ตอนที่ 59 จ่ายสดคว้าจักรยานและวิทยุ

เมิ่งจื่อเจี๋ยรีบร้อนยิ่งกว่าลู่ไหวอันเสียอีก ก็แค่ตั๋วสามอย่างหนึ่งเสียง! ก่อนหน้านี้เขาเคยเสนอราคาถึงสามร้อยหยวนเพื่อหาคนพาเข้าป่า แต่ก็ยังหาคนถูกใจไม่ได้ ส่วนตั๋วสามใบที่ลู่ไหวอันต้องการ รวมกันแล้วมูลค่ายังไม่ถึงสองร้อยหยวนด้วยซ้ำ นี่มันจิ๊บจ๊อยมาก! เขากลัวแค่ว่าลู่ไหวอันจะเห็นว่าน้อยไปแล้วหนีไปต่างหาก

เขาคำนวณในใจ ตอนนี้ในมือเขามีแค่ตั๋ววิทยุ แต่เขารู้ว่าเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวอีกสองคนมีตั๋วจักรยานและตั๋วจักรเย็บผ้าอยู่ โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงของโรงเรียน เพื่อนสองคนนั้นน่าจะกำลังกินข้าวอยู่ที่ร้านอาหารของรัฐเจ้าประจำ เมิ่งจื่อเจี๋ยรีบวิ่งหน้าตั้งไปหาทันที ดังนั้นใช้เวลาไม่นาน เขาก็กลับมาพร้อมตั๋วสามใบ และเงินสดอีกสองร้อยหยวนที่พกติดตัว

"เอ้า นี่ตั๋วทั้งหมด แล้วก็นี่เงินอีกสองร้อยหยวน ถือเป็นค่าเสียเวลาเพิ่มเติม นายต้องรักษาสัญญานะ! อีกสามวันพาฉันเข้าป่า"

ลู่ไหวอันมองเงินสองร้อยหยวน มีลาภลอยด้วยแฮะ? แต่เขาไม่รังเกียจเงินหรอก ในเมื่อคนเขาเต็มใจให้ เขาจะไม่รับได้ยังไง! อีกอย่าง เงินสองร้อยหยวนในสายตาเมิ่งจื่อเจี๋ยคงเป็นแค่เศษเงิน เขาจึงรับตั๋วสามใบและเงินสองร้อยหยวนมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง

"ผมรักษาสัญญาแน่นอน อีกสามวันคุณไปหาผมที่บ้านหัวหน้ากองพลตงเฟิงได้เลย จำไว้ว่าต้องไปแต่เช้าหน่อยนะ"

"ไม่มีปัญหา แล้วฉันต้องเตรียมอะไรบ้าง?"

"คุณมีปืนไม่ใช่เหรอ? ก็เอาปืนไปด้วย แล้วก็..." ลู่ไหวอันมองรองเท้าที่เขาใส่อยู่ "เปลี่ยนรองเท้าด้วยนะครับ!"

เมิ่งจื่อเจี๋ยกระทืบเท้าลงพื้นดังปังๆ "เปลี่ยนรองเท้า? รองเท้าคู่นี้คู่ละตั้งยี่สิบหยวน! ใส่ขึ้นเขาไม่ได้เหรอ?"

"ไม่เกี่ยวกับราคาครับ รองเท้าแบบนี้ใส่ขึ้นเขาไม่สะดวก เชื่อผมเถอะ เปลี่ยนซะ!"

เมิ่งจื่อเจี๋ยรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ล่าสัตว์เชียวนะ! ตอนที่เขาล่าสัตว์ใหญ่ได้ แต่กลับไม่มีรองเท้าหนังเงาวับคอยเป็นสักขีพยานความยิ่งใหญ่ มันน่าเสียดายแย่! แต่สุดท้ายเขาก็ยอมเชื่อลู่ไหวอัน "ได้ ฉันจะเปลี่ยนรองเท้า!"

ทั้งสองนัดแนะกันเรียบร้อยว่าเจอกันอีกสามวันที่กองพลตงเฟิง ลู่ไหวอันเตรียมตัวกลับบ้าน แต่ก่อนกลับ เขาตัดสินใจจะไปช้อปปิ้งสักหน่อย หมูป่าสองตัว กวางหนึ่งตัว บวกกับเงินสองร้อยหยวนจากเมิ่งจื่อเจี๋ย ตอนนี้เงินสดในมือเขามีมากถึงหนึ่งพันหยวน ถ้าพูดออกไป คนทั้งกองพลตงเฟิงคงตกใจจนเสียสติแน่! แม้แต่จางหนานหู่เองก็คงไม่อยากจะเชื่อ

นอกจากเงินสด ยังมีตั๋วสามอย่างหนึ่งเสียงครบชุด! ในเมื่อมีทั้งเงินทั้งตั๋ว ก็ซื้อกลับไปเลยดีกว่า แต่น่าเสียดาย พอไปถึงสหกรณ์ร้านค้า ปรากฏว่าของบางอย่างมีเงินมีตั๋วก็ซื้อไม่ได้

"ขอโทษด้วยครับคุณสหาย จักรเย็บผ้าเครื่องสุดท้ายของเราขายออกไปเมื่อสามวันก่อนแล้วครับ ตอนนี้กำลังทำเรื่องเบิกสินค้าใหม่ คาดว่าอีกสองวันของถึงจะมา!"

ผู้จัดการสหกรณ์ร้านค้าบริการอย่างเป็นมิตร หรือจะเรียกว่านอบน้อมเลยก็ว่าได้ ตอนลู่ไหวอันเพิ่งเข้ามาไม่มีใครสนใจ แต่พอเขาควักตั๋วสี่ใบออกมา พนักงานขายก็ตาลีตาเหลือก รีบไปตามผู้จัดการมาทันที เห็นลู่ไหวอันเงียบไป ผู้จัดการจึงพูดอย่างเกรงใจว่า "คุณสหายทิ้งที่อยู่ไว้ได้นะครับ พอจักรเย็บผ้ามาถึง เราจะรีบแจ้งให้ทราบทันที!"

โอ้โห บริการดีกว่าพนักงานบางคนในยุคปัจจุบันเสียอีก จริงๆ แล้วลู่ไหวอันไม่ได้เมินเขา แต่กำลังมองนาฬิกาข้อมืออยู่

"คุณสหายสนใจนาฬิการุ่นนี้เหรอครับ? นี่เป็นนาฬิกาสำหรับสุภาพสตรี เสี่ยวหลิว รีบหยิบออกมาให้คุณสหายดูหน่อยเร็ว"

"ไม่เป็นไรครับ นาฬิกาผมจะซื้อให้แฟน ผมไม่เลือกดีกว่า รอวันหลังพาแฟนมาเลือกเองครับ!" ลู่ไหวอันตอบไปตามตรง เขาดูอยู่นานก็ไม่แน่ใจว่าซูสวินจะชอบเรือนไหน ขืนซื้อไปแล้วนางไม่ชอบจะไม่ดี

แต่ในหูของผู้จัดการ คำว่า "แฟน"? ช่างเป็นคำที่ทันสมัยอะไรเช่นนี้! คำศัพท์ทันสมัยแบบนี้มาถึงคอมมูนหงซิงแล้วหรือ? เขาฟันธงทันทีว่าเมื่อกี้เดาไม่ผิด ชายหนุ่มตรงหน้าต้องมีเบื้องหลังไม่ธรรมดาแน่นอน!

สุดท้าย ภายใต้การดูแลเอาใจใส่อย่างดีเยี่ยมของผู้จัดการสหกรณ์ ลู่ไหวอันก็ควักเงินสดจ่ายเต็มจำนวน ซื้อจักรยานยี่ห้อเฟิ่งหวงหนึ่งคัน และวิทยุยี่ห้อสยงเมาหนึ่งเครื่อง รวมเป็นเงินทั้งหมดสองร้อยเก้าสิบหยวน!

ผู้จัดการยังพาเขาไปลงทะเบียนที่สถานีตำรวจด้วยตัวเอง ตอกเลขทะเบียนลงบนตัวถังรถ หมายความว่าจักรยานคันนี้เป็นของลู่ไหวอันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แน่นอนว่ายังไม่จบแค่นั้น พอมีจักรยานแล้ว ลู่ไหวอันต้องเสียภาษีจักรยานปีละ 2.5 หยวน แต่เทียบกับราคาค่ารถแล้ว ภาษีแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก

"ขอบคุณมากครับผู้จัดการหง"

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร เป็นหน้าที่อยู่แล้ว" ผู้จัดการหงยิ้มแก้มปริ นานๆ ทีจะได้บริการลูกค้ารายใหญ่ จนกระทั่งลู่ไหวอันปั่นจักรยานออกไปไกลแล้ว เขายังยืนโบกมือหยอยๆ "สหายลู่ จักรเย็บผ้ามาอีกสองวันนะครับ! อย่าลืมมานะ!"

"ได้เลยครับ!"

ฟู่! ความกระตือรือร้นของผู้จัดการหงนี่น่ากลัวชะมัด! ลู่ไหวอันปั่นจักรยานฝ่าลมหนาว แม้ลมจะบาดหน้าจนชา แต่ในใจกลับอบอุ่น ของเตรียมพร้อมเกือบหมดแล้ว กลับไปต้องรีบปรึกษาเรื่องสู่ขอ! แล้วค่อยหาฤกษ์งามยามดีจัดงานแต่ง! หมูป่าในมิติ เดี๋ยวเอาออกมาสักสองตัวจัดงานเลี้ยง! จริงสิ มิติของเขากำลังอัปเกรดอยู่นี่นา! ลู่ไหวอันเพ่งสมาธิตรวจสอบมิติ แต่ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย! ผ่านมาเกือบสามวันแล้ว ยังอัปเกรดไม่เสร็จอีก? หวังว่าจะมีเซอร์ไพรส์รออยู่นะ ไม่เสียแรงที่อัปเกรดนานขนาดนี้

กว่าจะจัดการธุระเสร็จ ลู่ไหวอันกลับถึงกองพลตงเฟิงตอนดวงอาทิตย์จวนจะลับขอบฟ้า เป็นเวลาเลิกงานของกองพลพอดี ชาวบ้านเดินจับกลุ่มกันเป็นสามเป็นสี่ ซูว่างคาบกล้องยาเส้นเดินรั้งท้าย สองสามวันมานี้ทุกคนมีข้าวกิน ร่างกายเริ่มมีแรง คนออกมาทำงานก็เยอะขึ้น งานพลิกหน้าดินใส่ปุ๋ยทำกันได้ไม่เลว ขอแค่ปีหน้าฟ้าฝนเป็นใจ ผลผลิตคงไม่แย่แน่นอน

"ผักกาดน้ำมันในนายังต้องใส่ปุ๋ยอีกรอบ ถึงจะเก็บเกี่ยวได้ดีในเดือนพฤษภาคมปีหน้า!" "จะมีผลผลิตดีไหม ต้องดูว่าเทวดาจะเมตตาหรือเปล่า ไม่ใช่แค่เราใส่ปุ๋ยหรือไม่" "ฉันไม่สน เทวดาดูแลเรื่องบนฟ้า ฉันดูแลเรื่องบนดิน หน้าที่ของฉัน ฉันต้องทำให้ดีที่สุด!" "ใครไม่อยากทำให้ดีบ้างล่ะ? แต่พอคิดว่าทำไปก็เปล่าประโยชน์ มันก็หมดแรงนี่หว่า!"

ซูว่างเดินคุยกับคนข้างๆ ไปเรื่อยๆ ทันใดนั้น ข้างหน้าก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน "เกิดอะไรขึ้นน่ะ?" "ไม่รู้สิ? ทะเลาะกันเหรอ?" "ไม่น่าใช่นะ! ฟังเสียงดูรื่นเริงดี ไม่เหมือนคนทะเลาะกัน"

คนข้างหน้าตะโกนเรียก "หัวหน้ากองพล! รีบมาดูเร็ว! ลู่ไหวอันปั่นจักรยานกลับมาแล้ว!"

"หา? เรียกฉันเหรอ? จักรยานอะไรนะ?"

"เรียกคุณนั่นแหละ รีบไปดูเร็ว!"

ซูว่างเหน็บกล้องยาเส้นไว้ที่เอว แล้วรีบจ้ำอ้าวเดินไปข้างหน้า