที่เกือบเอาชีวิตเขาไปครึ่งชีวิต อีกด้านหนึ่งของภูเขาคือหน้าผาสูงชัน คนปกติไม่มีทางลงไปได้ เพื่อจะอ้อมหน้าผานั้น ลู่ไหวอันต้องเดินอ้อมเสียเวลาไปเกือบสองวัน! แต่ตอนนี้ ขอแค่จิตเขาต้องการ ก็สามารถข้ามภูเขาลูกนี้ไปได้เลยใช่ไหม!

ลู่ไหวอันตื่นเต้นสุดขีด มา ลองดูหน่อยเถอะ! ไปเลย! สายตาของลู่ไหวอันเคลื่อนที่ไปตามจิตสำนึก ข้ามเขาลูกแล้วลูกเล่า แป๊บเดียวก็ถึงยอดเขา พอมองออกไป ก็เป็นจริงดังคาด หลังเขาลูกนี้คือหน้าผาสูงชัน ข้างล่างมีหมอกปกคลุมหนาทึบ น่าจะเป็นหุบเขาแห่งนั้นแหละ! พอดีเลย คราวก่อนลู่ไหวอันแค่เดินเลียบแม่น้ำสำรวจหุบเขา ยังมีอีกหลายที่ที่ยังไม่ได้ดู อาศัยจังหวะนี้ไปดูให้ทั่ว!

ครั้งนี้ไม่ต้องเดินอ้อมอีกแล้ว จิตของลู่ไหวอันดิ่งลงไปตามหน้าผาทันที โคตรสะใจ! เหมือนกระโดดบันจี้จัมป์ แต่ครั้งนี้ไม่มีเชือกผูกเอว และไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัย เมื่อเข้าใกล้ก้นหุบเขา หมอกก็ค่อยๆ จางหายไป จุดที่ลู่ไหวอันลงสู่พื้นดินยังห่างจากแม่น้ำพอสมควร แต่เขาสัมผัสได้ว่าที่นี่คือหุบเขานั้นจริงๆ! ที่ตีนเขาลูกนี้ก็มีแม่น้ำสายหนึ่ง ไม่สิ ควรเรียกว่าลำธารมากกว่า ลำธารแคบมาก น้ำตื้น จุดที่ลึกสุดก็น่าจะแค่หน้าแข้งของลู่ไหวอัน ไม่รู้ว่าต้นน้ำของลำธารสายนี้มาจากไหน แต่ตอนนี้ลู่ไหวอันไม่มีอารมณ์ไปสำรวจ เขารีบอยากรู้ว่าสัตว์ที่จับมาหายไปไหนหมด ต่อให้โดนระบบเก็บไปแล้ว แต่สัตว์เดิมๆ ในหุบเขาจะยังอยู่ไหม ระบบคงไม่ใจร้ายให้หุบเขาเปล่าๆ มาหรอกนะ?

ลู่ไหวอันลัดเลาะไปตามริมแม่น้ำ ไม่นานก็เจอฝูงเป็ดป่า ค่อยยังชั่ว อย่างน้อยในมิตินี้ก็ยังมีสัตว์ให้ล่า เดินทวนน้ำขึ้นไป ก็เจอฝูงกวาง เพียงแต่จำนวนลดน้อยลงกว่าคราวก่อน น่าจะเป็นเพราะเขาจับออกไปบ้างแล้ว หรือว่า... หุบเขาในมิตินี้จำลองมาจากหุบเขาในโลกความจริงแบบเป๊ะๆ?

แล้วหมูป่าล่ะ? อยู่ที่เขาลูกไหน? ลู่ไหวอันเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่เขาเคยสู้กับหมูป่า สภาพเละเทะ รอยชนที่ต้นไม้เก่ายังไม่หายดี! แต่ไม่เห็นเงาหมูป่า น่าจะซ่อนอยู่ในป่าบนเขาลูกนี้แหละ พอยืนยันได้ว่าในหุบเขายังมีสัตว์อยู่ ลู่ไหวอันก็วางใจ ยังไงของในมิตินี้เขาก็ใช้จิตจัดการได้อยู่แล้ว จะจับเมื่อไหร่ก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

จากนั้นเขาก็อยากจะลองเดินไปให้ไกลกว่าเดิม ไม่รู้ว่าพื้นที่ดำรงชีพสัตว์ป่านี้กว้างใหญ่แค่ไหน แต่พอลองทะลุผ่านยอดเขาที่มีต้นไม้เก่าแก่ต้นนั้นไป ลู่ไหวอันก็พบว่าจิตสัมผัสของเขาไปต่อไม่ได้แล้ว ข้างหน้ายังคงเป็นหมอกสีเทา มองไม่เห็นอะไรเลย หรือว่านี่จะเป็นขอบเขตของมิติ นี่เป็นภูเขาลูกไกลที่สุดที่เขาเดินไปถึงเมื่อคราวที่แล้วจริงๆ!

ไม่รู้ว่าการอัปเกรดมิติขึ้นอยู่กับจำนวนสัตว์ หรือขึ้นอยู่กับสถานที่ที่เขาเคยไป เรื่องนี้คงต้องรอการอัปเกรดครั้งหน้าถึงจะรู้ แต่ก็ไม่รู้ต้องรอถึงเมื่อไหร่! ลู่ไหวอันคิดพลางถอนจิตกลับมาที่หุบเขา

กำลังคิดว่าจะสำรวจหุบเขาอีกรอบ ข้างนอกก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น สงสัยรายการช่วงนี้จะจบแล้ว

"ไหวอัน รีบออกมาดูเร็ว วิทยุทำไมไม่มีเสียงแล้ว? คงไม่ได้พังใช่ไหม?"

สีหน้าทุกคนตื่นตระหนก วิทยุเครื่องนี้แพงกว่าทรัพย์สินทั้งตัวพวกเขารวมกันเสียอีก!

"ไม่เป็นไรครับ น่าจะเป็นเพราะรายการของสถานีนี้จบแล้ว" ซูว่างเอ่ยขึ้น "พอแล้วๆ รายการจบแล้ว แยกย้ายกันกลับบ้านเถอะ ฟ้ามืดหมดแล้ว"

ทุกคนไม่ทันสังเกต พอหันมาดูอีกทีถึงตกใจ มืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรแล้วจริงๆ พอได้สติ ท้องไส้ชาวบ้านก็เริ่มร้องประท้วง เมื่อกี้มัวแต่จดจ่อกับวิทยุ จนลืมหิวไปเลย

"ตาเฒ่าซู ไหวอัน งั้นพวกเรากลับก่อนนะ รบกวนพวกเอ็งแย่เลย รีบไปทำกับข้าวเถอะ!" รบกวนจริงๆ นั่นแหละ แต่ซูว่างก็ไม่ได้โทษใคร เพราะเขาก็ฟังเพลินเหมือนกัน!

"ได้ๆ เดินทางกันดีๆ ล่ะ บ้านใครใกล้กันก็เดินกลับด้วยกันนะ"

จินจึเดินรั้งท้าย ทำท่าอาลัยอาวรณ์สุดขีด! "จินจึ ทำอะไรอยู่? ขืนชักช้าข้าไม่รอนะเว้ย!" พ่อของจินจึตะโกนเรียก "เออๆ มาแล้วน่า จะรีบไปไหน! พี่ไหวอันลาล่ะครับ คุณอาซูคุณน้าซูลาล่ะครับ พี่สาวซูสวินลาล่ะครับ!" เด็กหนุ่มบอกลาทุกคนอย่างมีมารยาทก่อนจะวิ่งจากไป