ตอนที่ 60 เรื่องฮือฮากองพลตงเฟิง

ลู่ไหวอันปั่นจักรยานเข้ามาในหมู่บ้าน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะโดนชาวบ้านล้อมไว้ ช่วยไม่ได้จริงๆ ชาวบ้านเห็นจักรยานแล้วตื่นเต้นยิ่งกว่าผู้จัดการหงเห็นเขาเสียอีก มีคนยื่นมือมาทำท่าจะลูบจักรยาน แต่พอมองดูดีๆ จะเห็นว่ามือของเขาไม่ได้สัมผัสโดนตัวรถเลย

"นี่มันจักรยานของจริงนี่นา! ข้าไม่เคยเห็นใกล้ๆ ขนาดนี้มาก่อนเลย! เมื่อก่อนเคยเห็นแต่ในคอมมูน คนงานใส่ชุดยูนิฟอร์มปั่นจักรยาน 'ฟรึ่บ' ผ่านหน้าข้าไปอย่างเท่"

"นั่นสิ ทุกครั้งที่เห็นจักรยาน ข้าก็ได้แต่คิดว่า ถ้าข้ามีสักคันก็คงดี จะไปคอมมูนสะดวกสบายแค่ไหนกันนะ!"

"เหอะ แกนี่กล้าฝันนะ ข้าแค่คิดอยากจะลูบดูสักครั้งยังไม่กล้าฝันเลย อย่าว่าแต่เป็นเจ้าของ"

"งั้นตอนนี้ฝันแกเป็นจริงแล้วสิ? ได้ลูบสมใจหรือยัง?"

"บ้าเหรอ! จักรยานใหม่เอี่ยมอ่องขนาดนี้ ข้าไม่กล้าแตะหรอก! เดี๋ยวเปื้อนโคลนหมด!"

ลู่ไหวอันยิ้มพลางพูดว่า "ไม่เป็นไรครับลุงเกิน ลูบได้เลยครับ! จักรยานมีไว้ขี่ ไม่ได้มีไว้บูชา ต่อให้ใหม่แค่ไหนสักวันก็ต้องเปื้อนโคลนอยู่ดี"

"ไอ้หนุ่ม พูดแบบนี้ข้าลูบจริงนะเว้ย!" "โอ้โฮ! สัมผัสจักรยานมันเป็นอย่างนี้นี่เอง!" ลุงเกินค่อยๆ เอามือลูบจักรยานด้วยความระมัดระวัง ในใจทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า

"เฮ้ย ตาเฒ่าเกิน ทำอะไรน่ะ!" จู่ๆ เสียงซูว่างก็ดังมาจากด้านหลัง ระหว่างเดินมาเขาพอจะจับใจความได้ว่าลู่ไหวอันปั่นจักรยานกลับมา แต่เขาไม่กล้าคิดหรอกว่าเป็นจักรยานของลู่ไหวอันเอง นึกว่าไปยืมใครเขามา พอเห็นตาเฒ่าเกินไปลูบคลำรถคนอื่นแบบนั้น เขาก็ร้อนใจสิ! ขืนทำรถชาวบ้านเขาพังขึ้นมาจะทำยังไง!

ลุงเกินตกใจรีบชักมือกลับ บ่นอุบอิบว่า "ไอ้แก่ซู จะทำให้ข้าตกใจตายหรือไง! ก็แค่แตะจักรยานลูกเขยแกนิดหน่อยเอง! ขี้งกไปได้!"

"โธ่ ตาเฒ่าเกิน ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่จักรยานเนี่ย พวกเราก็ดูไม่เป็น ถ้าเกิดไปทำของเขาพังขึ้นมา จะให้ไหวอันเอาหน้าไปคืนเจ้าของได้ยังไง?"

ลุงเกินถึงบางอ้อ จริงด้วย! แตะซี้ซั้วไม่ได้! "เอ้อ จริงของแก ไหวอัน ดูสิ มือข้าทำรถเลอะหมดแล้ว เอากลับไปต้องเช็ดให้สะอาดนะ ไม่งั้นตอนเอาไปคืนเจ้าของคงดูไม่ดี!"

คงไม่มีใครคาดคิด และไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่า นี่เป็นจักรยานที่ลู่ไหวอันซื้อมาเอง ก็เมื่อไม่นานมานี้เขายังเป็นแค่หนุ่มน้อยหมดตัว เกือบจะหิวตายข้างถนนอยู่เลยนี่นา!

ซูว่างพูดตัดบท "เอาล่ะๆ ดูแต่ตาก็พอ อย่าเอามือจับเลย" ถึงจะบอกให้ดูแต่ตา แต่ทุกคนก็ยังตื่นเต้น ยืนล้อมวงวิจารณ์จักรยานกันไม่หยุดหย่อน

ลู่ไหวอันจับแฮนด์รถไว้ ยิ้มแล้วพูดว่า "ทุกคนอยากจับก็จับได้ตามสบายเลยครับ! ไม่เป็นไรจริงๆ!" "คุณอาซูครับ ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องเอาไปคืนใครหรอกครับ คันนี้ผมเพิ่งซื้อมา ของบ้านเราเองครับ!"

"หา!" "เจ้าว่าไงนะ? เจ้าซื้อมา? ของบ้านเรา?"

เสียงของซูว่างสั่นเครือ กล้องยาเส้นที่กำลังจะหยิบออกมาสูบถูกยัดกลับเข้าไปที่เดิม นิ้วที่ชี้ไปที่จักรยานสั่นระริก รอบข้างเงียบกริบ เสียงจอแจเมื่อครู่หายวับไปกับตา ทุกคนตกตะลึงกับข่าวนี้

"แม่เจ้าโว้ย! ตาเฒ่าซู นี่จักรยานบ้านแกเหรอเนี่ย" "ตาเฒ่าซู ทีนี้ข้าขอจับได้หรือยัง?" ลุงเกินถามเสียงสั่น เขายังซึมซับความรู้สึกไม่เต็มที่เลย!

ซูว่างเห็นสายตายืนยันจากลู่ไหวอัน ในที่สุดก็หยิบกล้องยาเส้นออกมาสูบอัดเข้าไปสองปื้ด ถึงจะกล้าเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "งั้นแกต้องระวังหน่อยนะ! ของบ้านข้ายิ่งต้องห้ามทำพังเด็ดขาด" "ดูทำเสียงขี้งกเข้า จริงๆ ในใจเนื้อเต้นยิกๆ แล้วสิท่า?"

หัวใจซูว่างเต้นแรงจริงๆ ต้องอัดยาเส้นอีกสักสองทีถึงจะสงบลงได้ ใครจะไปคิดล่ะ! ไม่กี่วันก่อนเขายังเครียดเรื่องปากท้องของคนในบ้านและคนในกองพลอยู่เลย ผ่านไปไม่กี่วัน ปัญหาเรื่องเสบียงก็ถูกลู่ไหวอันจัดการเรียบร้อย แค่นี้เขาก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว! แต่นี่ที่บ้านยังมีจักรยานเพิ่มมาอีกคัน! สัมผัสได้ถึงสายตาอิจฉาริษยาจากพวกตาแก่รอบข้าง ซูว่างรู้สึกภูมิใจสุดขีด พวกตาแก่พวกนี้บ้านไหนไม่มีลูกสาวบ้างล่ะ! แต่ช่วยไม่ได้! ลูกเขยคนนี้ซูว่างเก็บมาได้ก่อนใคร พวกตาแก่ได้แต่อิจฉาตาร้อน

ส่วนพวกหนุ่มๆ ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เบียดเสียดกันเข้าไปใกล้ลู่ไหวอัน อยากจะลองสัมผัสจักรยานดูบ้าง บางคนถึงขั้นอยากลองเข็นดู ลู่ไหวอันก็ใจกว้างถอยออกมาให้ลอง ซูว่างอยากจะห้าม แต่ใจจริงตัวเองก็อยากเข็นเหมือนกัน! ช่างเถอะ! ปล่อยให้พวกหนุ่มๆ สนุกกันไปก่อน ยังไงเขาก็มีเวลาถมเถ

"พี่ไหวอัน ในตะกร้าหลังพี่ยังมีอะไรอีกเหรอ? ทำไมต้องเอาถุงผ้าคลุมไว้ด้วย?" แม้จะดูเสียมารยาท แต่พวกหนุ่มๆ ก็อดถามไม่ได้ ความอยากรู้อยากเห็นมันห้ามไม่อยู่ ซูว่างเห็นดังนั้น ก็เลิกสูบยา ยืดคอมองตาม "ในถุงผ้าเหรอ? วิทยุน่ะครับ" ลู่ไหวอันตอบ

"วิทยุ?" "ไอ้กล่องที่มีเสียงดังๆ น่ะเหรอ? ที่มีคนพูดออกมาได้?" "ใช่ครับ! ฟังข่าวได้! บางทีก็มีเล่านิทาน มีงิ้ว แล้วแต่เขาจะเปิดอะไร"

สายตาทุกคนย้ายจากจักรยานมาโฟกัสที่วิทยุทันที จักรยานพวกเขาขี่ไม่เป็น แต่ฟังวิทยุนี่ง่ายนิดเดียว ใครๆ ก็มีหู "พี่ไหวอัน วันนี้เปิดฟังได้เลยไหมครับ? ให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม?"

คนถามเป็นเด็กหนุ่มอายุประมาณสิบห้าปี ผิวคล้ำ รูปร่างผอมเกร็ง แม้อายุแค่สิบห้า แต่ก็ต้องลงนาทำงานแล้ว ตอนนี้เขาเดินตามติดลู่ไหวอันทุกฝีก้าว แหงนหน้ามองลู่ไหวอัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและใฝ่ฝันที่มีต่อวิทยุ

"ได้สิ เดี๋ยวกลับถึงบ้านจะเปิดให้ฟัง" "เย้! ขอบคุณครับพี่ไหวอัน!" เด็กหนุ่มกระโดดโลดเต้นดีใจ แต่โดนพ่อตบหัวทิ่มไปทีหนึ่ง

ซูว่างหดคอกลับ ยิ้มจนแก้มปริ เก็บอาการไม่อยู่ ต้องอัดยาเส้นอีกปื้ดเพื่อสงบสติอารมณ์ ฝูงชนกลุ่มใหญ่ แห่แหนตามลู่ไหวอันกลับบ้านตระกูลซูอย่างพร้อมเพรียง หลี่อิงกับซูสวินกำลังล้างผักป่าอยู่ในลานบ้าน "ว้าย ทำอะไรกันน่ะ! ทำไมมาบ้านฉันกันหมด มาผิดบ้านหรือเปล่า! ที่ทำการกองพลอยู่ข้างๆ นู่น"

"จินจึ! ทำไมเข็นจักรยานเข้ามาล่ะ เอ๊ะๆ เข็นเข้ามาในบ้านน้าทำไม?" "พี่สวิน นี่จักรยานบ้านพี่ ไม่เข็นเข้าบ้านพี่จะให้เข็นไปไหน ถ้าพี่ไม่เอาฉันเข็นกลับบ้านฉันนะ"

"เดี๋ยวๆ จักรยานบ้านฉัน?" ซูสวินหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม บ้านนางจะซื้อจักรยานได้ไง? ไม่ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

ลู่ไหวอันเบียดฝูงชนเดินเข้ามา "อาสวิน ให้จินจึเข็นจักรยานเข้าไปเถอะ! นี่ของบ้านเราเอง!" "หา?"

แม้จะงุนงง แต่ก็ยอมเชื่อฟังลู่ไหวอัน หลีกทางให้ นางดึงแขนเสื้อลู่ไหวอันเบาๆ ลู่ไหวอันพยักหน้ายืนยันให้นางมั่นใจอีกครั้ง แต่จินจึจอดรถไม่เป็น ลู่ไหวอันต้องเดินไปช่วยจอด พอจอดเสร็จ จินจึก็เกาหัวแก้เขิน "พี่ไหวอัน ตอนนี้เปิดวิทยุได้หรือยังครับ?"

"รอแป๊บ!" ลู่ไหวอันหยิบวิทยุออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง ดึงเสาอากาศขึ้น เปิดเครื่อง หมุนหาคลื่น

"ซ่า... ซ่า..." "เอ๊ะ ทำไมไม่มีเสียงล่ะ!" "เฮ้ยๆ มาแล้วๆ กำลังร้องเพลงอยู่!" "บูรพาแดง ตะวันส่อง..." "ร้องเพลงแล้ว ร้องเพลงแล้ว ร้องเพลงจริงๆ ด้วย!" "ชู่ว เงียบหน่อย!"